Aangezien deze weblog binnenkort zal worden opgeheven, zal dit waarschijnlijk mijn laatste berichtje zijn. Ik moet eerlijk toegeven dat ik dit weblog meer als dagboek heb gezien en gebruikt dan als ‘onderdeel van de NRC-site’. Ik ben nooit een echt ´dagboekenmeisje´ geweest (behalve toen ik veertien was en het volgens de fancy zogenaamd ‘nuttig’ was gevoelens van je af te schrijven), maar het iedere week opschrijven van wat ik zoal in India had meegemaakt deed me erg goed. Er gebeurde namelijk steeds zoveel dat het zonder deze weblog waarschijnlijk een redelijk chaotisch gebeuren zou zijn geworden. Door middel van de wekelijkse stukjes kon ik alles echter weer eens even op een rijtje zetten. Lees verder »

Jaaaa, 2e plaats voor mijn huisgenoten, tweehonderd euro binnengesleept bij de teambouwconstructies en vrijdag een huisfeest! En dat terwijl ik geen enkel vertrouwen had in hun constructie. Lees verder »

Mijn laatste blog (van schrik maar serieus van aard) gaat niet over studeren. Aangezien de invulling ervan niet veel meer uitmaakt, heb ik van deze voorlopig laatste mogelijkheid een journalistieke poging te “publiceren” gebruik gemaakt om naar eigen zin te schrijven. Lees verder »

Ik studeer nu precies één weblog lang. Dat is bijna een half jaar. Tijd voor terug- en vooruitblikken.
Lees verder »

Dat was het dan.

Deze week werden we voorgesteld aan de nieuwe chef-internet van NRC, wiens eerste boodschap de opheffing van dit blog was. Het is niet dat we écht dachten dat onze hele studententijd door de krant gevolgd zou gaan worden, zoals ooit wel de wilde bedoeling was, maar we hóópten er stilletjes op. Het zou een uniek project geweest zijn. Helaas passen we volgens een reorganisatie niet meer in de weblogvorm die NRC nu nastreeft.

Behalve mijn inkomen ben ik ook een routine kwijt waaraan ik ben gaan hechten. Lees verder »

Ik heb er de vorige keren netjes omheen gedraaid en was dat eigenlijk van plan in dit stukje weer te gaan doen, maar er is mij duidelijk gemaakt dat de beste therapie de therapie van ‘eerlijkheid en openheid’ is. Dus bij deze: ik heb een eetprobleem (wat voor sommigen misschien al duidelijk was). De reden voor mijn gewichtsverlies van twintig kilo in zes maanden is wat men tegenwoordig ‘anorexia’ noemt. Lees verder »

Na maanden van voorbereiding is het morgen zover: de 7e editie van de Spaghettibruggenbouwwedstrijd. De pers is op de hoogte, de inschrijvingen binnen en de opnieuw gedrukte cheque met 1000 euro ligt klaar voor de winnaar (en dit keer zonder typefouten).
Lees verder »

Het is carnaval in het Zuiden. Dat is overal aan te merken. In de trein overheerst een bierlucht. De veroorzakers hiervan zijn te herkennen aan vreemde kostuums. Van pinguins tot tirolermeisjes en van tijgers tot musketiers, alles wat je maar bedenken kan kom je tegen. Gisterochtend kreeg ik om 11 uur een biertje aangeboden door mijn overburen in de trein. “Nee dank je, ik heb zo een presentatie en dan wil ik liever nuchter zijn.” Lees verder »

Als Castro zijn toestand van optimistische aftakeling kan rekken tot juni, zal ik het Cuba van Fidel toch nog meemaken. In mei ga ik namelijk naar het land van de vergane glorie, de salsa, de rum en de sigaren. Nu voor twee weken, later wellicht langer, want door de voorpret van het reizen heeft studeren in het buitenland een definitieve plaats in mijn toekomstplan veroverd. Lees verder »

Donderdag het huurcontract getekend.  Op zich zou dat binnen enkele minuten gepiept kunnen zijn. Na een uitgebreide uitleg over het huurcontract, brandpreventie, de huurderbelangenvereniging en wat dies meer zij, stond ik pas een half uur later buiten. Ach ja, door bij de grootste studentenhuisvester van Leiden te huren, hoef ik me in elk geval niet in te laten met schimmige huisjesmelkers.
Lees verder »