Dit is de laatste aflevering van weblog Tango. Na vijf jaar correspondentschap in Latijns Amerika keer ik vanuit Buenos Aires terug naar de redactie van NRC Handelsblad. Van pampa naar polder. Het is mooi geweest.

Terwijl Europa druk was met de Derde Wereldoorlog, stond in de Amerikaanse regio het nieuws vooral in het teken van de linkse revolutie. En meer recentelijk was er veel aandacht voor de latina’s die de macht grijpen. Het zijn onderwerpen waar door U vaak en deskundig op is gereageerd. Vooral stukken over commandant Hugo Chávez konden steeds rekenen op de nodige reacties. De leider van de Bolivariaanse beweging heeft ook in Nederland veel gelovigen én tegenstanders.

De meest gelezen bijdragen uit dit exotische werelddeel gingen echter over buitenstaanders, geen Latijns Amerikanen. De top-3 bestaat uit blogs over presidentsdochter Barbara Bush uit Washington DC (14.196 views), guerrillera Tanja Nijmeijer uit Denekamp (11.051 views) en liedjeszanger Daniël Samkalden uit Amsterdam en zijn bezoek aan het stoute, strippende nichtje van prinses Máxima, paaldanseres Laura Viña (9.238 views).

Ter afsluiting van het correspondentschap volgen er in de krant nog drie artikelen met het verslag van een reis van Caracas naar Bogotá. In dit drieluik – Van Links naar Rechts – wordt beschreven hoe de Venezolaanse en Colombiaanse broedervolken en buren respectievelijk de socialistische of de conservatieve omwenteling in eigen land beleven.  

Deel Een:

http://www.nrc.nl/binnenland/article808253.ece/Ook_onder_socialist_Chavez_blijft_het_sappelen

Wellicht tot later, in een ander blog of gewoon – lekker fijn ouderwets – op papier.

Deel Twee:

http://www.nrc.nl/buitenland/article812673.ece/_geeft_Venezuela_buikpijn

Deel Drie:

http://www.nrc.nl/buitenland/article815401.ece/Colombia_blijft_nog_lang_onveilig

Die onvoorwaardelijke, onbaatzuchtige en niet te stillen behoefte om de onderdanen te dienen. Dat is toch eigenlijk de mooiste eigenschap van Latijns Amerikaanse politici. En president van een land dat kun je maar het beste je hele leven zijn, zo is het algemene gevoelen. De machtsgreep van Hugo Chávez om constitutioneel zijn herverkiezing voor het leven mogelijk te maken, is deze week door zijn stempelparlement goedgekeurd. En in een referendum zal de bevolking daar volgende maand ongetwijfeld ook mee akkoord gaan. De kritische, gefrustreerde Venezolanen – de helft van de bevolking – blijven immers thuis. Ook de firma Kirchner&Kirchner heeft deze week de greep naar de macht voltooid. Vandaag werd bekend dat Néstor Kirchner nadat zijn vrouw Cristina tot president is gekroond, het leiderschap van de almachtige Peronistische partij in Argentinië zal claimen. En nu maakt ook de Colombiaanse president Álvaro Uribe voor het eerst duidelijk dat hij eigenlijk nooit meer zijn paleis uit wil. In geval van een bloedbad of ramp is Uribe bereid in te stemmen met zijn nu nog grondwettelijk onmogelijke tweede herverkiezing.  Lees verder »

Nooit eerder sinds het herstel van de democratie in Argentinië in 1983 wist een politicus zo duidelijk, al in de eerste ronde, de presidentsverkiezingen te winnen. Cristina Kirchner heeft met 44 procent van de stemmen bijna twee keer zo veel kiezers getrokken als die andere schoonheidskoningin Elisa Carrió. Het is ook twee keer zo veel als haar man in 2003. De strategie van vooral niets zeggen maar alleen fraai glimlachen heeft de 54-jarige juriste geen windeieren gelegd. Ook het voortdurende geflirt met die andere voormalige first lady Evita Perón heeft ongetwijfeld geholpen. Toch is de pinguïna zoals ze door de president, levenspartner en pinguïno Néstor is genoemd niet echt populair onder de Argentijnen. Politici zijn nu eenmaal nooit echt geliefd onder de Argentijnen. Daar hebben ze hun pueblo, het volk nu eenmaal te vaak voor verneukt. Cristina is bovendien te afstandelijk, te veel Barbie om de harten van de gewone en arme landgenoten te kunnen stelen. Ze mag regeren omdat haar man het niet slecht heeft gedaan maar veel veder reikt de liefde van de onderdanen niet. Echt populair zijn hier alleen de rugbyploeg Los Pumas, basketballer Manu Ginóbili en natuurlijk voetballer Lionel Messi. Zij zouden, zelfs als man, met 100 procent van de stemmen winnen. Lees verder »

Nu zo meteen het zuiden van Zuid-Amerika volledig in vrouwelijke handen is, kan het niet anders dan dat dit grote sociale en culturele gevolgen zal hebben. Dit is natuurlijk de regio van onverschrokken macho’s maar gek genoeg hebben veel vrouwen er de broek aan. De meeste dames werken buitenshuis en bekleden vaak interessante posities. Dat Chili en Argentinië en straks ook Brazilië een vrouwelijke president hebben, is natuurlijk geen toeval. Al is de vrouwenvloed natuurlijk ook wel een verdienste van al die mannelijke bananenpresidenten die er een ongelooflijke rotzooi van hebben weten te maken. Laten we hopen dat er – om te beginnen – nu ook snel een einde komt aan die gewoonte om seksegescheiden te feesten. Want het kan nog heel veel leuker. Lees verder »

Nog vijf nachtjes slapen en dan kiezen de Argentijnen voor het eerst in de geschiedenis een vrouw als president. Cristina Kirchner, al 32 jaar de vrouw van de huidige president Néstor, kan de zege volgens alle peilingen niet meer ontgaan. Ze heeft een bizar grote voorsprong op alle andere kandidaten. Vreemd, omdat Cristina de hele campagne nog niets interessants heeft gezegd. Ze zegt überhaupt niets. Cristina neemt niet deel aan debatten. De Associatie van buitenlandse correspondenten in Argentinië heeft haar al zes keer gevraagd of ze niet net als alle andere kandidaten een praatje wil houden voor de journalisten uit den vreemde. Ze weigert consequent. Maar waarom zou je ook praten als zwijgen en een glimlach met je botox lippen volstaan om de harten van de kiezers op hol te doen slaan? Lees verder »

Er is geen land in Latijns Amerika waar iedere ochtend zo veel bloed uit de kranten druipt als in Colombia. Vanochtend was er weer voldoende wreed verkrachtingsnieuws en informatie over de zes moorden die drugshandelaren afgelopen woensdag pleegden in het departement Chocó. Daar werden willekeurige mijnwerkers met kogels en kapmessen gedood omdat schoften een gebied willen vrijmaken voor cocaïnetransporten.

Maar het gekste nieuws gaat over de Duitse herder Aldo. Hij is vier weken geleden ontvoerd in de hoofdstad Bogotá. De kidnappers hebben het baasje foto’s gestuurd van de geketende hond. En ook een bandje waarop te horen is, hoe Aldo jankt. ,,Zo huilt je hond ’s nachts”, zegt de commentaarstem. De eerste overdracht van het gevraagde losgeld van 350.000 dollar is mislukt. De politie heeft twee mannen neergeschoten die met het geld op de loop gingen. Het is onduidelijk hoe het met de hond gaat. Laten we hopen dat bemiddelaar Chávez van dieren houdt. 

Lees verder »

Wegens het misselijk afzeiken van de Boliviaanse indianen dreigt de ambassadeur van de Verenigde Staten in La Paz zijn koffers te moeten gaan pakken. Diplomaat Philip Goldberg heeft zichzelf in moeilijkheden gebracht door naar eigen zeggen ,,een mopje” te maken. De kwestie begon toen de eerste indianenpresident van Bolivia, cocaboer Evo Morales, zich vorige maand in New York beklaagde over de vernederende behandeling die zijn delegatie ten deel viel bij het bezoek aan de jaarvergadering van de VN. In een mooi verbolgen betoog zei Morales in zijn toespraak tot de Algemene Vergadering dat het serieus tijd werd om de zetel van de VN te verplaatsen naar een land waar mensen die er iets anders uitzien niet onmiddellijk als een terrorist worden behandeld. Bij thuiskomst verklaarde de Boliviaanse regering een heuse campagne ter verplaatsing van de VN-zetel te zullen beginnen. En dat werkte op de lachspieren van ambassadeur Goldberg. Straks begint Bolivia nog een campagne om de zetel van Disneyland te verplaatsen, zei de ambassadeur.  Lees verder »

,,Nog enkele dagen”, zei Hugo Chávez zojuist. Dan ontmoet de president van Venezuela hoge vertegenwoordigers van de linkse Colombiaanse rebellenbeweging Farc. Het gesprek moet leiden tot een uitruil van gijzelaars die de guerrillero’s vasthouden en de vrijlating van de Farc-leden die in de gevangenis zitten. Het zal een treffen ,,met verstrekkende gevolgen” zijn, beloofde Chávez na een gesprek in Colombia met de president van Colombia Álvaro Uribe. Maar gelet op de gevoelige materie zei Chávez verder geen mededelingen te kunnen doen over de exacte plek en het tijdstip van de besprekingen. Morgen vertrekt Chávez naar Cuba om er vanaf het eiland zijn vaste, urenlange zondagse socialistische hoogmis – Hallo President – te kunnen uitzenden. Lees verder »

Als guerrillera Tanja Nijmeijer uit Denekamp nog van plan mocht zijn te vluchten uit de eenheid van de Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia (Farc) dan is nu het moment aangebroken. De Colombiaanse Nationale Politie heeft afgelopen vrijdag een post geopend in het plaatsje Uribe in het departement Meta. Het is de plek waar het Colombiaanse leger in juli een aanval uitvoerde op het kamp van de Farc-eenheid waar Tanja al een kleine vijf jaar deel van uitmaakt. Dit gebied was tot nu toe een vrijplaats van de Farc. Maar voor het eerst in de zestienjarige geschiedenis van de gemeente heeft het openbaar gezag er zich genesteld. Lees verder »

De hoofdstad van Venezuela Caracas is niet de meest fraaie plek van Zuid-Amerika. In de geboortestad van Simón Bolívar leven simpelweg te veel mensen op elkaar. En een groot deel van de vijf miljoen inwoners wonen in armetierige barakken die de heuvels van de stad omringen. Maar in het centrum van deze betonnen jungle wordt nu al ruim vijf jaar gebouwd aan een muziektempel die zijn gelijke in Latijns Amerika niet kent. De concerthal wordt het onderkomen van het Simón Bolívar Jeugdorkest. Dank zij een 32 jaar oud ambitieus artistiek en sociaal project zijn in Venezuela in die periode ruim 300.000 kansarme jongeren opgeleid tot klassiek muzikant. Het nieuwe theater telt elf verdiepingen en 89 onderwijszalen. Desnoods kunnen drieduizend muzikanten tegelijk aan de slag in het gebouw dat twintig miljoen dollar heeft gekost. De architect is Tomás Lugo. Aan de gevel en aan het plafond is een kunstwerk van metalen witte en gele staven aangebracht dat is gemaakt door de, twee jaar geleden overleden, kunstenaar Jesús Rafael Soto. En de vloeren en stoelen in het theater zijn van de hand van Carlos Cruz-Diez. Allemaal Venezolanen die zich op een prachtige manier en in harmonie met elkaar hebben uitgeleefd. Lees verder »