Voor het eerst sinds de invoering van de zogenaamde honderd procent controle op Schiphol heb ik de reis gemaakt vanuit Paramaribo naar Amsterdam. Ik was razend benieuwd naar wat het inhield, omdat de uitvoerige controle in Nederland tot een diplomatieke rel heeft geleid tussen de twee landen. De Surinaamse president kwam zelfs naar Nederland om verhaal te halen in Den Haag. Lees verder »

Naar Suriname gaan is geen kunst. Je gaat naar het eerste het beste reisbureau en geeft je achternaam op, zoals het in je Nederlandse paspoort staat. Dat paspoort moet je trouwens even afstaan, zodat het betreffende reisbureau het visum voor Suriname kan aanvragen. Het is een idiote eis, een visum voor Suriname. Lees verder »

Als Brazilië Paramaribo overneemt, zijn er geen tanks en oorlogsschepen nodig. Je vult de stad gewoon met Brazilianen en samba-bandjes en je noemt het carnaval. Lees verder »

Je kunt soms de griezelige indruk krijgen dat men in Paramaribo geen enkele gelegenheid voorbij laat gaan om feest te vieren. Hoe zorgelijker het bestaan, denk je dan, hoe woester en hartstochtelijker de feesten. En straks breekt hier Valentijnsdag aan. Volgens de Surinaamse tijd precies over een half uurtje. Ik hou mijn hart vast Lees verder »

Nieuw fenomeen: elkaar voederen. Mensen in Paramaribo brengen heel makkelijk eten voor elkaar. Je praat wat, zegt dat je iets lust wat niet te krijgen is in restaurants, en je krijgt de volgende dag een verrassing: datgene wat je de vorige dag lustte. Beetje laat misschien, maar wie let er op de tijd? Lees verder »

Als je een fiets in Paramaribo ziet rijden kun je er donder op zeggen dat er een blanke op zit. En in negen van de tien gevallen is het een vrouw. Van tussen de twintig en de tweeentwintig. Dat zijn de beroemde stagiaires. Blonde meiden die stevig fietsend door de tropen gaan. Lees verder »