Hoofdredactie NRC Handelsblad

Update 20 december: reageren is niet meer mogelijk. De hoofdredactie is vandaag nader op de kwestie  ingegaan. Lees hier de rubriek Lezer schrijft.

Aanleiding voor het onderzoek was het besluit, vrijdag, in de ministerraad om bij gezinnen waarin sprake is van “ernstige overlast of verloedering” de burgemeester de mogelijkheid te geven (via de rechter)  “gedwongen opvoedingsondersteuning” op te leggen. Het wetsvoorstel, dat in het voorjaar naar de Tweede Kamer gaat, staat op gespannen voet met internationale verdragen die het ongestoorde gezinsleven waarborgen.

Op de stelling “Goed dat Rouvoet eindelijk achter de voordeur ingrijpt” kruiste dus 12 procent het antwoord aan: “Ja, want dat hebben immigranten (kinderen) nodig”. Nog eens 15 % van de Nederlanders steunt het ingrijpen achter de voordeur om redenen van kinderbescherming. Zij kiezen voor het antwoord: “Al redt hij maar één kind dan was het al de moeite waard”.

Echter, niet minder dan 49 procent van Nederland kiest voor het antwoord: “Nee, want de Staat hoort daar niet”. Daarbij kan bovendien een kwart van alle Nederlanders worden opgeteld die deze mening verder toespitst door het aankruisen van het antwoord: “Nee, het is kortzichtig want het neemt eigen verantwoordelijkheid weg bij gezinnen.”

In totaal reageerden 236 representatieve Nederlanders.

De komende periode verricht PolitBlog/Research een longitudinale spectroanalyse van hoop en verwachting in de Nederlandse samenleving aangaande het komende politieke jaar 2009. U kunt hieraan meewerken door het invullen van de Poll aan de rechterzijde. In de eerste of tweede week van januari 2009 zullen de uitkomsten van het onderzoek naar verwachting gereed zijn.

Na rijp beraad heeft ook Politblog/Research  uit deze drie Nederlandse buurtbewoners de topburger van 2008 gekozen. Het is tante Essie geworden uit Rotterdam.

PolitBlog/Research vindt het minder zinvol om, zoals het NOS Radio 1 Journaal gisteren weer deed, een politicus van het jaar aan te wijzen. Die verkiezing zou de mening weerspiegelen van de parlementaire pers.

De staatsomroep promoveerde deze activiteit gisteren en vanochtend zelfs tot een nationale nieuwsgebeurtenis. Toch kan het niet waar zijn dat de hele parlementaire pers mee heeft gedaan aan deze verkiezing, die oneigenlijk is en in strijd met de functie van parlementaire journalisten. En het ís ook niet waar want de parlementaire redactie van deze krant heeft zich in ieder geval onthouden van stemming.

Over Esther zegt buurvrouw Jolanda: “De wijk is door Esther gezelliger geworden. Onbekende buren zijn ineens bekend geworden. Dit geldt niet alleen voor de jonge kinderen maar ook voor de ouderen betekent zij wat. Iedereen kent Esther,als er problemen zijn. Esther kent wel iemand die het probleem kan verhelpen. Voor de jongeren organiseert zij van alles. Het is een leefbare buurt. Het belangrijkste vind ik dat iedereen in de buurt goed met elkaar omgaat en contact heeft al is het een hand opzwaaien of een praatje in de straat.”

Slechts negen procent van de onderzoekspopulatie opteert voor het bitse antwoord: “Hij moet kiezen: zelf stoppen met roken, of stoppen met het verbieden van roken.” Dit duidt erop dat de Nederlanders heel goed een verschil kunnen maken tussen de minister als persoon (die mag roken in zijn eigen achtertuin) en de minister als functionaris (die de anti-rook wet in de horeca streng wil handhaven).

Overigens is een kwart van de Nederlanders van mening dat het roken van de minister wel degelijk zijn “effectiviteit en gezag” ondermijnt. Dat kan gezien het lot van minister Ella Vogelaar (WWI, PvdA) een politiek risico opleveren. Vogelaar moest immers van haar partij aftreden omdat zij niet meer effectief en met gezag kon optreden. De conclusie luidt dat stoppen met roken in meerdere opzichten geen kwaad kan in het geval van Klink.

De komende week doet PolitBlog/Research een quickscan naar gedwongen opvoedingsondersteuning. Het kabinet komt vrijdag naar verwachting met wetgeving om de mogelijkheden van de Staat om achter de voordeur in te grijpen uit te breiden. U kunt meedoen aan het onderzoek door de Poll in de rechterkolom in te vullen.

Wat is het geval? Het door moslimterroristen bedreigde oud-Kamerlid Ayaan Hirsi Ali wil bewijzen dat de Nederlandse Staat haar twee jaar geleden heeft beloofd voor haar bescherming te blijven zorgen, ook al verhuisde zij naar de Verenigde Staten. Zal Joustra zich de toezeggingen aan Hirsi Ali nog weten te herinneren? Het is de vraag. Hoe dan ook wordt het een interessante middag. En ondertussen moet hij ook nog eens altijd maar waakzaam zijn.

Vooropgesteld: het is te prijzen dat Joustra als functionaris bereid is om anoniem overheidsbeleid te belichamen. Eerder deed hij dat ook met het sociaal beleid, als baas van de uitkeringsinstantie UWV, en daarvoor (heel erg lang) als topambtenaar van het ministerie van Landbouw. Geen beleidsterrein is te dol om te belichamen.

Zo is de anti-terreurindustrie inmiddels een florerende bedrijfstak. En de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding is niet één persoon (foto) maar een hele nieuwe Haagse institutie, onder de vleugels van de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken, die verschillende producten levert. Over het coördineren van alle inspanningen op het terrein van de bestrijding van terreur, de core bussiness, is weinig bekend.

Des te lawaaieriger zijn de andere activiteiten van de club van Joustra. Zo waarschuwt de NCTb via radio- en tv-spotjes het Nederlands publiek om alert te blijven op personen die radicaliseren. Burgers worden opgeroepen elkaar aan te spreken op het moment dat ze verkeerde gedachten dreigen te krijgen. Er zullen mensen zijn die dit wel een veilig gevoel geeft.

Maar waarschijnlijk kan het de meeste mensen niks schelen omdat deze disproportionele staatsbemoeienis alleen bestaat in de retoriek van de reclameboodschap.
Ook valt op de website van de NCTb het dagelijks dreigingsbericht te lezen: variërend van ‘minimaal’ tot ‘kritiek’. Al heel lang is de dreiging ‘substantieel’: het op een na hoogste niveau. Op dit moment meldt het terreurbericht ‘lichte dreiging’ op de luchthavens. De dreiging bij havens, hotels, nucleair en financieel is ‘basis’.

Zo neemt Joustra op het terrein van het veroorzaken van spanning in de samenleving terroristen veel werk uit handen. Overigens is Nederland niet in permanente staat van paraatheid ondanks de structurele ernstige dreiging. Het is bekend dat te vaak herhaalde waarschuwingen een omgekeerd effect kunnen hebben. Deze taak van de Coördinator lijkt hooguit bedoeld achteraf claims te voorkomen: de Staat heeft immers steeds gewaarschuwd.

Het product persoonsbeveiliging pakt de Coördinator grondig aan. Joustra publiceerde kort geleden bijvoorbeeld een onderzoek naar de psychosociale effecten van beveiliging voor bedreigde personen. Die zouden onder meer last hebben van grillig gedrag, problemen met drank, vetzucht, enzovoorts.

Het onderzoekje was, ondanks het voorbehoud omtrent de herleidbaarheid van de informatie, een schending van de privacy van de de beschermde politici: daar zijn er gewoon zo weinig van dat anonimiteit een fictie is.

Als Joustra morgen spreekt voor de rechter is het goed zijn dubbelzinnige positie ten aanzien van streng beveiligde politici in het oog te houden. Hij is de hoogstverantwoordelijke ambtenaar voor de beveiliging van dezelfde politici die volgens hem de oorzaak zijn van terreurdreiging in het algemeen.

Vorige week zei Joustra het weer: het niveau van de dreiging is ‘substantieel +’ en dat komt door de film Fitna van Geert Wilders. Doorgeredeneerd in de antiterreurlogica verhoogt Joustra op zijn beurt weer de dreiging voor de politicus (hij beschuldigt hem immers van indirect zaaien van angst), die hij nu juist moet beschermen. Zo blijft er altijd wel werk aan de winkel in de beveiligingsindustrie.

In zijn drie A-viertjes tellende notitie, waarin Dijsselbloem de „gezamenlijke” nieuwe lijn uitzet voor de aanpak van Marokkaans-Nederlandse probleemjongeren, schrijft hij ook over een „effectievere” benadering. In tegenstelling tot de „vrijblijvende aanpak” – van Vogelaar. Maar zij wordt niet met name genoemd. Zou ook niet chic zijn.

Dijsselbloem zette die nieuwe lijn deze week, zoals dat heet, effectief neer tijdens de parlementaire begrotingsbehandeling van het projectministerie Wonen, Wijken en Integratie. Die lijn is hard. Maar omdat de PvdA nog verdeeld is, gebruikt Dijsselbloem zachte woorden. Niet hard straffen, maar passend straffen. Niet het Marokkaans tuig opsluiten in strafkampen, maar Marokkaans-Nederlandse probleemjongeren naar een campus sturen. Geen vernedering, zoals zijn partijgenoot Hans Spekman wil, maar statusverlaging. Kijk, Ella, dat is nou eens lekker soepel gecommuniceerd.

Maar de PvdA wil meer. De partij wil criminelen „etnisch registreren”. Die gedachte is ontsproten aan het brein van minister Guusje ter Horst (Binnenlandse Zaken, PvdA). Zij denkt een stuk effectiever dan zo’n Vogelaar, die niet eens een register wilde voor de Antilliaanse probleemjeugd. Dijsselbloem wil dat wel. Sterker, hij wil net als Ter Horst een rassenregister. Hij weet dat dat een beetje onaardig klinkt, dus zegt hij dat zijn partij „niet kleurenblind” is. Dat het doelgroepenbeleid van de jaren tachtig terugkomt. Deze PvdA’ers van de effectieve lijn schijnen te denken dat er niks mis is met racisme zolang je maar goede bedoelingen hebt.

Tijdens een Kamerdebatje berispte Dijsselbloem zijn PVV-collega Sietze Fritsma. Deze had het PVV-plan weer eens afgestoft om niet alleen Marokkaans-Nederlandse jeugdcriminelen te straffen maar ook hun ouders. Als zij „hun verantwoordelijkheid niet nemen” moeten zij ook gevangenisstraf krijgen. Desnoods moet het hele gezin het Nederlanderschap zelfs worden ontnomen waarna zij kunnen worden uitgezet naar Marokko.

Het gaat hier niet om zo maar een luchtballonnetje. Fritsma zei eerder te verwachten dat „niet meer dan één of twee vliegtuigen” vol met Marokkaanse gezinnen zullen worden gedeporteerd. Dan zal de rest zijn lesje hebben geleerd.

Kijk, dat is dan weer een soort van effectiviteit waartegen Dijsselbloem bezwaar maakt. Dit is namelijk verkeerd racisme. Hij wees Fritsma erop dat die onderscheid maakt tussen Nederlanders. Fritsma, zo doceerde Dijsselbloem, „wil een onderscheid maken tussen Nederlanders en Nederlanders, terwijl tot nu toe het onderscheid in de wet wordt gemaakt tussen vreemdelingen en alle Nederlanders”.

Geen speld tussen te krijgen. Gisteren krabbelde Fritsma overigens wel een beetje terug van zijn retro-apartheidsbeginsel. Maar hier gaat het erom dat Dijsselbloem dus heel goed weet waar de schoen wringt. Hij wil dus ook geen „apart wetboek van strafrecht op basis van etniciteit”. Waarom wil hij dan toch etnisch stigmatiseren? Dat is om beter te kunnen helpen. Om rechters, met name kinderrechters, aan te sporen meer gebruik te maken van de bestaande wettelijke mogelijkheden om kinderen bij te sturen met gedragsmaatregelen.
Voor die magere winst, waarvan moet worden afgewacht of de rechterlijk macht daarvoor is toegerust, mag kennelijk een grove inbreuk gemaakt worden op grondrechten van burgers.

Niet de woorden van Fritsma baren de grootste zorgen. Maar die van Dijsselbloem. Zijn ideaal van de emancipatie van migranten ligt, zegt hij, „voorbij de strikte rechtsstatelijkheid”. En: „Onze sociaal-democratische ambities liggen op alle fronten verder dan slechts de wettelijke geboden en verboden.”

Hier maakt een volksvertegenwoordiger van de PvdA wet en rechtsstaat ondergeschikt aan zijn politieke ambitie. Dijsselbloem beseft niet dat hij alleen binnen de rechtsstaat, verankerd in wetten en verdragen, zijn sociaal-democratische idealen kan verwezenlijken. De rechtsstaat is het water waarin hij zwemt. Wat is dit? De verbeelding aan de macht?

Dijsselbloem spreekt over blinde vlekken bij de overheid. Maar hij ziet niet de gelijkenis tussen zichzelf en Fritsma: ook de PVV denkt „voorbij de strikte rechtsstatelijkheid”. Los de problemen op waar ze zijn. Wettelijke barrières ruim je op. Internationale verdragen, daar stap je uit.

De verbeelding aan macht: waarom zou de PVV alleen Marokkaanse ouders strafbaar stellen voor de overtredingen van hun kinderen? Gezien de hechte familierelaties in Marokko is het beter de strafbaarheid uit te breiden over ooms, tantes, neven en nichten. Stuur de hele clan terug! En aangezien het beleid van de PVV gebaseerd is op misdaadstatistieken, is het onzin om halt te houden bij Marokkanen: pak ze allemaal aan! Al die delinquente immigranten die hier van onze sociale voorzieningen komen genieten. Het komt goed uit dat de PvdA nu van plan is alvast de etnische registratie te regelen. Dat maakt straks de aanpak door de staat van deviante groepen een stuk effectiever.

Zoals bekend is autoritair, met gezag, optreden effectiever dan die omslachtige democratie.
Dijsselbloem is in zijn ambitie vergeten dat de rechtstatelijkheid, die zijn idealen zo hinderlijk in de weg staat, de dunne grens is tussen een rechtvaardige samenleving en de barbarij.

Direct na de afkondiging van de hoge boetes om de horeca-guerilla neer te slaan, sloegen de meters bij PolitBlog/Research uit: binnen twee dagen reageerden meer dan tweehonderd Nederlanders. Van hen was 71 procent voor de stelling “De Staat moet hard optreden tegen roken in de horeca”. Zij kozen voor het antwoord: “Juist! Alle wetten moeten keihard worden gehandhaafd”.

Intussen hebben 572 respondenten hun mening gegeven. Nog altijd 289 of 49 procent is van mening dat “alle wetten keihard moeten worden gehandhaafd”. Daar staat tegenover dat 19 procent het blokje invult bij de optie: “Roken moet mogen, samen komen we er wel uit.” En bijna zo grote groep, namelijk van 18 procent, voelt zich meer thuis bij het liberale: “Onzin! Laat de vrije markt het regelen”. Het minst respons, namelijk 14 procent, kreeg het polderieke antwoord: “Met uitzondering van kleine café’s”. Daarmee wordt nog eens de hachelijke positie van deze groep ondernemers onderstreept.

PolitBlog/Research vraagt zich af in hoeverre het gedrag van de bewindspersoon Klink zelf heeft bijgedragen tot de volatiliteit in de opinie rond het harde optreden tegen rokers in de horeca. Meer specifiek gaat het hierbij om uitlatingen van de minister over zijn eigen rookgedrag.

Zo heeft de minister van Volksgezondheid tijdens een radio-interview toegegeven dat hij sigaren (“een sigaartje”) rookt, in de achtertuin van zijn eigen woning. Heeft de strikte handhaving van het rookverbod in huize Klink door diens echtgenoot een relatie tot de opstelling van de bewindspersoon? En hoe beoordeelt de burger de integriteit of geloofwaardigheid van een bewindspersoon wiens eigen handelen in tegenspraak is tot zijn beleid? Kortom: He can talk the talk, but can he walk the walk?

Poltiblog/Research, afdeling psychologische operaties (Psyops), zal de komende tijd een korte follow up geven aan het onderhavige onderzoeksproject. U kunt hiervoor de Poll invullen in de rechter kolom.

Het zal veel Nederlandse burgers ontgaan zijn, maar de afgelopen twee weken konden zij weer stemmen op de waterschappen. Plotsklaps, althans zo zal het voor de meeste mensen aangevoeld hebben, waren deze verkiezingen gepolitiseerd. Er was geen massale grass root-beweging die erom gevraagd had, ofzo. Maar dit jaar konden alleen politieke partijen nog meedoen, en tevens waren de verkiezingen gelijktijdig in het hele land.

Weinigen begrepen waarom dit zo moest en waar het eigenlijk over ging. Zorgde de afdeling  Waterstaat van het gelijknamige ministerie al niet voor “droge voeten” en hoge dijken? Schaarse voorstanders van de verkiezingen redeneren dat mensen belasting betalen aan de waterschappen en mompelen iets over no taxation without representation. Maar burgers betalen ook wegenbelasting zonder dat zij hoeven te kiezen voor een “verkeersschap” onder leiding van een door het rijk benoemde “Snelweggraaf” of “Asfaltbaron”.

Nu blijkt dus dat de waterschappen van dat dure belastinggeld niet eens in staat zijn een verkiezing te organiseren. Dat blijkt overigens niet op de gelikte en kostbaar ogende website voor de waterschapsverkiezingen. Nee, daarvoor moet de kiezer naar de site van de Unie van Waterschappen.

De Unie heeft de verkiezingen uitbesteed aan een bedrijf, en dat bedrijf krijgt de zaak niet op tijd klaar. Over het uitbesteden naar het bedrijfsleven van voor de democratie zo vitale processen als verkiezingen, kan veel gezegd worden. Het is kort samengevat: bloedlink. Het bedrijf heet in dit geval: Service Point.

Zo te zien een serieuze multinational. Maar in een schuldbewuste persverklaring zegt Service Point dat het tellen “helaas” wat langer duurt, want: “wij willen zorgvuldig werk afleveren; het is een complex en omvangrijk project.” En dat wisten ze vantevoren natuurlijk niet.

De Waterschapsverkiezingen van 2008 zijn een mislukking. En dat valt niet zozeer alleen maar het bedrijf aan te rekenen waarnaar de Unie, onder leiding van voorzitter Schaap, verwijst. Iemand is verantwoordelijk voor de gang van zaken. Het meest voor de hand ligt in dit geval: de voorzitter. Hij zal zijn verantwoordelijkheid moeten nemen. Ook dat hoort bij het baantje.

Een grondig onderzoek door het parlement naar wat er mis ging bij deze “verkiezingen” en of deze niet beter kunnen worden afgeschaft is aan de orde. Democratie is geen speeltuin voor dilettanten.

Hier hoort de lezer in gedachten sirenes loeien, want ‘onjuiste informatie’ staat gelijk aan een politieke doodzonde. Dat betekent bankje leegmaken, doos mee, plant mee: wegwezen. Waarom is dat eigenlijk een ‘politieke doodzonde’? Omdat de Tweede Kamer erop moet kunnen vertrouwen dat de informatie van het kabinet juist is: alleen zo kan de volksvertegenwoordiging de ministers en staatssecretarissen controleren. Blijkt kabinetsinformatie onjuist, dan is dat vertrouwen aan de orde.

Maar dat is allemaal niet gebeurd. De Vries zit er nog – de glimlach op zijn gezicht geschroefd. Wat is er aan de hand? Als onderdeel van de eindeloze reeks salamiplakjes waarin Defensie het JSF-project heeft veranderd, wil De Vries dat de Kamer toestemming geeft alvast twee testvliegtuigen van Lockheed te kopen. Geheel vrijblijvend, natuurlijk.

Ondertussen mag de Kamer best nadenken of de Zweedse Saab Gripen Next Generation misschien wel beter of goedkoper is. De fracties van PvdA en ChristenUnie in de Kamer, die het kabinet steunen, hebben nu de enorme klereherrie die de F35 maakt (twee keer meer dan de F16) aangegrepen als hefboom om het aankoopbesluit uit te stellen. De Vries zei op 30 oktober dat nog niet bekend was of de Next Generation wel een stillere motor had dan de F35. Tja, Saab liet per kerende post weten dat dit apekool was: onjuiste informatie.

Wat deed staatssecretaris De Vries toen? Hij gaf op 10 november in een briefje aan de Kamer toe: de

Lieg niet

informatie over de motor van de Saab was onjuist. Toen Jack de Vries nog gewoon spindoctor van minister-president Jan Peter Balkenende was, legde hij wel eens de grondbeginselen van zijn vak uit. Regel 1 luidde: ‘Lieg nooit’ (Afbeelding). Regel 2: ‘Geef slechts die informatie die voor jou gunstig is’. Kort gezegd: de halve waarheid is beter dan een hele leugen.

En dat doet hij als staatssecretaris nu ook. In de brief schrijft De Vries dat de Defensie-organisatie wél weet welke motor in het nieuwe toestel van Saab zit. Maar dat hijzelf daarvan als staatssecretaris „persoonlijk niet op de hoogte” zou zijn geweest, zodat hij het proces van kandidatenvergelijking niet kan beïnvloeden.

De Kamer is door dit alles niet erg blij met De Vries. Hij wil een tikje té handig zijn. Dat moet hij op zijn minst bekopen met tempoverlies. De regeringsfracties van PvdA en CU willen het besluit over de aanschaf van de testvliegtuigen drie maanden uitstellen. En gisteren nam de Tweede Kamer een motie aan van D66-fractievoorzitter Alexander Pechtold om bij het kopen van het vliegtuig ook op het geluid te letten. Dat kan de facto neerkomen op vertraging. Met dank aan de “hageslagcoalitie”: alle linkse oppositiepartijen plus Pvda en ChristenUnie.

En dat is ook beter. Defensie onderzoekt op dit moment wat de krijgsmacht in 2020 nodig heeft en wat dat moet kosten. In 2010 kiezen voor het JSF-project betekent dat die ‘strategische verkenning’ niet serieus genomen wordt.

Het is mooi dat ambtenaren de toekomst verkennen maar over de keuzen voor toekomst van de krijgsmacht

Julius Caesar

moeten politieke partijen zich in hun verkiezingsprogramma uitspreken. Het gaat om een cruciaal onderdeel van het regeringsbeleid: over internationale aspiraties, het Nederlands imago, over lidmaatschap van de Navo, over vredesoperaties, over Europese defensie. Over Nederlandse mannen en vrouwen die vechten in den vreemde. Daarover moet de burger zijn oordeel over kunnen geven. In plaats van de gretige uitvoerder te zijn van de wens van zijn ambtenaren zou Jacques de Vries aan dat proces leiding kunnen geven. Hij zou kunnen promoveren van hulp-Sinterklaas tot serieus bewindspersoon.

De vraag is of het veel zal helpen. De voornemens van Ter Horst doen denken aan de briefjes ‘wil iedereen zijn eigen rotzooi opruimen’ in studentenhuizen: sfeerverhogend maar nutteloos.

Toch slaat hetzelfde verschijnsel nu ook toe in de nationale volksvertegenwoordiging. Zes leden van de fracties van CDA, PvdA, VVD en de fractievoorzitter van de ChristenUnie, Arie Slob, hebben er bij Kamervoorzitter Gerdi Verbeet (PvdA) per brief op aangedrongen de parlementaire gedragsregels te „codificeren”.

Het moet wat hun betreft maar eens afgelopen zijn met ontoelaatbaar taalgebruik. Het gaat om beledigingen, kwetsende teksten en uitlatingen „die een inbreuk maken op mensen die zich zelf niet in het debat kunnen verweren”.

Zonder dat de briefschrijvers het beestje bij de naam noemen, is duidelijk tegen welke partij dit initiatief is gericht: de Partij voor de Vrijheid van Geert Wilders.
Vanuit het perspectief van de ongeschreven regels is het een interessante zaak. Wilders en zijn fractiegenoten maken regelmatig duidelijk dat zij geen boodschap hebben aan een aantal gedragsregels in het parlement. Sterker, normafwijkend gedrag is – net als voorheen bij de LPF en soms ook bij Rita Verdonk – fundamenteel onderdeel van hun politieke performance. Het is een boodschap aan de kiezer: „Wij horen niet bij de oude politiek.”

Voor Wilders zou een gedragscode daarom ook manna uit de hemel zijn. Deze week bleek dat al. In het debat naar aanleiding van het dumpen van minister Ella Vogelaar (WWI, PvdA) door haar eigen partij noemde Wilders haar ‘gekke Ella’. Toen PvdA-fractievoorzitter Mariëtte Hamer daar protest bij aantekende onder verwijzing naar de brief aan de Kamervoorzitter, zei Wilders: „U kunt honderdduizend brieven sturen, maar ik neem er geen millimeter afstand van.”

Overigens vinden leden van de fractie van Wilders dat de rest van de Tweede Kamer zich wel aan de eigen regels moet houden. Zo moest het Kamerlid Ineke van Gent (GroenLinks) van PVV’er Hero Brinkman terugnemen dat hij een ‘grote waffel’ had.

Wilders en zijn fractiegenoten zijn kortom uitstekend op de hoogte met de regels. Dus het vastleggen van die regels in een soort codex parlementarius heeft alleen nut als deze wordt gehandhaafd.
En daar nu heeft de Kamervoorzitter geen zin in. Verbeet is verbaasd over al die aansporingen om medeleden de mond te snoeren of zelfs het gebouw uit te zetten. En daarin heeft zij gelijk.

Een van de bekende kwalen van de Nederlandse politiek is dat politici weigeren te doen waar zij voor zijn: met elkaar van mening verschillen. Nederlandse parlementariërs zijn geselecteerd op compromisbereidheid. Het inleveren op het eigen gelijk is met onzichtbare inkt boven elk verkiezingsprogramma geschreven.
Het ergste wat deze politieke partijen kunnen bedenken is: niet meer praten met de tegenstander.

Deze week was het zover. Afgezien van de SP, boycotten alle partijen een interpellatiedebat van de PVV met minister Ernst Hirsch Ballin (Justitie, CDA). Goed, de aanleiding was misschien niet echt superbelangrijk: het verstoren van een lampionnenoptocht in Den Haag door Marokkaans Nederlandse jongeren. Aan de andere kant was de Tweede Kamer in het verleden ook enorm verontwaardigd over terroristische activiteiten als het voetballen met kransen van de 4-meiherdenking, of feestvieren naar aanleiding van 9/11- wat achteraf overigens een broodje aap bleek. Recent ging het over Gouda. Dan kan zo’n lampionnenoptocht er ook nog wel bij.

Natuurlijk is het optreden van Wilders en zijn fractie regelmatig verwerpelijk. Het door middel van insinuaties aanwakkeren van spanningen in de samenleving, het opjutten van burgers tegen de islam, en tegen Marokkaanse medeburgers in het bijzonder, is laakbaar. Het aanzetten tot haat kan bovendien leiden tot ernstige ongelukken.

Maar het instellen van een cordon sanitaire is opnieuw in het voordeel van Wilders. Het parlement is juist uitgevonden voor geweldloze conflictbeslechting. Tweede Kamerleden horen met elkaar in gevecht te gaan, verbaal, om werkelijk bloedvergieten te voorkomen.
D66-fractievoorzitter Alexander Pechtold heeft gelijk in zijn betoog dat de omvang van de achterban van Wilders niet moet worden overdreven. Het zou echter een misverstand zijn te denken dat een teleurgestelde minderheid in de samenleving straffeloos kan worden genegeerd.

De neiging om het debat uit de weg te gaan, moet worden onderdrukt. En ook het vastleggen van parlementaire regeltjes leidt alleen maar af. Leden van de Tweede Kamer: praat uzelf geen gezagscrisis aan.
Er is slechts een splijtend verschil van mening over de aanpak van de gevolgen van de immigratie van grote aantallen mensen met een andere taal, een ander geloof en een andere cultuur.

De tegenstelling tussen multicultureel integreren en assimileren splijt bijvoorbeeld de PvdA en heeft Ella Vogelaar de kop gekost. Maar die tegenstelling was er al een tijdje: de SP is er groot van geworden. Hetzelfde geldt nu voor partijen als die van Wilders of Rita Verdonk. Dat is niet iets om van te schrikken. Het is de terugkeer van de politiek in Nederland.