Een historische misser, zegt Niall Ferguson. Een moment om trots op te zijn, volgens Peter Beinart. Nu Mubarak aan het strand zit en het Egyptische leger openlijk de lakens uitdeelt, wordt ook in de Verenigde Staten de voorlopige rekening opgemaakt. Twee schrijvers die goed zijn voor een stevig betoog komen tot een lijnrecht tegengestelde conclusie.
De in Schotland geboren economisch historicus Niall Ferguson, tegenwoordig verbonden aan het European Center van de Harvard universiteit bij Boston, schrijft in een omslagverhaal voor Newsweek dat Obama de plank consequent heeft misgeslagen. Sterker, hij heeft een historische kans misgeslagen om een democratische golf in het Midden-Oosten verder te helpen.
Peter Beinart, jaren (hoofd)redacteur van het meestal interessante opinieblad The New Republic, en tegenwoordig verbonden aan de journalistiek-opleiding van City University of New York en de New America Foundation-denktank in Washington, schrijft in The Daily Beast dat Obama Amerika’s zelfgestelde opdracht in de wereld juist knap heeft waargemaakt.
The point isn’t that America is always a force for democracy. Far from it. But when nations rise up nonviolently against their pro-American tyrants, Americans across the political spectrum grow ashamed, and that shame can be the difference between a peaceful revolution and Tiananmen Square. These days, amidst our national self-flagellation and our anxieties about decline, that’s something worth savoring. In 2009, Barack Obama told an audience in Cairo that “America is not the crude stereotype of a self-interested empire.” Now, in 2011, he—and we—have proved it. It’s a proud moment for Egypt, and for America too.
Beinart is sowieso een ‘public intellectual’ om te volgen. In The New York Review of Books schreef hij in juni 2010 een geruchtmakend stuk over de wel gemiste historische kans van het joodse establishment in de Verenigde Staten. Daar is de nodige discussie op gevolgd. De ontwikkelingen van de laatste weken lijken Beinart gelijk te geven.
Naar aanleiding van de Egypte-crisis vragen twee deskundigen van de Brookings Institution, een van oudsher op de Democraten gerichte denktank in Washington, zich af hoe de VS er politiek, militair en economisch van af komen als grootmacht die democratie predikt. Beter dan niet-democratieën, maar de concurrentie rukt op.
Defensie meldde deze week de eerste vrouwelijke voetpatrouille in Chora. Om contact te leggen met Afghaanse vrouwen. Op termijn kom er een ontmoetingspark voor vrouwen. Een ontroerend berichtje. Als we daarginds ook maar iets bijdragen aan een fatsoenlijk leven, wie durft er dan te praten over weggaan uit Uruzgan in 2010?
De Afghanistan-carroussel in de Nederlandse politiek draait weer. Blijven of niet. Steeds weer ligt er een ferm besluit dat de Nederlandse militaire aanwezigheid eindig is. Steeds weer tornen bewindslieden van BZ en defensie er aan. Steeds weer is de coalitie verscheurd.
Wie dacht dat Nederland volgende zomer onder de radar kon wegsluipen van de missie-Uruzgan had buiten Obama gerekend. De Amerikaanse president kondigde dinsdag zijn lang verwachte Afghanistan-strategie aan. 30.000 man extra én een begin van terugkeer over anderhalf jaar. Met extra bondgenoten graag.
Nu Obama bijna een jaar geleden gekozen is, wordt overal geïnventariseerd wat hij er van terecht heeft gebracht. Tussen alle kritiek was er een die het best onder woorden brengt wat misschien is zoek geraakt van zijn belofte. En wat in Nederland ook alle verschil zou maken: het verbindende verhaal.
I don’t think that President Obama has a communications problem, per se. He has given many speeches and interviews broadly explaining his policies and justifying their necessity. Rather, he has a “narrative” problem.
He has not tied all his programs into a single narrative that shows the links between his health care, banking, economic, climate, energy, education and foreign policies. Such a narrative would enable each issue and each constituency to reinforce the other and evoke the kind of popular excitement that got him elected.
Voor de liefhebbers. Obama vandaag op de picnic van de AFL/CIO (de Amerikaanse FNV). De anecdote vol zelfspot waarmee hij de verkiezingen won. ‘Fired Up. Ready to Go!’.
De dood van iedere Nederlandse militair in Uruzgan is er een te veel. Het is de prijs die elke oorlogvoerende natie betaalt. Maar iedere dood legt een extra verplichting op de levenden te zorgen dat het ergens goed voor was. Eerlijk proberen dwingt niet door te gaan tegen beter weten in.
Nu de Amerikaanse bevelhebbers op het punt staan meer troepen voor de strijd tegen de Talibaan in Afghanistan te vragen, laait de discussie in de VS op over doel en haalbaarheid van die oorlog. Een discussie die president Obama er nog wel even bij kan hebben.
Het is ook een discussie die Nederland aan gaat. Voor de Nederlandse steun aan de oorlog tegen Saddam gebruikt het kabinet consequent argumenten die in Washington en Londen allang zijn doorgeprikt. Daarom is het misschien een nuttig project te kijken of de discussie over ‘Afghanistan’ nu wat meer synchroon kan blijven lopen.
Een noodzakelijke overwinning voor de Amerikaanse president Obama gisteren: de Amerikaanse senaat stemde tegen de financiering van meer F-22 vliegtuigen. Lees hier het bericht in de NY Times. Dat geeft Obama de ruimte om het militaire budget anders in te delen.
Een mogelijke reden waarom Democraten tegen de vliegtuigen stemden, is de hervorming van de gezondheidszorg die Obama voorstaat.
Senate aides said that some Democrats who otherwise might have voted for more planes sided with the president out of concern that a loss could have hurt him in the fight for health care reform.
Of zoals Slate’s chief political correspondent John Dickerson het verwoordde:
Is this a victory for some sort of sanity when it comes to military spending? Or a false hope? Because it is pretty difficult to argue that we cannot afford health care but can afford to buy massively expensive weapons that according to the SecDef are not needed and not especially useful.
Maar het is ook goed nieuws voor staatssecretaris Jack de Vries (Defensie, CDA). Lees verder »
President Obama heeft 24 minuten gebeld met een aantal progressieve politieke bloggers. Hij hoopt via hen zijn gevecht voor een vorm van gezondheidszorg voor iedereen in de blogosphere verder te dragen.
Luister zelf. Meer details dan de meesten hier willen horen. Het gaat om het nieuwtje: een presidentiële persconferentie aan de internet-journalistiek. Naar Obama hoopt, om miljoenen te bereiken.
Het Crooks and Liars logootje ziet er bandieteriger uit dan dat weblog is. Het is een van eerste blogs die veelvuldig beeld en geluid uit het publieke debat weergeeft.
De minister-president was na afloop voor de NOS-microfoon ontspannen en bekwaam-afhoudend toen hem twee keer werd gevraagd hoe de vergelijking met Obama’s voorganger uitviel.
Naast de president voor de haard van het Oval Office was het toch iets enger. Maar hij had een uitnodiging voor de G-20 in de wacht gesleept. Kijk zelf, met dank aan het webmagazine The Politico.
Obama moest ‘s middags nog op een ‘town hall’-bijeenkomst met de mensen praten in Warren, Michigan, en daarna een eerste honkbal werpen voor het 80ste All-Star Game in St. Louis.
De vergelijking met Bush is het meest zichtbaar aan de antwoorden die Obama na afloop van de formaliteiten geeft op vragen over de economie. Zo serieus en uitvoerig zou Bush nooit improviseren.
Obama over de Nederlandse bijdrage aan Afghanistan op 9:50 minuten (het tijdstreepje is te verschuiven). De vraag was inderdaad of we blijven na 2010.
Eric Holder is Amerika’s eerste zwarte minister van justitie. In een mooi profilerend interview schetst Dan Klaidman in Newsweek zijn dilemma: Vooruitkijken, zoals de president wil, of het onrecht begaan door de vorige president en zijn naaste medewerkers tegen het licht houden van het recht.
Volgens Klaidman, die een serieuze newsgetter is, staat Holder op het punt een speciale aanklager te benoemen die moet onderzoeken hoe de regering-Bush is omgegaan met het Amerikaanse recht.
Four knowledgeable sources tell Newsweek that he is now leaning toward appointing a prosecutor to investigate the Bush administration’s brutal interrogation practices, something the president has been reluctant to do. While no final decision has been made, an announcement could come in a matter of weeks, say these sources, who decline to be identified discussing a sensitive law-enforcement matter. Such a decision would roil the country, would likely plunge Washington into a new round of partisan warfare, and could even imperil Obama’s domestic priorities, including health care and energy reform.
