Vandaag praat de Tweede Kamer met minister Klink over geneesmiddelen. Apothekers protesteren tegen de manier waarop zij van de weg worden gedrukt door het beleid. Velen komen in financiële nood of moeten de deuren sluiten, zoals deze twee in Watergraafsmeer.

Waar meer apothekers zich zorgen over maken is de manier waarop zij als bewakers van verstandig medicijngebruik worden gemarginaliseerd. Hun door de overheid uitgelokte commerciële excessen uit het recente verleden wordt daarbij gebruikt als dekmantel.

Het lijkt alsof minister Klink centraal wil laten vaststellen wat goed (genoeg) is. Voor het uitdelen van pillen (van 2 tot 4 uur in het servicepunt  Watergraafsmeer) heb je geen academisch geschoolde apothekers nodig. Dus als er nog een paar honderd over de kop zouden gaan, zou dat de minister niet hinderen, lijkt het wel.

Buiten de schijnwerpers van het parlement zijn de zorgverzekeraars dezer dagen druk bezig contracten af te sluiten met ‘zorgleveranciers’. Daar worden de echte machtsverhoudingen zichtbaar.

Hierbij een verslag van het front, noodgedwongen anoniem, van een medisch specialist die in een universitair medisch centrum ziet hoe afhankelijk zo’n UMC is geworden van de gunsten van de zorgverzekeraars. En hun kijk op goede zorg. Wie geen ‘voorkeursaanbieder’ wordt, komt financieel in de knel.

Lees verder »

De voorzitter van de vereniging van woningbouwcorporaties Aedes sprak vrijdag op de radio pijnstillende woorden over de moderne governance code waar veel van zijn leden mee werken. ‘Governance’ is net zo iets als paracetamol, vooral in combinatie met ‘code’ (neem er maar twee). Overigens is het nog behelpen met het toezicht op deze corporaties met een publieke taak. Lees verder »

De grote crisis en de kleine crisis hebben alles met elkaar te maken. De grote wordt alleen nog door belanghebbenden ‘kredietcrisis’ genoemd – dat klinkt minder onheilspellend dan ‘de systeemcrisis van het doorgeschoten kapitalisme’. De kleine crisis is die van onszelf in de westelijke wereld: het onbehagen met een leven dat vrij heet en niet voelt.

Lees verder »

Het leek braaf, maar het was zeldzaam. De Tweede Kamer debatteerde deze week met zichzelf over het rapport van de commissie-Dijsselbloem. De Kamer vroeg zich af hoe zij twintig jaar heeft kunnen meewerken aan een serie onderwijsvernieuwingen die Nederland achteraf gezien had kunnen missen als kiespijn. Op zoek naar een doorlopende leerlijn. Lees verder »