Kijk, hij heeft dezelfde stem als zijn vader. Collega’s kijken op naar het grote televisescherm waarop een Frans sprekende renner wordt geïnterviewd. Wie is dat dan? Nicolas Roche, zeg ik. En wie is dan zijn vader, vragen ze. Stephen Roche, zeg ik. Stephen Roche, de Tourwinnaar van 1987. En die daar, dat is zijn zoon. Hij was drie jaar toen zijn vader de Tour won. Hij was erbij in Parijs, destijds.

Geen gevoel voor geschiedenis? Maar de Tour is toch geschiedenis. Alles wat met de Tour te maken heeft, ademt geschiedenis. Wel weten wie Kenny van Hummel is, maar niet weten dat Nicolas Roche de zoon is van Stephen Roche, in 1987 nota bene winnaar van de Tour, de Giro en het wereldkampioenschap. Nicolas spreekt Frans. Ja, zijn moeder is Frans. En Nicolas heeft moeten kiezen, een Frans paspoort of een Iers. Eerst koos hij voor het Ierse, nu is hij weer Frans. Maar dat terzijde. Lees verder »

Frankrijk is het land van goed eten en goed drinken. Dus hebben we in de Tour de France drie weken lang de tijd van ons leven. Dat ‘s avonds het hotelrestaurant bij aankomst al gesloten is, is vervelend. Maar we troosten ons met de vaak omvangrijke lunch die ons in de aankomstplaats, naast de perstent, wordt aangeboden. Lees verder »

Ontbijten moet ook, om de Tourdag goed te beginnen en door te komen. Want onderweg is er niet altijd gelegenheid een lunchje te nemen. Maar wat als er geen ontbijt te krijgen is? Vanmorgen zat ik om half negen op mijn hotelkamer achter mijn laptop. Even kijken naar het laatste nieuws. Ik deed de luiken open van mijn hotel op 1.600 meter hoogte, bijna op de top van de Grote St. Bernard. De hemel was bewolkt, het had geregend, maar het zou vast een mooie dag worden. Een mooie dag met veel verrassingen. Lees verder »

Wie in de Tourkaravaan mee wil rijden, moet wel een officiële sticker op de voorruit en op de achterruit van zijn auto hebben. Zonder sticker kom je niet op het parcours, niet binnen de hekken van de Tour, niet door de finish, niet bij de perszaal, nergens. Zonder stickers op je auto ben je niks in de Tour de France. Lees verder »

In het Village Départ kan iedereen elkaar elke morgen vinden en begroeten. De hele Tourfamilie komt dan bijeen om nog even de lopende en mogelijk komende zaken door te nemen, onder het genot van een kopje koffie en een croissantje. Bijna iedereen is er, de renners, de oud-renners, de ploegleiders en de oud-ploegleiders, de Tourchauffeurs, de oud-Tourchauffeurs, de journalisten, de oud-journalisten, en nog heel veel mensen. Lees verder »

Terug in de Tour na zestien jaar. Het is even wennen. Het spektakel is nóg spectaculairder geworden. Nog meer mensen dan voorheen die om een of andere reden betrokken zijn bij de Tour. In de perszaal zitten tegenwoordig een paar honderd journalisten meer dan twintig jaar geleden. Ik schat duizend, naast Fransen, Belgen, Italianen, Spanjaarden, Zwitsers en Nederlanders, tegenwoordig ook veel Engelsen, Amerikanen, Russen en Japanners. Lees verder »