Collega Dick Wittenberg is in Malawi om vragen van ‘rijke’ lezers aan de inwoners van het dorp Dickisoni te stellen en andersom. Lezeres Liesbeth Schlichting vraagt zich af wat voor verhalen de ouders aan hun kinderen vertellen. Vandaag een voorbeeld.

,,Er waren in het dorp eens twee vrienden: Sikusinja en Gwenembe.” Zo begint meneer Thunde zijn verhaal.

Zeker, ze vertellen verhalen. Het zijn alom bekende verhalen die ook in andere dorpen de ronde doen. Ze vertellen die verhalen ‘s avonds bij het vuur. Of een vader vertelt het verhaal als hij samen met zijn zonen een mat zit te vlechten en één van die zonen werkt niet door. Het zijn altijd verhalen met een les.

Of meneer Thunde een voorbeeld kan geven. Dan begint hij zijn verhaal.

Sikusinja en Gwenembe waren het zat om in armoede te leven. Als boeren in het dorp kwamen ze nooit vooruit. Ze besloten hun geluk in Zuid-Afrika te beproeven. Het was een lange reis.

Sikusinja en Gwenembe hadden geluk. Ze vonden meteen goed betaald werk dat niet eens zo zwaar was. Sikusinja onderscheidde zich door zijn inzet. Hij werd al gauw voorman. Hij was heel zuinig en stuurde het grootste deel van zijn geld naar huis. Gwenembe stuurde bijna niets naar huis. Hij liep er de kantjes af en verdiende weinig. Het weinige dat hij bezet, zette hij om in drank.

Na een jaar gingen Sikusinja en Gwenembe terug naar hun dorp. Sikusinja was beladen met cadeau’s voor zijn hele familie. Gwenembe ging met lege handen. Hij schaamde zich zo. Hij besloot Sikusinja te doden. Niemand zou het weten. Hij had niet in de gaten dat een vogel de moord nauwkeurig in zich opnam. Het merkte niet dat de vogel hem op zijn weg vergezelde.

Met gekromde rug van de geschenken van Sikusinja kwam hij aan in zijn dorp. Hij werd met geestdrift onthaald. Natuurlijk vroegen de mensen waar zijn vriend was. Die was achtergebleven, zei Gwenembe, in Zuid-Afrika.

Op dat moment begon de vogel te zingen. ,,Gwenembe heeft Sikusinja gedood. Gwenembe heeft Sikusinja gedood.” De vogel hield niet meer op. Iedereen in het dorp beseft dat Gwenembe een jaloerse luilak en een moordenaar was.

Nadat de echo van zijn laatste woorden is verstomd, vraagt meneer Thunde aan mij om een Nederlands verhaal voor kinderen te vertellen. Ik kies voor het sprookje van Hans en Grietje. Het verhaal van twee kinderen die door hun straatarme vader op lat van hun gemene stiefmoeder diep in het bos worden achtergelaten. Omdat er thuis niet voor vier te eten is. Hoe Hans en Grietje uiteindelijk weer thuis komen met een pot vol goud.

Aan het einde zeg ik dat ik niet zou weten wat de moraal van dit verhaal is. Daar staat meneer Thunde van te kijken. Hij weet het onmiddellijk. Dat ouders beter hun best moeten doen en niet zo snel moeten opgeven. Op een goede dag voeden hun kinderen hen.

Een tijdje zwijgen we in het donker. Dan neemt meneer Thunde opnieuw het woord. Hij zegt dat hij ontroerd is omdat ouders in het rijke Nederland hun kinderen nog steeds over de tijd van armoede vertellen. Zo houden ze de herinnering aan hun voorouders levend. Meneer Thunde snapt nu ook waarom Nederlanders arme mensen in Malawi helpen die ze niet eens kennen. Ze herdenken hun voorouders die zich niet aan de armoede hebben kunnen ontworstelen, zoals zij.

Dit verhaal is geplaatst op woensdag 25 april 2007 om 16:10 uur.