Dana Milbank, de kroniekschrijver van de Washington Post, gebruikt vandaag een andere sketch van Monthy Python om de vermoeidheid over Hillary’s eindeloze strijdlust te schetsen. Vorige week had bijna iedereen in de stad het over zijn stuk over de dode papegaai. Vandaag herziet hij zijn keuze: ,,Clinton loyalists disputed the comparison, while some scholars searched the literature and proposed a different Pythonian model: the Black Knight.”  Meteen een goed excuus om ook dat filmpje even te bekijken:

-  Nu Clinton niet meer uithaalt naar Obama, zoekt ze de confrontatie met twee andere groepen: media en seksistische mannen. Niet zonder succes.

- Ze stevende gisteravond af op een verpletterende zege in Kentucky – hier – terwijl haar verlies in Oregon volgens de laatste peiling erg klein uitpakt. Maar bijna niemand lijkt haar nog te willen belonen.

- Terwijl Geraldine Ferraro het nog voor haar opnam (,,Obama was vreselijk seksitisch”), kwam de klap van haar voormalige campagneleider, Patti Solis Doyle: zij hint openlijk op een overstap naar Obama. Lees verder »

- Belangrijkste nieuws van het weekeinde: McCains aanhoudende problemen met lobbyisten in zijn staf. Gevolg van zijn claim dat lobbyisten geen greep op hem en zijn campagne hebben. En het probleem is niet over.

- Zijn topadviseur Charlie Black werkt niet meer als lobbyist. Maar hij heeft in die branche wel een bepaalde naam. Hier een stuk daarover, en hier de advertentie die nu tegen hem wordt ingezet:

- Intussen is Obamamania nog steeds niet aan zijn grens: gisteren 75.000 aanhangers op de been in Oregon. Hier amateurvideo. Een voorbode voor de eindzege, deze week, bij de Democraten? Lees verder »

Politieke insiders beschouwen Saturday Night Live als graadmeter voor de gemoedstoestand van het land. De uitzending van gisteren is zo bezien reden tot zorg voor McCain en Clinton. Het is bij voorbeeld de vraag of McCain veel verdiende met de vier minuten die hij van de redactie mocht vullen. En deze fijne sketch (een minuutje) illustreert dat Obama de strijd om de publieke opinie van Clinton heeft gewonnen. Of is dat een verkeerde interpretatie?

http://www.youtube.com/watch?v=PkbS35C8oJo

De opiniepagina’s van de Wall Street Journal illustreren de stemming in conservatieve kring. De baas van de pagina’s, Paul Gigot, leerde het vak van wijlen William F. Buckley, de vader van het moderne conservatisme in de VS. 

Maar Republikeinen hebben zichzelf ernstig overschat, zoals dit oude stuk van Gigot laat zien.

Het beste bewijs vormen de pagina’s die Gigot gisteren zelf maakte. In drie stukken wordt een uiterst somber beeld geschetst van de kansen van zijn partij dit jaar. Het Republikeinse Moment is omgeslagen in Republikeinse Wanhoop. Lees verder »

- Je kunt verdedigen dat de ware sensatie van deze campagne de kandidatuur van John McCain is. Zie zijn speech gisteren.

- Vooral de laatste alinea’s verdienen aandacht. Gezien de ineenstorting van de Republikeinen, en zijn wens slechts één termijn te dienen, hoeft McCain zich na zijn eventuele verkiezing nooit meer iets van zijn partij aan te trekken.

- En het interessante is: dat is hij ook niet van plan. Yes he can. ,,I’m not interested in partisanship that serves no other purpose than to gain a temporary advantage over our opponents. This mindless, paralyzing rancor must come to an end”, zei hij gisteren.  Lees verder »

Natuurlijk was de steunbetuiging van John Edwards aan Obama van belang, hoewel die vermoedelijk minder gevolgen heeft dan het spektakel gisteren suggereerde. 

Maar een ander stuk verdient vandaag eigenlijk alle aandacht – over Hillary en de dode papegaai. Het is gemaakt door de politieke chroniqueur van de Washington Post, een briljante man die in een dagelijkse rubriek de absurditeit van de politiek schetst. Gisteren vermengde hij een oude sketch van Monthy Python met een schets van Hillary’s weigering de handdoek te gooien: het grappigste stuk dat ik in maanden heb gelezen.  

En voor wie nu weer zin heeft in die sketch:

http://www.youtube.com/watch?v=hTSAFcLXqYY

En dan te bedenken dat Clinton via interviews met alle televisiestation – hier bij voorbeeld – hoopte dat de aandacht blijvend zou uitgaan naar haar verpletterende zege in West Virginia.

Lees verder »

- Huisadviseur James Carville verpestte het feestje van Hillary’s enorme zege in West Virginia door al op verkiezingsdag te vertellen dat het belang klein was:

- ,,I’m for (…) Clinton, but I think the great likelihood is that Obama will be the nominee.”

- Het had iets aandoenlijks dat Clintons campagne deze analyse, die de meeste media deelden, de hele avond bleef bestrijden. Hier haar voorlichter:

http://www.youtube.com/watch?v=PvOc4WfI-Oc

- Toen moest haar speech nog komen. Lees verder »

- Zoals verwacht verplettert Hillary Clinton Obama in West Virginia. Hier, hier en hier berichtgeving. Hier updates uit de staat.

- De zege zal volgens grove schattingen uitkomen op 65 om 35 procent. In dat geval komt het voordeel in afgevaardigden vermoedelijk uit op 19 om 9, een winst van 10. Obama’s nationale voorsprong was tot vandaag ruim 170.

- Detail: toen Obama volgens MSNBC Clinton belde om haar te feliciteren, trof hij haar voicemail.

- Na de verpletterende overwinning die Hillary Clinton vanavond in West Virginia boekt (hier de laatste peilingen) komt er vermoedelijk meer duidelijkheid of, en zo ja wanneer, ze het opgeeft.

- Als zij in haar overwinningstoespraak blijft hameren op haar populariteit onder hardwerkende blanken, en op de liefde die het platteland voor haar (en Bill) heeft ontwikkeld, dan weten we genoeg: die gaat nog even door.

- In West Virginia staan 28 afgevaardigden op het spel, dus de nationale voorsprong van Obama blijft onbedreigd. Iets anders is wat de uitslag voor zijn imago betekent. Lees verder »