Gezellig is het wel, zo’n CDA-leiderschapsrace. Het gaat er echt bij horen. Zaaltjes met slecht geluid en een tv-opstelling. De politiek volgt soepel de formats van John de Mol.

Waarom ook niet, iedereen is gewend aan alle Voice-varianten. Waar bleef Jack de Vries donderdag bij Pauw & Witteman, zijn stoel omdraaiend om een bod uit te brengen op Henk Bleker of Mona uit Purmerend?

Waar brengt dit onze democratie intussen? Iedereen ziet dat het moet, die leiderschapsverkiezingen. GroenLinksleider Sap erkent dit nu ook, na de geheimzinnigheid rond een gooi naar het leiderschap van Kamerlid Tofik Dibi. Wie politiek leider van een partij wil zijn, moet het vertrouwen veroveren van leden en geïnteresseerde burgers.

Lees verder »

Laten we naar de toekomst kijken, bezwoer minister Spies, terwijl het drijfzand van de gedoogcoalitie haar in het recente verleden zoog. Mariëlle Tweebeeke, de eminente ondervraagster van Nieuwsuur, hoefde zich niet eens druk te maken om de voosheid van de vlucht naar voren van de kandidaat-lijsttrekker van het CDA zichtbaar te maken.

Politiek als vak is soms onsmakelijk. Politiek als roeping is nobeler en eenvoudiger, maar komt soms onhandig uit in de Nederlandse realiteit – vooral als er van coalitie gewisseld moet worden. Als partij met centrumambities heeft speciaal het CDA daar periodiek last van. Daarom wisselde de machtige KVP in zulke gevallen vrij emotieloos van kopman. Het vertrek van Maxime Verhagen past in die schonestartpraktijk van vroeger.

De onordelijke haast waarmee diverse andere CDA-bewindslieden dezer dagen hun afkeer van de PVV en de anti-immigratieagenda van de gedoogcoalitie uiten, heeft de charme van de bevrijdende oprechtheid. En het nadeel van de al te zichtbare souplesse in de ruggegraat. Wat liet Jack de Vries zijn lijsttrekker Balkenende*) ook al weer tegen Wouter Bos zeggen in de campagne 2006? U draait en u bent niet eerlijk. Lees verder »

Hero held voor een week. Of het begin van de verkruimeling van de PVV. Het moet blijken. Maar met zijn schietstoelprocedure heeft Brinkman de coalitiepartners met de neus op de feiten gedrukt: zij moeten nu echt kiezen op dat zonnige Catshuisterras. Versmallen en doorbunkeren, of verbreden en meer draagvlak zoeken voor de hoognodige doorstart van de Nederlandse economie.

Mark Rutte onthield zich van lachen in het Kamerdebat over het vertrek van Brinkman uit de PVV-fractie. Succesje voor de FNV-campagne over de schaterende premier en het hard gelag voor bezuinigingsslachtoffers. Hij heeft ook weinig te lachen. Getalsmatig is het kabinet door de SGP-slaperdijk en de knippersteun van Brinkman niet direct in nood. Indirect wel.

Geert Wilders staat voor de afweging of hij medeverantwoordelijkheid voor nog eens ruim tien miljard aan bezuinigingen wil dragen, of toch maar kiest voor keet. Provocatie is tenslotte zijn hoofdproduct. In de gemeenten Almere en Den Haag grossiert de PVV in verongelijktheid. De in het regeer- en gedoogakkoord afgesproken 18 miljard heeft Wilders afgedekt met een serie afleidende lawaaimanoeuvres.

Het is de vraag of de PVV voor nog eens tien miljard stigmatisering kan verzinnen. Naarmate hij daar meer van binnenhaalt, wordt het voor het CDA steeds moeilijker er ook voor te tekenen. De VVD lijkt een teddybeer die niks voelt, maar ook daar kan de pijngrens in zicht komen. Het is per slot niet leuk om bij de paria’s van Europa te horen, ook al ontkent men dat in kabinet en coalitie nog om het hardst.

Lees verder »

Het Meldpunt ‘Polen en andere niet-inwoners van Venlo’ is een goed voorbeeld van de creativiteit van Geert Wilders. In dat opzicht staat hij eenzaam aan de top in de politieke hoofdklasse. Zou hij zijn speelse fantasie ook kunnen inzetten voor het vinden van oplossingen? Dan zouden gouden tijden aanbreken.

Zoals meestal verwoordt de PVV-leider een element van onbehagen dat leeft bij mensen die zich verliezers voelen van de wereldwijde concurrentie. Die heeft werk en welvaart weggezogen naar lagelonenlanden. Hier bleven we zitten met goedkope bloesjes, maar minder werk. De autofabriek in Born hangt weer eens aan een zijden draad.

Lees verder »

Het CDA mag vandaag best trots zijn. Als we hier min of meer dagelijkse tv-satire hadden, zoals Jon Stewart en Stephen Colbert in de VS of Les Guignols de l’Info in Frankrijk, dan zouden de voormannen en -vrouwen van het CDA er hoofdrollen in spelen. Bij gebrek aan die traditie doet Henk Bleker wat hij kan.

Intussen flikken de Nederlandse christen-democraten het toch maar, met velen nadenken over wie zij willen zijn en  plannen eraan voor de praktijk verbinden. Het CDA-congres in Utrecht vandaag was overtekend nadat een extra zaal was gehuurd. Op last van de brandweer mocht er niemand meer bij.

Christen-democraten willen massaal discussiëren over het werk van een commissie met de opwindende aanduiding Strategisch Beraad. Ik weiger daar schamper over te doen. Politieke partijen zijn er om mensen te binden aan idealen. Hieraan heeft het flink ontbroken in de afgelopen technocratische jaren, toen men elkaar wijsmaakte dat de markt dé universele weg was naar efficiënte rechtvaardigheid.

Lees verder »

De publieke omroep-paragraaf van het PVV-verkiezingsprogramma uit 2010 was duidelijk: ,,Avond aan avond paraderen er linksmensen die door linkse omroepen worden uitgenodigd hun politiek-correcte meningen te debiteren. Dat allemaal op uw kosten.’’ Weg ermee. De VVD pleitte in haar programma voor één publiek tv-net minder.

Ook na de toelating door een PvdA-minister van de Telegraaf-omroepen WNL en Powned zijn VVD en PVV, met CDA-minister Van Bijsterveldt als onwillige uitvoerder, bezig de publieke omroep een kopje kleiner te maken. Ruim baan voor de commerciële omroepen.

Lees verder »

Heeft u het Woudagemaal zien pompen in Nieuwsuur? Druppeltje olie erbij en het stoomgemaal bij Lemmer spuugt weer viereneenhalf miljoen liter water per minuut in het Ijsselmeer, om de Friese boezem vier centimeter te verlagen. En die ingenieuze balgstuw bij Kampen? Prachtig toch? Vastberaden en saamhorig tegen het wassende water – daar kan geen islamofobie tegenop.

Dit is wat wij kunnen. Dit verbindt ons. De balgstuw als niet-Maxime. 130 kilometer, dat is consumptie-politiek. Heel veel water, dat zijn wij echt. Het is geen makkelijke nostalgie. Keiharde wind, immense regen en hoog water, dat is nu. Slim en verstandig dat Delta-commissaris Kuijken overal opdook op de dijk. Dit gaat over veel meer dan water. De politiek kan er van leren, in ieders voordeel.

Lees verder »

Minister Edith Schippers kwam donderdag in de Tweede Kamer met de schrik vrij. Een plafondlamp plofte spontaan naast haar spreekgestoelte neer. Of het even fortuinlijk afloopt met het cosmetisch  tot ‘persoonlijk gezondheidsdossier’ omgedoopte elektronisch patiëntendossier (EPD) is de vraag.

Het EPD is uitgegroeid tot een schoolvoorbeeld van Nederlands openbaar bestuur. Hoe een voor de hand liggend idee door ieders goede bedoelingen plus een dosis ondoorzichtig zakendoen verwordt tot een monster. In dit geval een monster dat al meer dan eens definitief is verslagen. Kennelijk zijn de zakelijke belangen te groot.

Het idee dat medische zorg door veel handen en hoofden optimaal wordt verleend als zij van elkaar weten wie wat heeft gedaan, is niet ingewikkeld. De vaak gebruikte schattingen van het aantal vermijdbare sterfgevallen (‘1900 per jaar’) door het ontbreken van zulke informatie zijn natte vingerwerk. Maar mensen hebben natuurlijk meer kans op goede zorg als al hun gegevens beschikbaar zijn. Eind jaren ’90 zaten we volop in de droom dat grote computersystemen ieder vraagstuk zouden oplossen. De automatiseringsbranche beloofde graag wonderen.

Lees verder »

De Europese crisis is zo acuut dat er  daadkrachtig moet worden opgetreden. Er is  even geen tijd voor democratisch getreuzel. Daarvoor hebben de markten geen geduld.

Dit lijkt de boodschap in Brussel en Den Haag. Begrijpelijk, maar een illusie. Wie  de democratie buitenspel zet, riskeert een fikse boemerang. Wat de komende maanden staat te gebeuren, vraagt om verkiezingen. In een democratie.

De signalen van  vrijdagochtend waren verwarrend. Minister-president Rutte verdedigde enthousiast hoe de Duits-Nederlandse lijn van serieus begroten en streng toezicht het had gewonnen in een lange, bittere Brusselse nacht. Jammer dat de Britten zich terugtrekken op hun eiland. „Zij vroegen te veel.” Pech dat we graag hadden bemiddeld tussen Londen en Parijs/Bonn.

Tegelijk werd in De Telegraaf het bericht gepubliceerd dat er misschien wel 10 miljard euro extra moet worden bezuinigd, boven op de 18 miljard waaraan de gedoogcoalitie  hecht als een reddingsvlot.

Was het om de PVV, die alleen meewerkt aan beëindiging van de ontwikkelingssamenwerking, wat los te masseren? Om toch maar de hypotheekrenteaftrek of de WW aan te pakken? Of was het een signaal: niet moeilijk  doen over dat historische extra euroverdrag?

Lees verder »

Kabinetten vallen in Nederland als de stemming te slecht wordt. Openlijk gaat het dan over iets relatief zakelijks – vroeger omroep- of grondpolitiek of vijftigduizend woningwetwoningen, tegenwoordig over belastingen of het buitenland, Srebrenica, Uruzgan, Hirsi Ali – maar eigenlijk valt de boel uit elkaar als men elkaar niet meer pruimt.

Afgaande op de stemmingsbarometer werd de vraag deze week actueel of Nederland het volgende land wordt dat in dit Europese stormseizoen toe is aan een regeringswissel. Na Griekenland, Italië, Spanje, het aanhoudende vacuüm in België en de junkstatus voor Portugal zou het gedoogkabinet-Rutte  weleens kunnen bezwijken in het komende half jaar. De humeurenoorlog is losgebarsten.

Lees verder »