De oppositie heeft even kunnen oefenen tijdens de Catshuis-kortsluiting van woensdag. Campagne voeren door te knallen of te construeren? De verkiezingskoorts is even gezakt nu de drie gedoogpartners hebben gekozen voor doorbunkeren.

De mediastilte was nog niet hersteld of de eerste coalitiebesluiten lekten uit. Ditmaal gunstig voor de PVV: één miljard bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking. Geert Wilders heeft nu aan zijn achterban laten zien dat hij zich niet zomaar gewonnen geeft én flink wat binnenhaalt. Ontwikkelingshulp is voor sukkels.

Lees verder »

Hero held voor een week. Of het begin van de verkruimeling van de PVV. Het moet blijken. Maar met zijn schietstoelprocedure heeft Brinkman de coalitiepartners met de neus op de feiten gedrukt: zij moeten nu echt kiezen op dat zonnige Catshuisterras. Versmallen en doorbunkeren, of verbreden en meer draagvlak zoeken voor de hoognodige doorstart van de Nederlandse economie.

Mark Rutte onthield zich van lachen in het Kamerdebat over het vertrek van Brinkman uit de PVV-fractie. Succesje voor de FNV-campagne over de schaterende premier en het hard gelag voor bezuinigingsslachtoffers. Hij heeft ook weinig te lachen. Getalsmatig is het kabinet door de SGP-slaperdijk en de knippersteun van Brinkman niet direct in nood. Indirect wel.

Geert Wilders staat voor de afweging of hij medeverantwoordelijkheid voor nog eens ruim tien miljard aan bezuinigingen wil dragen, of toch maar kiest voor keet. Provocatie is tenslotte zijn hoofdproduct. In de gemeenten Almere en Den Haag grossiert de PVV in verongelijktheid. De in het regeer- en gedoogakkoord afgesproken 18 miljard heeft Wilders afgedekt met een serie afleidende lawaaimanoeuvres.

Het is de vraag of de PVV voor nog eens tien miljard stigmatisering kan verzinnen. Naarmate hij daar meer van binnenhaalt, wordt het voor het CDA steeds moeilijker er ook voor te tekenen. De VVD lijkt een teddybeer die niks voelt, maar ook daar kan de pijngrens in zicht komen. Het is per slot niet leuk om bij de paria’s van Europa te horen, ook al ontkent men dat in kabinet en coalitie nog om het hardst.

Lees verder »

Natuurlijk, de Republikeinen in de VS schieten zichzelf dieper in de voet. Daar woedt een strijd op leven en dood om de meest wereldvreemde posities. Zo ver gaan we hier nog niet. Maar wie optelt wat het kabinet-Rutte fluitend doorzet ondanks brede kritiek ziet eenzelfde bevlogenheid: eindelijk zijn wij aan de beurt! Als ‘links’ die uitdaging niet beantwoordt, dan wordt het daar nooit wat.

Of het Ronald Plasterk of Diederik Samsom zou worden was een beetje spannend, maar niet echt. Beiden zijn slim en ambitieus. Gekozen worden was de eerste taak. Diederik Samsom staat nu voor een magisch realistische uitdaging waarbij vergeleken Hans Klok een laagvlieger is. Hij moet iets suggereren dat er niet is, het tegelijkertijd uitvinden en voordoen, met vaste hand terwijl hij toch de interne democratie laat herleven.

Zijn eerste en niet de minste opgave wordt het onaantastbaar lijkende succes van de SP-leider te dempen. Samsterk moet geleidelijk duidelijk maken dat de SP luchtkastelen belooft door Europa en nog een paar realiteiten te ontkennen. Roemer mag koning van de lachindex zijn, de nieuwe PvdA-leider zal consequent willen bouwen aan reëel lijkende samenwerking over een breed centrum-links front – het Peetoom-CDA moet worden losgeweekt, Pechtolds liberale D66 kan node worden gemist.

Lees verder »

Het ‘Doe eens even normaal’ was donderdagavond niet van de lucht in de raadszaal van Almere. De grootste fractie, die van de PVV, werd uitgedaagd in een twistdebat dat heel wat gestileerder verliep dan men in Den Haag gewend is. Het was een symbool van de vernieuwing van de gemeentepolitiek in de zevende stad van Nederland. Heftiger, directer en opener.

Deze week tien jaar geleden begonnen Nederlandse gemeenteraden een nieuw bestaan, onafhankelijker van hun college van burgemeester en wethouders. Deze zogenaamde ‘dualisering’ was nodig volgens een staatscommissie-Elzinga, die constateerde dat raadsleden amper kans zagen herkenbaar op te komen voor burgers. B&W waren toch de baas in de gemeente én  de raad.

In de nieuwe verhoudingen zijn wethouders te gast in de gemeenteraad, om hun beleid te verdedigen. Zij zitten op een bescheidener plek in de zaal. De raad bepaalt in veel gemeenten meer dan vroeger haar agenda. In Almere komt eenderde van de onderwerpen op de agenda van de leden zelf. De rest komt van de wethouders, die nu ook van buiten de gemeente mogen komen.

Iedere donderdagavond wordt in Almere (193.000 inwoners) een Politieke Markt gehouden waar burgers zonder enige gewichtigheidsdrempel raadsleden kunnen aanspreken, en de voorbereiding van de raadsvergaderingen meemaken. Donderdag debatteerde men in de Witte Kamer met rode koppen over betaald parkeren in Almere Buiten – zeker 80 burgers luisterden mee.

Lees verder »

Een week duurt lang in de politiek. Dat heeft Coen Teulings ervaren. Maandag was de directeur van het Centraal Planbureau (CPB) de gebeten hond in Den Haag: hij pleitte in The Financial Times voor duurzame hervormingen, liever dan  ingrepen die het begrotingstekort direct verlagen maar de economie niet verder helpen.

Waar bemoeit deze ambtenaar zich mee, siste de coalitie. Tot donderdag de CPB-ramingen kwamen en extra bezuinigingen van 16 miljard nodig bleken. In het kielzog van Geert Wilders (,,Wij zijn geen cijferfetisjisten’’) versoepelden ook de fractievoorzitters van CDA en VVD hun geloof in de Europese 3%-norm. Had de hofnar toch mooi met Europese argumenten hun Canossa-loper naar Brussel uitgerold.

Lees verder »

Integriteit. Het compliment is Job Cohen zo vaak toegeworpen dat het bijna een diskwalificatie werd. Ook van de nationale politiek. Wil je dáár slagen dan moet je echt rattiger zijn. Om het debat met Wilders en de draaiende camera’s in de gangen van het parlement te overleven.

Het misverstand rond Cohens opstanding als boegbeeld van de PvdA was dat zijn partij opnieuw hoopte dat een leider van eenzame klasse het hele veld uit elkaar kon spelen en de partij zegevierend het Catshuis binnen zou voeren. Terwijl meer dan één partijcommissie al had gewaarschuwd dat de sociaal-democratische beweging was verworden tot een baantjesmachine, zonder werkelijk vaste waarden.

Wat Wouter Bos in 2003 lukte, 19 zetels heroveren van de 22 die in het Fortuynjaar  2002 verloren gingen, dat zou Job ‘Yes We Cohen’ ook doen. Als burgemeester van Amsterdam had hij de boel na de moorden op Fortuyn en Van Gogh ook bij elkaar gehouden. Maar wat moest hij in Den Haag bij elkaar houden? Zeker toen het in de campagne 2010 niet ging over moslims maar over miljardenbezuinigingen verdampte de magie.

Lees verder »

Het Meldpunt ‘Polen en andere niet-inwoners van Venlo’ is een goed voorbeeld van de creativiteit van Geert Wilders. In dat opzicht staat hij eenzaam aan de top in de politieke hoofdklasse. Zou hij zijn speelse fantasie ook kunnen inzetten voor het vinden van oplossingen? Dan zouden gouden tijden aanbreken.

Zoals meestal verwoordt de PVV-leider een element van onbehagen dat leeft bij mensen die zich verliezers voelen van de wereldwijde concurrentie. Die heeft werk en welvaart weggezogen naar lagelonenlanden. Hier bleven we zitten met goedkope bloesjes, maar minder werk. De autofabriek in Born hangt weer eens aan een zijden draad.

Lees verder »

De overeenkomst tussen de trein en het ziekenhuis: je hebt ze allebei op gezette tijden nodig en je hebt er geen invloed op. De overheid ook niet. Maar als er iets misgaat moet een minister wel beterschap beloven. Daarom roept de regering graag ‘de markt’ te hulp om deze publieke taken goed en betaalbaar te organiseren. Dat is en blijft een vorm van gokken met beleid.

Na een beetje sneeuw en enkele dagen flink vriezen lag het Nederlandse spoorsysteem goeddeels plat. Op de borden verschenen vertraagde treinen die nooit zouden rijden. De website van  NS Reizen raadde de reiziger aan wat extra tijd te nemen, maar al snel had hij alle tijd van de wereld, op het perron van vertrek. De NS veranderde van een jolige Spoordeelwinkel in een krakend ijspaleis.

Lees verder »

Solide en solidair in crisistijd! Het uitroepteken hoort bij de titel die de Vestia Groep op haar Verantwoordingsverslag 2009 drukte. De grootste woningbouwvereniging van het land heeft het beste voor met  haar 89.000 klantjes. Zij doet meer dan zorgen dat de keukengeiser niet drupt. Heel vervelend dat zij andere corporaties dreigt mee te sleuren na een mislukt casinobezoek.

Vestia is echt sociaal. De corporatie doet ook aan het ‘professionaliseren van leefstijlvormen’, helpt buren om elkaar te ontmoeten, en heeft voor rotjongens een ‘lik-op-stuk-beleid’. Het verslag leest als een tijdsdocument: begonnen  om de arbeidersklasse aan geschikte woningen te helpen, groeide zij uit tot buurtregisseur en straatcoach – de partij, de kerk, de staat, iedereen trekt zich terug. Niet Vestia.

Lees verder »

In groep acht zitten 26 leerlingen. Er zijn maar 5 meisjes. Hoeveel procent ongeveer van de leerlingen van groep acht is een meisje? A ongeveer 1/5%, B ongeveer 5%, C ongeveer 20%, D ongeveer 25%.

Deze rekenvraag (kladpapier toegestaan) uit de Cito-toets (‘Eindtoets Basisonderwijs’) van 2011 vat aardig samen wat er ‘ongeveer’ mis is met het rekenonderwijs in Nederland. Kinderen gaan naar het voortgezet onderwijs met een globaal gevoel voor getalletjes, ontwikkeld aan de hand van verhaaltjes. Zij leren winkelen maar niet echt rekenen.

Dat krijg je met te veel dokters aan het bed van een vrij gezonde patiënt. Aan het Nederlandse onderwijs is decennialang geopereerd door idealisten en kleine kapiteins. Allen hadden het beste voor met zichzelf, en natuurlijk met de kinderen. Iedere ingreep riep een radicale correctie op. Op den duur klonk steeds de wijsheid ‘Nu afblijven’, maar dan bedacht iemand de definitieve verbetering.

Lees verder »