Het Britse regeerakkoord van deze week beslaat 3000 woorden. Het coalitieakkoord van Balkenende IV van februari 2007 omvatte 20.000 woorden. Dat verschil ligt niet alleen aan de beknoptheid van de Engelse taal.

Het akkoord tussen de Conservatieven en de Liberaal Democraten beschrijft zeer beknopt enkele hoofdlijnen voor de komende maanden  (waar bezuinigen, waar meer doen), maar inventariseert vooral de verschillen van mening en doet daar iets mee wat in Nederland zelden gebeurt: oplossingen aangeven.

David Cameron en Nick Clegg benoemen een aantal conflictpunten en omschrijven per geval het getroffen compromis óf geven de procedure aan waarlangs de kwestie wordt behandeld zonder dat dat tot ruzie hoeft te leiden. Bij het laatste Nederlandse regeerakkoord werden heikele kwesties meestal buiten de politieke orde geplaatst: onbespreekbaar verklaard of in een commissie geparkeerd.

Lees verder »

Defensie meldde deze week de eerste vrouwelijke voetpatrouille in Chora. Om contact te leggen met Afghaanse vrouwen. Op termijn kom er een ontmoetingspark voor vrouwen. Een ontroerend berichtje. Als we daarginds ook maar iets bijdragen aan een fatsoenlijk leven, wie durft er dan te praten over weggaan uit Uruzgan in 2010?

De Afghanistan-carroussel in de Nederlandse politiek draait weer. Blijven of niet. Steeds weer ligt er een ferm besluit dat de Nederlandse militaire aanwezigheid eindig is. Steeds weer tornen bewindslieden van BZ en defensie er aan. Steeds weer is de coalitie verscheurd.

Wie dacht dat Nederland volgende zomer onder de radar kon wegsluipen van de missie-Uruzgan had buiten Obama gerekend. De Amerikaanse president kondigde dinsdag zijn lang verwachte Afghanistan-strategie aan. 30.000 man extra én een begin van terugkeer over anderhalf jaar. Met extra  bondgenoten graag.

Lees verder »

Het kabinet was gisteravond op een gevaarlijke patrouille in de Tweede Kamer. De afgesproken opbouwmissie vordert gestaag, maar het bleef bij het slaan van enkele putjes. De coalitiefracties PvdA en Christenunie verlangden dat het democratisch gekozen kabinet-Balkenende zich houdt aan de demarcatielijnen van 2008.

Wat eens Irak heette, is nu het dossier Uruzgan: een in hoge mate symbolisch onderwerp dat in eigen land alleen echt belangrijk is voor beroepsmilitairen en hun families. Voor bewindslieden en diplomaten ligt dat geheel anders. Zij kunnen ‘onze aanwezigheid’ in buitenlandse contacten gebruiken als bewijs dat we meetellen.

Als Nederland een zetel aan tafel bij de economische wereldregering G20 heeft veroverd door mee te knokken in Zuid-Afghanistan, dan is dat misschien het meest concrete resultaat van de missie. Was dat 21 Nederlandse levens waard? Dat kan nooit worden gezegd en wordt dan ook niet gezegd, zelfs niet gedacht. De redenering loopt via opbouw, tegenhouden terrorisme en ‘die mensen een kans geven’.

Lees verder »

,,De Nederlandse taal verbindt ons allemaal”, beweert een integratiespotje van Postbus 51. Tijdens de Algemene Beschouwingen in de Tweede Kamer deze week leek dat een gewaagde stelling. Ondanks de lacherigheid op de eerste dag leefden coalitie en oppositie in twee werelden. Hun problemen zijn niet zo verschillend. Vandaar misschien ook de bitterheid.

Bij vlagen was het debat ongebruikelijk hard jegens de minister-president en zijn ‘sleetse’ visie-verklaringen. De drie coalitiefracties sprongen hem dapper bij. De motie van wantrouwen van VVD-leider Mark Rutte versterkte hun lotsverbondenheid. Maar met al hun ambtelijke rugdekking konden kabinet en coalitie niet aannemelijk maken dat de urgentie die zij preken blijkt uit hun daden.

Lees verder »

Gisteravond gaf Nova een samenvatting van de eerste dag Algemene Beschouwingen. Veel vrolijkheid ondanks de wolken. Aansluitend vroeg Clairy Polak me of ons politieke bestel wel is opgewassen tegen zo’n crisis. Het risico bestaat dat het antwoord, o.a. door tijdgebrek neerkomt op: Nee, de toestand is hopeloos doch stabiel.

Dat is natuurlijk niet zo. Aan de meeste dingen is iets te doen. Mijn stelling is dat een aantal ingesleten gewoontes in onze publieke besluitvorming langzamerhand leiden tot een gevaarlijke mate van niet-bestuur. Met gevolgen voor het democratisch gehalte van de samenleving. Juist die crisis geeft kansen daar wat aan te doen. Iedereen begrijpt dat er wat moet gebeuren.

Zoals zo’n tv-samenvatting van een dag praten geen recht kon doen aan de goede verhalen en alternatieven die verschillende partijen wel degelijk hadden bijgedragen, zo kan je niet het hele politieke systeem in 7 minutend doornemen. Ook over het gebrek aan besluitkracht zijn al weer heel wat rapporten geschreven..

Voor wie het gesprek wil zien: u kunt clicken op de oranje balk, dan komt er een apart player-venster. Het gesprek begint op 15:40.

De dood van iedere Nederlandse militair in Uruzgan is er een te veel. Het is de prijs die elke oorlogvoerende natie betaalt. Maar iedere dood legt een extra verplichting op de levenden te zorgen dat het ergens goed voor was. Eerlijk proberen dwingt niet door te gaan tegen beter weten in.

Nu de Amerikaanse bevelhebbers op het punt staan meer troepen voor de strijd tegen de Talibaan in Afghanistan te vragen, laait de discussie in de VS op over doel en haalbaarheid van die oorlog. Een discussie die president Obama er nog wel even bij kan hebben.

Het is ook een discussie die Nederland aan gaat. Voor de Nederlandse steun aan de oorlog tegen Saddam gebruikt het kabinet consequent argumenten die in Washington en Londen allang zijn doorgeprikt. Daarom is het misschien een nuttig project te kijken of de discussie over ‘Afghanistan’ nu wat meer synchroon kan blijven lopen.

Vandaag schrijft columnist Nicholas Kristof in The New York Times een door reizen en gesprekken geïnformeerd pleidooi tegen uitbreiding van de Amerikaanse troepenmacht. Helpt alleen om meer ‘gewone’ Afghanen aan de kant van de Talibaan te krijgen, volgens velen flink maar te fanaat, ‘a little nuts’. Lees deze reportage over de vergeten slachtoffers.

Lees verder »

Later kan verwezen worden naar ‘de Geert-verkiezingen van 2009′. Politici die nu nog hopen dat de PVV een eendagsvlieg is, verkeren in een diepe ontkenningsfase. Politieke bewegingen die hun enquête-succes eclatant verzilveren bij echte verkiezingen, worden een deel van de werkelijkheid. Voor hoe lang, dat weet niemand. Tot nader order geldt: de PVV is de tweede partij van het land.

Lees verder »

‘Bewaart u het bonnetje?’ Diepgaander dan wel-betalen-niet-kopen wordt het voorlopig niet. Minister van Defensie Vredeling (PvdA) kon midden jaren 70 nog uitdagend beweren dat congressen geen straaljagers kopen. Hij tekende voor 102 F-16’s en verdedigde die daad een weekje later in de Kamer. Nu kan het hele kabinet onder chronisch toezicht van de Kamer niet tot aankoop van één jachtvliegtuig komen.

Lees verder »

Geert Wilders heeft heel wat gemist. Het crisisdebat was een van de aardigste van de laatste tijd. Wie wil weten hoe Nederland werkt, werd op zijn wenken bediend. De revolutie werd er niet voorbereid. Of de crisis een beetje werd getemd, weet ook niemand. Beleid is altijd pijltjes gooien op een zwaaiend dartbord. Maar de grenzen van onze manier van bestuur werden glashelder.

Lees verder »

In zo’n crisis, die steeds dieper en langduriger wordt, ontstaat vanzelf behoefte aan wat verstrooiing. Dat bood de Sorrycrisis deze week. Eurocommissaris Kroes had spijt dat zij niet eerder de bluf van de kredietbeoordelaars had doorgeprikt. Van Lanschotbankier Deckers schreef zijn schuldvrije sorrybrief in deze krant. Maar de zware jongens in binnen- en buitenland zwegen om het hardst.

Lees verder »