Hero held voor een week. Of het begin van de verkruimeling van de PVV. Het moet blijken. Maar met zijn schietstoelprocedure heeft Brinkman de coalitiepartners met de neus op de feiten gedrukt: zij moeten nu echt kiezen op dat zonnige Catshuisterras. Versmallen en doorbunkeren, of verbreden en meer draagvlak zoeken voor de hoognodige doorstart van de Nederlandse economie.

Mark Rutte onthield zich van lachen in het Kamerdebat over het vertrek van Brinkman uit de PVV-fractie. Succesje voor de FNV-campagne over de schaterende premier en het hard gelag voor bezuinigingsslachtoffers. Hij heeft ook weinig te lachen. Getalsmatig is het kabinet door de SGP-slaperdijk en de knippersteun van Brinkman niet direct in nood. Indirect wel.

Geert Wilders staat voor de afweging of hij medeverantwoordelijkheid voor nog eens ruim tien miljard aan bezuinigingen wil dragen, of toch maar kiest voor keet. Provocatie is tenslotte zijn hoofdproduct. In de gemeenten Almere en Den Haag grossiert de PVV in verongelijktheid. De in het regeer- en gedoogakkoord afgesproken 18 miljard heeft Wilders afgedekt met een serie afleidende lawaaimanoeuvres.

Het is de vraag of de PVV voor nog eens tien miljard stigmatisering kan verzinnen. Naarmate hij daar meer van binnenhaalt, wordt het voor het CDA steeds moeilijker er ook voor te tekenen. De VVD lijkt een teddybeer die niks voelt, maar ook daar kan de pijngrens in zicht komen. Het is per slot niet leuk om bij de paria’s van Europa te horen, ook al ontkent men dat in kabinet en coalitie nog om het hardst.

Lees verder »

Het Meldpunt ‘Polen en andere niet-inwoners van Venlo’ is een goed voorbeeld van de creativiteit van Geert Wilders. In dat opzicht staat hij eenzaam aan de top in de politieke hoofdklasse. Zou hij zijn speelse fantasie ook kunnen inzetten voor het vinden van oplossingen? Dan zouden gouden tijden aanbreken.

Zoals meestal verwoordt de PVV-leider een element van onbehagen dat leeft bij mensen die zich verliezers voelen van de wereldwijde concurrentie. Die heeft werk en welvaart weggezogen naar lagelonenlanden. Hier bleven we zitten met goedkope bloesjes, maar minder werk. De autofabriek in Born hangt weer eens aan een zijden draad.

Lees verder »

De publieke omroep-paragraaf van het PVV-verkiezingsprogramma uit 2010 was duidelijk: ,,Avond aan avond paraderen er linksmensen die door linkse omroepen worden uitgenodigd hun politiek-correcte meningen te debiteren. Dat allemaal op uw kosten.’’ Weg ermee. De VVD pleitte in haar programma voor één publiek tv-net minder.

Ook na de toelating door een PvdA-minister van de Telegraaf-omroepen WNL en Powned zijn VVD en PVV, met CDA-minister Van Bijsterveldt als onwillige uitvoerder, bezig de publieke omroep een kopje kleiner te maken. Ruim baan voor de commerciële omroepen.

Lees verder »

Minister Edith Schippers kwam donderdag in de Tweede Kamer met de schrik vrij. Een plafondlamp plofte spontaan naast haar spreekgestoelte neer. Of het even fortuinlijk afloopt met het cosmetisch  tot ‘persoonlijk gezondheidsdossier’ omgedoopte elektronisch patiëntendossier (EPD) is de vraag.

Het EPD is uitgegroeid tot een schoolvoorbeeld van Nederlands openbaar bestuur. Hoe een voor de hand liggend idee door ieders goede bedoelingen plus een dosis ondoorzichtig zakendoen verwordt tot een monster. In dit geval een monster dat al meer dan eens definitief is verslagen. Kennelijk zijn de zakelijke belangen te groot.

Het idee dat medische zorg door veel handen en hoofden optimaal wordt verleend als zij van elkaar weten wie wat heeft gedaan, is niet ingewikkeld. De vaak gebruikte schattingen van het aantal vermijdbare sterfgevallen (‘1900 per jaar’) door het ontbreken van zulke informatie zijn natte vingerwerk. Maar mensen hebben natuurlijk meer kans op goede zorg als al hun gegevens beschikbaar zijn. Eind jaren ’90 zaten we volop in de droom dat grote computersystemen ieder vraagstuk zouden oplossen. De automatiseringsbranche beloofde graag wonderen.

Lees verder »

De Europese crisis is zo acuut dat er  daadkrachtig moet worden opgetreden. Er is  even geen tijd voor democratisch getreuzel. Daarvoor hebben de markten geen geduld.

Dit lijkt de boodschap in Brussel en Den Haag. Begrijpelijk, maar een illusie. Wie  de democratie buitenspel zet, riskeert een fikse boemerang. Wat de komende maanden staat te gebeuren, vraagt om verkiezingen. In een democratie.

De signalen van  vrijdagochtend waren verwarrend. Minister-president Rutte verdedigde enthousiast hoe de Duits-Nederlandse lijn van serieus begroten en streng toezicht het had gewonnen in een lange, bittere Brusselse nacht. Jammer dat de Britten zich terugtrekken op hun eiland. „Zij vroegen te veel.” Pech dat we graag hadden bemiddeld tussen Londen en Parijs/Bonn.

Tegelijk werd in De Telegraaf het bericht gepubliceerd dat er misschien wel 10 miljard euro extra moet worden bezuinigd, boven op de 18 miljard waaraan de gedoogcoalitie  hecht als een reddingsvlot.

Was het om de PVV, die alleen meewerkt aan beëindiging van de ontwikkelingssamenwerking, wat los te masseren? Om toch maar de hypotheekrenteaftrek of de WW aan te pakken? Of was het een signaal: niet moeilijk  doen over dat historische extra euroverdrag?

Lees verder »

Kabinetten vallen in Nederland als de stemming te slecht wordt. Openlijk gaat het dan over iets relatief zakelijks – vroeger omroep- of grondpolitiek of vijftigduizend woningwetwoningen, tegenwoordig over belastingen of het buitenland, Srebrenica, Uruzgan, Hirsi Ali – maar eigenlijk valt de boel uit elkaar als men elkaar niet meer pruimt.

Afgaande op de stemmingsbarometer werd de vraag deze week actueel of Nederland het volgende land wordt dat in dit Europese stormseizoen toe is aan een regeringswissel. Na Griekenland, Italië, Spanje, het aanhoudende vacuüm in België en de junkstatus voor Portugal zou het gedoogkabinet-Rutte  weleens kunnen bezwijken in het komende half jaar. De humeurenoorlog is losgebarsten.

Lees verder »

Waar gaat de Nederlandse politiek over: Mauro of de euro? Anders gezegd: waar kan Den Haag werkelijke nuttige invloed uitoefenen? De vraag dringt zich op nu de Tweede Kamer zich deze week vooral opwond over de voorgenomen uitzetting van een 18-jarige Limburger van Angolese herkomst en zich opmaakt volgende week te oordelen over het zoveelste reddingspakket van de Europese gedachte.

SGP-voorman Van der Staaij was het strengst over Mauro. Hij verdedigde de stelling dat de Kamer zich niet moet bezighouden met individuele gevallen. Daar zijn de minister en zo nodig de rechter voor. Een theoretisch aantrekkelijk standpunt. Maar de Kamer hoort ook de volkswil te vertalen en mag als medewetgever best kijken hoe de toepassing van wetten uitpakt.

Als de emoties in het land hoog oplaaien over de consequenties van het vreemdelingenbeleid of de kwaliteit van het openbaar vervoer, dan zou het niet goed zijn als het parlement rustig doorvergaderde over een wijziging van de Wet op de omzetbelasting. Het risico is wel dat de Kamer een soort themastudio van Hilversum wordt.

Lees verder »

De kritiek binnen de PvdA op Job Cohen wordt breed gevoeld, maar alleen gemompeld. Omdat hij zo aardig is, en zo netjes. Zegt men. En wie moet het anders doen? Het probleem zit dieper. Job Cohen is de perfecte weerspiegeling van de partij. Job Cohen ís de PvdA. En hij voelt niet echt wat het verschil is tussen bestuur en politiek.

‘Op dit moment is Job onze leider’. ‘Mijn leiderschap staat niet ter discussie’. Dat waren de geruststellend bedoelde reacties van fractiegenoten en de leider zelf nadat partijvoorzitter Ploumen uit haar schietstoel naar vergetelheid riep dat Cohen meer uit de partij moest halen. Om hem publiek boos te krijgen is  meer nodig.

Lees verder »

Het volk heeft gesproken. Ruim de helft van de kiesgerechtigde burgers greep de kans aan een kreet te slaken over dit land. In het voorbijgaan beleefden bestuurders in de eigen provincie hun beoordelingsgesprek. Partijen die klop kregen, in de eerste plaats CDA en PvdA, toonden zich opgetogen dat er nog één been over was waar gips omheen kon. Het is nooit te laat op zoek te gaan naar wat er onder zit.

Op een praktisch en tactisch niveau is duidelijk dat aan de landelijke krachtverdeling tussen wat doorgaat voor Rechts en wat doorgaat voor Links niet veel is veranderd. Op 23 mei kiezen de leden van de woensdag gekozen Provinciale Staten een nieuwe Eerste Kamer. Dankzij handjeklap of toeval zullen VVD, CDA en PVV dan net wel of net niet aan een meerderheid in de Senaat komen. Wat het wordt maakt niet veel uit. Aardig geprobeerd.

Niemand zal op 24 mei met recht kunnen beweren dat Nederland gered of onbestuurbaar is. Het wordt opnieuw scharrelen. Er blijven genoeg onderwerpen waar de PVV niet aan meedoet of bevriende leden van de Eerste Kamer moeite mee hebben. VVD- en CDA-bewindslieden zullen voortdurend op zoek moeten naar interim-draagvlak. Zonder goede persoonlijke betrekkingen met hulptroepen van SGP, D66 en Groen Links bereikt Rutte geen wezenlijke hervormingen. Als VVD en CDA zelf al durven.

Lees verder »

Groen Links heeft bij de Statenverkiezingen niet het tikje gekregen dat door de peilingen werd voorspeld. Het vertrek van Femke Halsema noch de teleurstelling van leden die het oneens waren met de politiemissie in Kunduz hebben GroenLinks-fractievoorzitter Jolande Sap geschaad.

Ten opzichte van de Tweede Kamerverkiezingen van 2010 won GL een klein beetje. Gezien alle complimenten voor Saps eerste grote optreden in de Tweede Kamer incasseerde zij gister waarschijnlijk een zeker Kunduz-effect.

Nu GroenLinks verder een rol hoopt te spelen in het nieuwe parlementaire landschap vol kansen op akkoordjes kan het nuttig zijn te lezen wat in VVD-kring over het Kunduz-compromis wordt geschreven. Mark van de Velde van de liberale Teldersstichting:

Je zou na halve eeuw ervaring met ontwikkelingssamenwerking – vaak in landen die gunstig bij Afghanistan afsteken – enige bescheidenheid en realisme verwachten ten aanzien van opbouwmissies. Zelfs in een ministaatje als Kosovo, nota bene in de Europese achtertuin, lukt het de Europese Unie in een periode van ruim tien jaar nauwelijks om goed bestuur, etnische verdraagzaamheid en mensenrechten te bevorderen. In Bosnië moddert de ‘internationale gemeenschap’  al veel langer aan zonder duidelijke resultaten. Toch gaan we in Afghanistan proberen om in vier maanden agenten op te leiden met extra aandacht voor “mensenrechten, vrouwen- en kinderrechten en integriteit” (Kamerbrief 27 januari).

Lees verder »