De kloof tussen de burger en de politiek is niet het probleem, betoogde fractievoorzitter Femke Halsema (GroenLinks). Maandagmiddag, wederom een presentatie van een bundel wetenschappelijke politieke beschouwingen in de eerbiedwaardige vergaderzaal van de Eerste Kamer. Dit keer ging het om de bundel De grote kloof, Verhitte politiek in tijden van verwarring onder redactie van Bart Snels en Noortje Thijssen. Halsema stelde, terecht,  dat de afstand tussen kiezer en gekozene eerder te klein is dan te groot. Politici schurken zich in hun ijver de kloof te dichten tegen de burger aan. Media berichten met gretigheid over details uit de persoonlijke levenssfeer. ‘De politiek’ heeft te kampen met een gezagscrisis. Uitgedrukt in het gevoel bij burgers in de trant van: “En wie ben jij wel dat jij denkt, daarover te mogen beslissen.”.

Lees verder »

Er is ergens een mystiek moment, waarschijnlijk wanneer het bedrag van de aanslag van de bankrekening van de individuele burger verhuist naar de rekening van het ministerie van Financiën, dat het geld ‘loskomt’ van de oorspronkelijke eigenaar.  Let wel: de hardwerkende Nederlander heeft het geld niet weggegeven. Belastinggeld is geen schenking. De burger verlangt er iets voor terug.  Hij blijft zich psychologisch mede-eigenaar voelen. Hij is als het ware aandeelhouder geworden in een groot onoverzichtelijke woekerfonds: de rijksbegroting. Met de Tweede Kamer als raad van commissarissen. Lees verder »

Soms maakt een fractievoorzitter in de Tweede Kamer tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen een nieuw woord. Zo sprak Mark Rutte (VVD) gisteren over het “vergieteren van dingetjes”. Vergieteren blijkt te maken te hebben met de gieter. En het verkwisten van belastinggeld.

Lees verder »

Natuurlijk is de eeuwige vraag: tot wie richt de Tweede Kamer zich eigenlijk? Vanmiddag, bijvoorbeeld, tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen bleek uit een vraag van fractievoorzitter Alexander Pechtold (D66) aan zijn collega Arie Slob (CU) dat Pechtold vooral denkt aan de “kiezer”. Gek zeg, zei Slob, we spreken hier toch tot het kabinet. Formeel heeft Slob wel gelijk. Maar hij zal zelden meegemaakt hebben dat een kabinet ook luistert naar iets wat een Kamerlid van de oppositie voorstelt. Lees verder »

De toekomst is het tijdvak waar politici het liefst over praten. Veel is immers mogelijk als de smalle marges van het heden zijn weggevallen. Neem de veelgeprezen utopie van toenmalig VVD-fractievoorzitter Jozias van Aartsen van 2005 over New York aan de Maas in 2015. Nu is toekomstgerichtheid of zelfs zienerschap ook wel onderdeel van het vak van politicus. Zijn doel is steun te vergaren voor zijn visie of droom. De Amerikaanse presidentskandidaat Barack Obama sprak op de Democratische Conventie over zijn ‘belofte’. Dat is wel wat glibberiger dan een visie. Maar toch, het onderwerp was de toekomst.
En de nabije toekomst van Nederland is ook het onderwerp van de Algemene Politieke Beschouwingen vanaf woensdag in de Tweede Kamer. Dit is het meest prestigieuze debat van de parlementaire kalender. Het zou kunnen gaan over de belangrijkste kwesties die de Nederlandse burgers bezighouden. Maar helaas is het doorgaans een krachtmeting tussen de politieke leiders van Nederland over relatieve bijzaken. Lees verder »

Het begon als een zomergebbetje omtrent een meneer die solliciteerde naar een baan bij de Rotterdamse gemeente, maar die werd afgewezen omdat hij op grond van zijn religieuze overtuiging (islam) vrouwen de hand niet schudt. Er kwam een rechtszaak van en de rechter stelde, terecht, de stad in het gelijk: meneer Mohammed Enait -  nu inmiddels Bekende Nederlander – zou de functie ‘klantmanager’ niet goed kunnen uitoefenen omdat de baan betekende dat hij veel contacten zou hebben met burgers van de stad, en het is nu eenmaal de gewoonte in Nederland dat men elkaar met handenschudden begroet. Het was komkommertijd, talkshows op tv schreeuwden om onderwerpen. Handenschudden is, zoals bekend, een van de belangrijkste problemen waarmee de samenleving aan het begin van de 21ste eeuw worstelt, dus zat Enait eerst bij Nova en later bij Knevel en Van den Brink. Overigens, ere wie ere toekomt: Kamerlid Rita Verdonk (TON) komt in dit verband alle lof toe. Zij was het ten slotte die het handenschudden vier jaar geleden ontdekte – zie het incident met de handweigerende Tilburgse imam - als splijtend thema en het bovenaan de politieke agenda plaatste. Lees verder »

Eerst was er staatssecretaris Jet Bussemaker (Volksgezondheid, PvdA). Zij sprak zich onverbloemd uit voor haar politieke held: Barack Obama, presidentskandidaat van de Democraten. Het was zomer en er was niemand in Den Haag om boos op haar te worden. Want het mocht eigenlijk niet van premier Balkenende (CDA). Die had al eerder vice-premier en PvdA-leider Bos gegispt omdat hij zijn voorkeur voor Obama had uitgesproken. Voor de band met Washington onhandig. Nederland is formeel neutraal als het gaat om de presidentsverkiezingen en wil zich niet mengen in de interne aangelegenheden van de Grote Bondgenoot. Nog afgezien van het risico dat de regering een voorkeur uitspreekt voor de verliezende kandidaat. Lees verder »

Het liberale Kamerlid Helma Neppérus heeft een grote afkeer van de actiegroep Milieudefensie, omdat die met subsidie van de overheid diezelfde overheid tegenwerkt. Tegen NRC-redacteur Arjen Schreuder zei Neppérus deze week dat zij daar „het rambam” van krijgt.Dat is een mededeling om bij stil te staan. Niet alleen om haar woordkeuze, die omgekeerd snobisme verraadt. Dames uit kringen van Neppérus krijgen immers doorgaans het rambam niet. Die krijgen hooguit de kriebels. Of Q- koorts, de zomerziekte van dit jaar. Maar daarom was het rambam van Neppérus juist wel effectief. Als mevrouw Neppérus het rambam krijgt, moet er heel wat aan de hand zijn.

Lees verder »