De Zitting / Veroorzaker dodelijk verkeersongeval legt verantwoording af
De 25-jarige Riazatalie A. reed op Tweede Kerstdag 2009 met een enorme pick-up truck een personenauto in de flank. Het openbaar ministerie houdt hem verantwoordelijk voor viervoudige doodslag. Pas donderdag, tijdens de zitting, gaf hij toe “echt heel hard” gereden te hebben. 147 km per uur op een dertigkilometerweg, wees technisch onderzoek uit.
“Het wordt een zware middag”, zegt rechtbankvoorzitter Van der Grampel. Ze heeft het tegen het publiek: ongeveer honderd mensen op beneden- en boventribune. Ongekend voor een strafzaak. De belangstellenden zijn familie, kennissen en vrienden van de slachtoffers en nabestaanden. Van de voetbalclub, de kerk, de buurt en de school. De media zijn ruim vertegenwoordigd. Ook een aantal rechercheurs wonen de zitting bij. De rechter heeft begrip voor de emoties, maar eist dat de zitting “absoluut zwijgend” gevolgd wordt. “Als ik merk dat dat niet lukt, dan moet ik u vragen om de zaal te verlaten. Is dat voor iedereen duidelijk?”
Wezenloos
De wegpiraat, zoals officier van justitie Van Heemst de verdachte uit Schiedam noemt, verschijnt voor de Rotterdamse rechtbank als een beschaafde jongeman. Gepoetste schoenen, pantalon, een hagelwitte merkblouse en golvend zwart haar tot op de schouders. Hij spreekt de rechter aan met “edelachtbare”, gebruikt belegen woorden als “trachten” en wordt prekerig als hij zich tot de nabestaanden richt: “Moge God u veel kracht geven.” Op het eerste gezicht niet iemand die voldoet aan de kwalificaties die getuigen hem gaven toen hij hen voorbij raasde: idioot, mongool, stoer jongetje, gek, wezenloos.
Geïrriteerd
Wat bracht Riazatalie er dan toe om zich zo te misdragen in het verkeer? Het enige aanknopingspunt is zijn gemoedstoestand een aantal kilometers voor het ongeval. Met de auto van het bedrijf van zijn moeder, een bijna drieduizend kilo zware Dodge Ram 5,7 liter, reed hij die zaterdagavond om zeven uur op de Rotterdamsedijk. Plotseling draaide een auto voor hem de weg op. Riazatalie moest remmen. “Ik was geïrriteerd”, zegt hij daarover. “Ik vond het niet netjes van die meneer.” Om de automobilist een lesje te leren, besloot hij te gaan bumperkleven. Bij de verkeerslichten, die op rood stonden, stoof hij de auto voorbij en maakte met gierende banden een scherpe bocht. In deze manoeuvre herkent hij zichzelf achteraf niet. En over zijn rijgedrag vanaf hier, waar hij de Vierhavensstraat insloeg, heeft hij altijd verhullende verklaringen afgelegd: hij zou met de stroom meegereden hebben. De rechtbank moet het daarom doen met de getuigenverklaringen van de automobilisten die hij passeerde op deze weg, waar een adviessnelheid van 30 kilometer per uur geldt wegens werkzaamheden. Riazatalie haalde volgens de getuigen in over de doorgetrokken streep, sneed af en reed zo hard dat het leek alsof de andere auto’s stilstonden. Hij behaalde tot vijf seconden voor het ongeluk een snelheid van 147 kilometer per uur. Dat blijkt uit gegevens van de Event Data Recorder, een apparaat in de auto dat het rijgedrag vóór een botsing vastlegt. “Die denkt zeker dat hij op Zandvoort zit”, zei een getuige toen hij werd ingehaald. Een ander: “Dat gaat echt fout, dat kan niet anders.”
Hamvraag
Het ging ook fout. Op de kruising met de Speedwellstraat kreeg Riazatalie geen voorrang. Ondanks een noodstop reed hij met 86 kilometer per uur op een Ford Focus in. Twee passagiers overleden ter plekke en twee later in het ziekenhuis. De vijfde raakte ernstig gewond, maar overleefde. De pick-up van Riazatalie kwam tientallen meters verder op de zijkant tot stilstand, maar hij kon de wagen tamelijk ongeschonden verlaten. Een getuige heeft hem “bibberig” zien weglopen. Even later keerde Riazatalie terug en werd meegenomen door de politie.
Riazatalie verklaart nu voor het eerst dat hij veel te hard heeft gereden, maar de snelheid weet hij niet. “Ik heb echt heel hard gereden. Echt hard. Hoeveel, dat weet ik niet, mevrouw de rechter. Ik neem de schuld op me.” Gedurende de zitting verklaart hij zo’n vijftien tot twintig keer spijt, in telkens andere bewoordingen. “Echt hartverscheurend gewoon. Het spijt me oprecht dat dit ongeluk heeft plaatsgevonden. Ik heb het echt niet gewild. Echt, ik heb het niet gewild.” De rechter wil van Riazatalie weten of hij de voorlichtingsspotjes kent met de botsproeven. “Wat denkt u dat er gebeurt als iemand met 86 kilometer per uur wordt gegrepen?” Riazatalie gaat daar niet op in. “Hoe kon ik zo hard rijden? Wat bezielde mij?” Legt u dat maar uit, antwoordt de rechter. “Want dat is eigenlijk de hamvraag.”
Lafaard
Advocaat Von Bóné is er namens de nabestaanden. Hij zegt steunbetuigingen vanuit het hele land binnen gehad te hebben. Er is zelfs een stille tocht geweest. Namens drie nabestaanden claimt hij in totaal 135 duizend euro, op grond van begrafeniskosten en schokschade. De advocaat geeft het woord aan Erica, een 23-jarige nabestaande. Zij heeft haar broer, vader en een huisvriend verloren; haar moeder heeft het overleefd maar is er psychisch en fysiek nog lang niet bovenop. Ze leest een brief aan Riazatalie voor. “Jouw impulsieve daad heeft mij doen afvragen wat jou het recht gaf om boven de natuur te staan”, zegt ze, terwijl ze tegen de rug van Riazatalie aankijkt. “Waarom nam jij het leven van de vier meest belangrijke personen waar ik het meest van hield? Ons gezin stond voor eenheid!” Riazatalie draait zijn hoofd naar links, zodat hij geen woord kan missen. Op zijn gezicht geen enkele uitdrukking, maar de microfoon verraadt dat hij moeilijk slikt. Erica gaat onverstoord verder. “Ik heb je geen één keer horen zeggen dat je weet wat je hebt gedaan. Wat voor lafaard ben je wel niet? Jij hebt mij mijn helden ontnomen, nu zijn ze mijn engelen in de hemel. Dat je mag branden in de hel!”
Verantwoordelijk
Erica gaat terug naar haar stoel. Een vrouw in het publiek barst in tranen uit, en verlaat net als Erica even later de zaal. De rechter bestudeert de houding van Riazatalie. “Ik kan me voorstellen dat dit hard aankomt”, zegt ze. Riazatalie kan even geen woord uitbrengen. “Zit er iets in uw persoonlijkheid dat niet spoort?”, wil de rechter weten. Psychologisch onderzoek wees uit dat Riazatalie geen noemenswaardige problemen in de privésfeer had, geen psychiatrische stoornis heeft en gemiddeld intelligent is. Riazatalie, nog niet helemaal bijgekomen van de brief, snottert. De rechter pakt een rapport erbij. “U denkt vooral na over wat de gevolgen voor uzelf zijn. De psycholoog zegt dat u het nog geen plek heeft kunnen geven. Wat zij wel constateert is dat u iemand bent die heel snel gekrenkt kan worden. Als u onder invloed bent van schaamtegevoelens, raakt u uw remmen kwijt. Maar u wordt volledig verantwoordelijk gehouden voor uw gedrag. U moet leren doordacht te handelen. Daar is training voor. ”
Riazatalie laat de woorden van zich afglijden. Hij wil terugkomen op de brief. “Ik wil mijn leven inruilen voor deze mensen”, zegt hij over de slachtoffers. De rechter vraagt of hij al wat heeft laten horen aan de nabestaanden. Dat beaamt de verdachte. Hij heeft ze een brief geschreven. “Zelf geschreven of uw advocaat?”, vraagt de rechter. “Zelf”, antwoordt Riazatalie.
De officier van justitie heeft de aanklacht uitgebreid met een voorval van 31 oktober 2009. Riazatalie zou toen na een ruzie, waarbij geduwd en getrokken werd, op zijn belagers zijn ingereden. Eén reed hij klem tegen de muur. Het slachtoffer raakte gewond aan onderbeen en voorhoofd. Zware mishandeling, aldus de officier. Over het ongeval op Tweede Kerstdag merkt hij nog op dat Riazatalie vanwege zijn hoge snelheid geen aanspraak kan maken op de voorrang die hij ten opzichte van de Ford Focus genoot. Voor deze incidenten tezamen vordert de officier een celstraf van negen jaar en ontzegging van de rijbevoegdheid voor tien jaar. Hij vraagt de rechter een voorschot op de schade uit te keren en de bepaling van het schadebedrag over te laten aan een civiele rechter.
Veronachtzaming
Advocaat Boersma bestrijdt dat er van doodslag sprake is. “Wel grove veronachtzaming, maar niet opzet in voorwaardelijke vorm.” Het ongeluk heeft volgens hem kunnen gebeuren door een combinatie van factoren: irritatie, de wil om snel bij een oom te zijn, het onderschatten van het vermogen van de auto en het verkeerd inschatten van de verkeerssituatie. Een criterium voor doodslag is dat de verdachte de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat er door zijn toedoen iemand om het leven komt. Vanwege het gebrekkige inzicht van Riazatalie is van dat bewustzijn geen sprake, aldus de advocaat. Hij wijst erop dat er bij automobilisten die voor doodslag veroordeeld zijn bijna altijd alcohol in het spel is. Door dronken in de auto te stappen hebben zij volgens de jurisprudentie de kans op een dodelijk ongeval aanvaard. Maar Riazatalie was nuchter.
Wat de advocaat betreft moet de rechtbank uitgaan van artikel 6 van de Wegenverkeerswet, waarin roekeloos rijgedrag strafbaar wordt gesteld. Een richtlijn geeft voor dat delict acht maanden aan als er een dode of ernstig gewonde te betreuren is. Vanuit deze richtlijn moet de rechter gaan plussen en minnen, meent de advocaat. “Welke straf, dat is een vreselijke moeilijke vraag”, denkt de advocaat hardop. “Cliënt zal zijn hele leven de wetenschap moeten dragen dat er door zijn toedoen vier mensen om het leven zijn gekomen. Dat is een enorme last. Dit staat natuurlijk in geen verhouding tot het leed van de nabestaanden, maar het moet wel genoemd worden. Het is voor cliënt moeilijk te accepteren dat hij die dag niet over kan doen. Hoe hard moet je een jonge vent dan nog straffen?” In het publiek klinkt gemor.
De rechtbankvoorzitter kondigt aan op 14 september uitspraak te doen en geeft het laatste woord aan Riazatalie. Die probeert zich in te leven in het leed van de nabestaanden. “Zo moeilijk als zij het hebben, heeft niemand het. Nogmaals, ik heb spijt tot mijn laatste adem. Ik heb schuld hieraan… Ik heb schuld hieraan.. Ik heb schuld hieraan!”
Hij die opzettelijk, maar niet met voorbedachten rade, een ander van het leven berooft, wordt, als schuldig aan doodslag, gestraft op basis van artikel 287 wetboek van strafrecht. De lichte variant van doodslag – voorwaardelijk opzet – houdt in dat de verdachte zich willens en wetens heeft blootgesteld aan de aanmerkelijke kans dat het gevolg zal intreden.
Naschrift: op 16 september 2010 is Riazatalie A. veroordeeld tot 9 jaar cel en 10 jaar rijontzegging. Gelijk aan de eis van de officier van justitie. Lees hier het verslag van de uitspraak.
Reageren? Nuanceren en argumenteren verplicht. Volledige naamsvermelding.
maandag 6 september 2010, 15:12 uur
Nog meer herfstgevoel. Alweer zo’n triest verhaal.
Grote pickup trucks van dit type zouden niet moeten mogen op Europese wegen. Ze zijn veel te groot en hebben veel te veel pk’s.
Weer staat voor de rechter een emotioneel onvolgroeid en persoonlijkheidsloos ‘jongetje’ dat via het gaspedaal zichzelf ‘compenseert’.
Eens met rechter’s observatie: ““U denkt vooral na over wat de gevolgen voor uzelf zijn.” en “De psycholoog zegt dat u het nog geen plek heeft kunnen geven. Wat zij wel constateert is dat u iemand bent die heel snel gekrenkt kan worden. Als u onder invloed bent van schaamtegevoelens, raakt u uw remmen kwijt. Maar u wordt volledig verantwoordelijk gehouden voor uw gedrag. U moet leren doordacht te handelen. Daar is training voor.”
maandag 6 september 2010, 15:21 uur
Op het moment dat men achter het stuur gaat zitten dient men te beseffen dat men verantwoordelijk is voor het voertuig wat men bestuurd. verder heeft iedere bestuurder geleerd zich aan de verkeersregels te houden. Twee belangrijke voorwaarden die steeds meer uit het oog worden verloren. Roekeloos rijgedrag komt steeds vaker voor. Ook in de steden komen er alleen maar meer gedenktekens bij van hen die veel te hard hebben gereden of door anderen zijn overreden.Eenmaal in de auto denken veel mensen over eigen rechten te kunnen beschikken. Wie denken die anderen wel dat ze zijn? Die anderen worden meestal als idioten beschouwd dus nodig een lesje verdienen. Afsnijden, plotseling op de rem gaan staan, rechts inhalen en voorrang nemen het zijn allemaal middelen om die ander eens flink schrik aan te jagen. Wanneer dit alles goed afloopt heeft men een flinke daad verricht. Wanneer het fout gaat kost dat mensenlevens. Ontstaat er onherstelbare schade binnen de gezinnen. Het meest vreemde is dat er meestal begrip wordt gevraagd voor de degenen die de ongelukken hebben veroorzaakt. Van alle flinkheid die eerst is getoond en gevoeld is niets meer over. Achteraf beseft men pas hoe groot de eigen verantwoordelijkheid is geweest. Verder dan wat stamelende excuses komen de flinke daders meestal niet. Maar hoe zit het met de nabestaanden? Hoe groot is daar de schade? Welk excuus of verhaal is groot – en aanvaardbaar genoeg om een levenslang verlies van het meest dierbare wat men bezat te verzachten of doen vergeten? Is het niet meer dan schandalig en respectloos dat zo’n onverantwoordelijke brokkenpiloot straks weer gewoon aan het verkeer kan deelnemen. Hoeveel gaan er hierna niet opnieuw in de fout? Dagelijks is men niet alleen getuige van het stoere rijgedrag van anderen maar ook van zichzelf. Velen zijn nog goed weggekomen maar lopen iedere dag weer opnieuw gevaar. Wie op verwijtbare wijze dodelijke ongelukken veroorzaakt moet voor altijd het rijbewijs worden ontnomen.Dit is alleen maar een maatregel om verdere deelname aan het verkeer te voorkomen. De straf op het onverantwoord en verwijtbaar doodrijden van mensen is in Nederland veel te laag en zou maximaal tien jaar moeten bedragen. Een groot deel van de kosten die behoren bij een blijvende invaliditeit van het slachtoffer zouden in het verdere verloop door de dader moeten worden vergoed. Nu betaald iedereen hier via allerlei verzekering aan mee. Wie op onverantwoorde en roekeloze wijze deelneemt aan het verkeer moet ook de consequenties aanvaarden dat wil zeggen dat men ook levenslang kan worden gestraft voor dit levensgevaarlijke rijgedrag.
maandag 6 september 2010, 17:09 uur
Van het ‘voorwaardelijk opzet’-principe is zeker sprake. Het argument van de advocaat, dat Riazatalie door ‘diverse factoren’ te hard reed, is niet in tegenspraak met opzet. Hij reed opzettelijk 120km te hard, hield opzettelijk geen enkele rekening met anderen, etc. Zelfs het feit dat hij zijn irritatie in het verkeer botviert mag hem als opzettelijk worden aangerekend.
Deze mening is van een ervaringsdeskundige, met aggressie-regulatieproblemen in relatie tot ‘krenking’ kamp ik al 50 jaar.
Riazatalie klinkt in de rechtzaal als een geraffineerde huichelaar. Maar aan die 9 jaar heeft ook niemand iets. Negen jaar dienstverlening tbv verkeersslachtoffers zou wellicht zinniger zijn.
maandag 6 september 2010, 17:13 uur
Ten overvloede: Riazatalie kon op zijn vingers natellen welke risico’s hij nam. Hij heeft dus het risico op een dodelijk ongeval willens en wetens aanvaard. Daarom ‘voorwaardelijk opzet’ vlg. art. 287.
maandag 6 september 2010, 17:35 uur
Goh, dit is toch een ander artikel dan de Telegraaf hierover brengt. Goddank! Het lijkt me voor de rechtbank een pittige opgave om in te schatten in hoeverre de verdachte een toneelstukje heeft zitten opvoeren. Dat het hem helemaal koud laat, is bijna niet voor te stellen. Maar zo’n heilig boontje dat alleen te hard rijdt door irritatie is nu ook niet zo aannemelijk. Zeker niet als je ook de andere verdenking er nog bij neemt.
maandag 6 september 2010, 20:26 uur
Zo moeilijk is dat opzettelijke toch niet te bewijzen? Het zwakke van de psychologisch rapport is alleen dat het gericht is op geld aan hem te verdienen door therapie eraan te koppelen en als zijn advocaat aan dat touwtje gaat trekken dan raffelt het uiteen.
Maar als je puur naar zijn gedrag tijdens het incident (maar ook daarna) en andere kenmerken kijkt dan heeft hij een probleem.
Die opmerking van zijn advocaat over alcohol maakt het ook alleen maar erger als je het onderliggende principe op die man toepast, lijkt mij.
maandag 6 september 2010, 20:51 uur
Wat ik mis in het onderzoek van de feiten door de rechtbank in dit artikel , is de verkeerstechnische positie van het voertuig van de slachtoffers ten opzichte van het voertuig van de verdachte. Te hard rijden op zichzelf is strafbaar maar wat was de kans dat de verdachte daarmee de voorspelbare dood van de slachtoffers op de koop toenam? Daarnaast wordt er geen aandacht gegeven aan de factor die het gebruik van een bijzonder zware SUV in het verkeer meebrengt. Heel veel deelnemers aan het verkeer rijden wel eens te hard. Soms veel te hard. Het is herkenbaar en inleefbaar. Het is niet altijd zo dat een snelheidsovertreder, ook in extreme mate zoals hier, compleet aansprakelijk is in strafrechtelijke zin als er onverwacht een ander voertuig op de weg komt, waarop hij voorrang had. Hoe wrang en triest de gevolgen ook waren. Immers, hij reed niet opzettelijk in op het andere voertuig. Hij reed ‘slechts’ veel te hard. Dat komt heel veel voor en is op zichzelf niet strafbaar met jaren.
dinsdag 7 september 2010, 10:39 uur
Het is niet het eerste drama en zal helaas ook het laatste niet zijn. Een zeer vergelijkbaar geval bij het Hof ‘s-Hertogenbosch is gepubliceerd op rechtspraak.nl onder nummer BB4874. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de eis daarop is geïnspireerd. In dat geval werd 8 jaar gevangenisstraf en 10 jaar ontzegging opgelegd.
dinsdag 7 september 2010, 11:57 uur
Voorwaardelijk opzet vereist ‘welbewust de aanmerkelijke kans aanvaarden’. Het blijkt niet dat van dat bewustzijn, laat staan van die aanvaarding, sprake is geweest.
Voorwaardelijk opzet is sowieso al een dubieuze figuur omdat geen werkelijk opzet meer is vereist, terwijl het delict doodslag daarmee staat of valt. Er is hier sprake van dood door schuld. Maar dat willen we niet omdat het strafmaximum in dat geval niet bevredigt. Dus gaan we doodslag proberen construeren waar daarvan echt geen sprake is. Dat lijkt me geen goede oplossing.
Dit is natuurlijk wel het soort dood door schuld waarbij het verwijt maximaal is. En de wetgever moet daar iets mee, lijkt mij. Dit type delict moet nader omschreven worden (bijv. in de WVW) met een passend strafmaximum (jaartje of 9?). Een permanente rijontzegging lijkt mij ook wel op z’n plaats. Echter, zolang de wet daar niet in voorziet is het gewoon dood door schuld aangezien deze mafketel de dood van die mensen niet heeft beoogd.
Jammer maar helaas.
dinsdag 7 september 2010, 16:34 uur
De zwaarte van de auto doet niet alleen ter zake. De snelheid is een veel grotere factor op de impact bij de botsing. Een auto van 1000 kilo zal 1,73 maal zo snel moeten rijden voor dezelfde impact als een auto van 3000 kilo.
Een motorvoertuig is een potentieel (moord)wapen. De Nederlandse wet gaat hier veel te naïef mee om. Bij aanvaarding van het rijbewijs zou dit wettelijk gezien meteen gevolgen moeten hebben voor het bewust zijn hiervan ten aanzien van toekomstige misdragingen op de weg.
De officier van justitie vordert “een celstraf van negen jaar en ontzegging van de rijbevoegdheid voor tien jaar.” Wat ik zou verwachten is een ontzegging van de rijbevoegdheid voor negentien jaar. In de gevangenis valt er volgens mij weinig te rijden.
“Een criterium voor doodslag is dat de verdachte de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat er door zijn toedoen iemand om het leven komt.” Als je aantoonbaar te snel rijdt in je motorvoertuig aanvaard je daarmee altijd automatisch die aanmerkelijke kans.
Ik lees nergens dat het meeweegt dat er vier mensen omgekomen zijn, in plaats van één. Levert viermaal doodslag niet viermaal de straf voor doodslag op? Bij de bakker betaal je ook niet voor één brood als je er vier meeneemt.
dinsdag 7 september 2010, 16:53 uur
aan j. van Loveren:
het roekeloze, onverantwoorde aan de verkeersdeelname is lang niet altijd zo eenduidig vast te stellen.
Denk bijvoorbeeld aan mensen op leeftijd die (zelf) niet meer kunnen inschatten hoe goed ze zich gedragen in het verkeer.
(Zo haal ik regelmatig mensen rechts in, niet om ze schrik aan te jagen, in tegendeel, meestal probeer ik zelfs (op beleefde wijze) duidelijk te maken dat ze rechts dienen te houden als de verkeerssituatie dat toestaat).
Om mensen levenslang te straffen voor dit soort zaken is dan ook volstrekte flauwekul. Er dient altijd individueel en naar de feiten geoordeeld te worden.
dinsdag 7 september 2010, 17:45 uur
Een cultuurgebonden straf lijkt mij voor de hand liggend. Een gezinshoofd en kinderen gedood. Het is wel duidelijk wat dat binnen de eigen gelederen op zou leveren.
De moeder is als verstrekker van bedrijfsmiddelen medeplichtig en kan het civiele deel voor haar rekening nemen.
vrijdag 10 september 2010, 14:54 uur
@ 11.
Rechts inhalen is levensgevaarlijk en daarom verboden.Het is duidelijk dat u zelf een roekeloze en onverantwoorde verkeersdeelnemer bent. [...]
zaterdag 11 september 2010, 13:14 uur
Het slechte nieuws voor mensen met een moreel oordeel over de dader van dit dodelijke ongeval is dat gevangenisstraf en cursussen waarschijnlijk maar zeer ten dele zullen helpen om deze wegpiraat tot verantwoordelijk gedrag te brengen. De gebeurtenis zelf, die ook voor de dader traumatisch is, heeft vermoedelijk een grotere impact.
Gedrag, ook op de weg, wordt sterk beïnvloed door de mate waarin je je impulsen onder controle hebt. Als die controle ontbreekt loopt het misschien honderden keren goed af, maar eens leidt het tot een onbeschrijfelijk drama. Dat zal hier gebeurd zijn. Een cursus impulsbeheersing levert waarschijnlijk vrij weinig op als de cursist die onder dwang volgt.
Voor de nabestaanden zit er weinig anders op dan te proberen om alle ellende zo te verwerken dat men niet in woede en wrok blijft hangen. Het is maar zeer de vraag of die wrok minder wordt als de dader, zoals een nabestaande zei, daadwerkelijk brandt in de hel, of voor bijna tien jaar achter de tralies gaat, zoals de officier van justitie eist.
De rechter staan onder zware maatschappelijke druk om de zwaarst mogelijke straf op te leggen. Zij heeft tijdens de zitting pogingen gedaan om de dader meer te laten vertellen over zijn belevingswereld. Volgens mij is dat op zichzelf al zinvol. Want wat zij ook besluit; de nabestaanden zullen waarschijnlijk pas vrede kunnen hebben als er een vorm van herkenning ontstaat met de dader.
donderdag 16 september 2010, 17:47 uur
Nou, de uitspraak is negen jaar geworden. Vreemd dat vier keer doodslag gelijk gestraft wordt als één maal doodslag. De nabestaanden kunnen de eigenaar moeder van de auto nog aansprakelijk stellen voor het beschikbaar stellen van een bedrijfsmiddel aan derden die daarvoor al duidelijk gedemonstreerd had een gevaar op de weg te zijn. Misschien dat de fiscus ook even meeleest en het gebruik van bedrijfsmiddelen door derden kan beoordelen. Dit is beloning in natura zonder tegenprestatie.