Het koeieneren van de essentie van dit probleem vind ik onze beroepsgroep niet waardig. Tendentieuze voorbeelden o.g.v. informatieplicht omtrent paracetamol vind ik buitenproportioneel; iedereen weet dat het hier niet om gaat.

Het gaat hier om het welzijn van het kind. Dat is ons vak, onze missie. Een kind heeft zowel een vader als een moeder nodig. Het is niet aan de arts de keuze tussen deze twee te maken.

Als een vader of moeder om informatie vraagt, hoe moeilijk is het dan om dit te geven? Bejaarde mensen vragen dikwijls wel een tien keer dezelfde vraag; ook deze beantwoorden we tien keer om het welzijn van de (bejaarde) medemens.

Later werd er gezegd dat vader de andere ‘noodzakelijk hulp’ had tegen gehouden en dat op grond daarvan de dochter onder toezicht geplaatst moest worden. Nu kon niet de huisarts, maar de gezinsvoogd bepalen wat het beste voor haar was. Systematisch was dochter op deze manier monddood gemaakt en werd haar een fundamenteel kinderrecht ontnomen.

Ik ben van mening dat de betreffende huisarts door te handelen buiten vader en dochter om het recht van vader als mede-gezaghebbende ouder genegeerd had. Dit komt overeen met de procedure klacht-waardig in uw artikel
Matthijs Staller (vader van X, nu 13 jaar)

De geloofwaardigheid en betekenis van het medisch tuchtcollege wordt door zo’n omstreden uitspraak ernstig beschadigd.

Een troost niet alleen huisartsen vergeten dit vaker, ook gezinsvoogden van jeugdzorg en scholen hebben als regel niet de andere ouder te informeren in plaats van dat dit uitzondering is. U treedt daarmee allen in de persoonlijke levenssfeer en ontneemt een ouder hiermee de mogelijkheid zijn gezag uit te oefenen. En dat weegt zwaarder als de interne bedrijfsvoering aan te passen om dit te voorkomen, want dat kan met een formuliertje.

Over contacten bij de tuchtcollege het volgende:
Bij het R.T.C. werd nog de schijn opgehouden van een echt proces. Alleen bleek achteraf dat de hoofdrolspeler (een medicus) van het college een buitengewone staflid was in de zelfde vakgroep van de verweerders van het Academisch Ziekenhuis. En werd ik van verschillende kanten vanuit het college aangevallen op mijn klachten.
Tijdens de zitting van het C.T.C. was de toon helemaal vijandig. (evenals tijdens de zitting voor de klachtencommissie van het ziekenhuis, (overigens ‘een wassenneus)’. Bij het C.T.C. kreeg ik de stellige indruk dat IK terechtstond, ipv de verweerders. Kennelijk werd mij kwalijk genomen dat ik als arts het lef had een klacht in te dienen tegen specialisten van een Univ.Med.Centrum. Mij werd het vuur aan de schenen gelegd, metname door één van de medici (een hoogleraar in dezelfde vakgroep als die van de verweerders, afkomstig van een belendende Academisch ziekenhuis). Hij probeerde mij steeds te laten ‘bekennen’ dat de angst waarin ik als patiënt heb verkeerd wel mee moet zijn gevallen, omdat ik toch moet hebben geweten dat een aandoening in het voorstadium van kanker wel erg meevalt en maar heel langzaam groeit. Nee dus..dit was pure intimidatie.
Ook werd er geen acht geslagen op het feit dat 3 van de verweerders zonder kennisgeving afwezig waren. En 2 medestanders (waarvan een medeslachtoffer van dit zelfe ziekenhuis) van mij moesten zich legitimeren. Men was kennelijk bang voor de pers.
Ondanks mijn smeekbede om in ieder geval aandacht te besteden aan de door mij ingebrachte medische literatuur, zal later bij de uitspraak blijken dat dit helemaal nagelaten is, en zij van mening waren dat ‘ik volgens de geldende internationale normen ben behandeld’.
Ook mijn klacht, dat ik geen inzage mocht hebben in mijn medisch-dossier, ondanks dat ik na afspraak speciaal naar het ziekenhuis geweest ben, en tot 2 maal toe naar gevraagd heb, werd afgewezen omdat ik ‘nagelaten heb met klem duidelijk te maken aan de betrokken arts dat zij in overtreding was’.
De reden waarom ik mijn medisch dossier heb willen inzien, was om te weten te komen wat de reden was van het totale foute advies. Dit is voor mij tot nu toe nog steeds een grote vraag. Ik hou het maar op baldadigheid.
Mij werd verdere behandeling geweigerd, omdat ik mij niet heb willen onderwerpen aan de zware mutilerende ingreep, wat zeker mijn dood was geweest.Ik heb toen verzocht om voorlopig te volstaan met die minder grote ingreep, maar door de arts werd mij klip en klaar duidelijk gemaakt ‘geen sprake van, het is het één of het ander’. Ook deze gang van zaken werd door de beide colleges in twijfel getrokken. Omdat de betrokken arts ‘een andere lezing over het gebeurde had’.
Ik heb me toen noodgedwongen tot een ander ziekenhuis moeten wenden, waar de kleine ingreep zonder enig probleem verricht is. En ik nu 7 jaar na dato nog gelukkig in het bezit ben van een goed functionerende dikke darm.
Ondanks dat ik herhaaldelijk betoogd heb dat ik als patiënt en niet als arts de klachten heb ingediend, werd in de uitspraak benadrukt dat ik als arts, gezien mijn medische kennis, medeverantwoordelijk ben voor al wat mij is overkomen, of zou overkomen als ik mij had onderworpen aan die grote ingreep.
Opvallend was tijdens de zitting van het C.T.C. dat geen enkele vraag gesteld werd aan de verweerders. En ook werd mijn spreektijd tot een minimum beperkt.
Ik kan daarom volledig meegaan met het woord ‘klassenjustitie’ van mr.drs. Winter.

De vraag is wat het beroep is van de vader, die een tuchtklacht indiende. Ik schat in dat de vader een hogere maatschappelijke positie heeft dan de huisarts. Klassenjustitie is regel bij de tuchtrechters. De huisarts had kennelijk geen contacten in de vriendenkring van de tuchtrechters.

Ik legde een zaak voor, waarbij de arts verschillende wetten overtrad, maar de tuchtrechters weigerden aan de wet te toetsen. De arts werd bijgestaan door KBS Advocaten, het kantoor van prof. Willemijn Kastelein, de hoogleraar Klachtrecht en patientenrechten van de Radbouduniversiteit. De tuchtrechter was haar collega, prof F. Van Wijmen, universiteit Maastricht, De beide hoogleraren sprongen in de bres voor de arts(drs), die verschillende wetten overtrad. Wanneer hoogleraren gezondheidrecht de wetsovertredingen van artsen goedkeuren en zowel als advocaat voor de arts en tuchtrechter fungeren, staat de gemachtigde van de patient nergens.