Voldongen feiten. Den Haag ziet ze graag als lastige beslissingen zich aandienen. De vijf partijen die deze week de puntjes op de i zetten van het Lenteakkoord dromen van verschillende werelden. Maar zij vinden alle vijf dat Nederland de eigen broek moet ophouden en zich aan de Europese begrotingsregels moet houden.

VVD, CDA, D66, GroenLinks en de ChristenUnie accepteren dat het begrotingstekort volgend jaar niet groter dan 3 procent moet zijn. De drie nieuwkomers aan tafel hebben het Catshuisakkoord van de gedoogcoalitie socialer en groener gemaakt, in slagzintaal. Aanslagen op het speciaal onderwijs en de langdurige en geestelijke zorg zijn getemperd. Daar staat tegenover dat wie een dokter nodig heeft meer zelf gaat betalen.

Om de benodigde 12 miljard extra bezuinigingen te halen (bovenop de 18 miljard van Rutte I) is vooral gegrepen naar ouderwetse belastingen: verhoging van de btw, loonmaatregelen, beperken reiskostenvergoeding, meer accijns op roken en drinken. Met de veel besproken hervorming van de woonmarkt is een beginnetje gemaakt.

Lees verder »

Gezellig is het wel, zo’n CDA-leiderschapsrace. Het gaat er echt bij horen. Zaaltjes met slecht geluid en een tv-opstelling. De politiek volgt soepel de formats van John de Mol.

Waarom ook niet, iedereen is gewend aan alle Voice-varianten. Waar bleef Jack de Vries donderdag bij Pauw & Witteman, zijn stoel omdraaiend om een bod uit te brengen op Henk Bleker of Mona uit Purmerend?

Waar brengt dit onze democratie intussen? Iedereen ziet dat het moet, die leiderschapsverkiezingen. GroenLinksleider Sap erkent dit nu ook, na de geheimzinnigheid rond een gooi naar het leiderschap van Kamerlid Tofik Dibi. Wie politiek leider van een partij wil zijn, moet het vertrouwen veroveren van leden en geïnteresseerde burgers.

Lees verder »

Laten we naar de toekomst kijken, bezwoer minister Spies, terwijl het drijfzand van de gedoogcoalitie haar in het recente verleden zoog. Mariëlle Tweebeeke, de eminente ondervraagster van Nieuwsuur, hoefde zich niet eens druk te maken om de voosheid van de vlucht naar voren van de kandidaat-lijsttrekker van het CDA zichtbaar te maken.

Politiek als vak is soms onsmakelijk. Politiek als roeping is nobeler en eenvoudiger, maar komt soms onhandig uit in de Nederlandse realiteit – vooral als er van coalitie gewisseld moet worden. Als partij met centrumambities heeft speciaal het CDA daar periodiek last van. Daarom wisselde de machtige KVP in zulke gevallen vrij emotieloos van kopman. Het vertrek van Maxime Verhagen past in die schonestartpraktijk van vroeger.

De onordelijke haast waarmee diverse andere CDA-bewindslieden dezer dagen hun afkeer van de PVV en de anti-immigratieagenda van de gedoogcoalitie uiten, heeft de charme van de bevrijdende oprechtheid. En het nadeel van de al te zichtbare souplesse in de ruggegraat. Wat liet Jack de Vries zijn lijsttrekker Balkenende*) ook al weer tegen Wouter Bos zeggen in de campagne 2006? U draait en u bent niet eerlijk.

Lees verder »

Die pronte bossen tulpen op de onderhandelingstafel van de Regenboogcoalitie hadden bijna het profiel van minister De Jager. De ‘onpartijdige’ minister van Financiën sjouwde deze week een akkoord bij elkaar dat hem definitief het leiderschap van het CDA kan bezorgen. Als hij wil. Montere technocratie doet ’t goed in tijden van lastige, nieuwe waarheden.

NL Doet, de grote vrijwilligersactie, leek dinsdag bezit te nemen van drie oppositionele middenpartijen en de verlaten ex-PVV-partners CDA en VVD. Gevijven zetten zij de schouders onder de opgave Brussel vóór het weekeinde te laten weten hoe dit land het tekort op de begroting 2013 onder de 3 procent denkt te brengen. Het succes van die operatie gold als lange neus naar zeven weken treiteren op het Catshuis.

Het was de voorlopige bezegeling van de geldende wijsheid dat een tekort van 3 procent het aanvaardbare maximum is. Wat bleef, was de kloof tussen de aanhangers van de klassieke economie en de Keynesianen: het huishoudboekje van vraag en aanbod klopt altijd versus stimuleren bij economische zwakte. Aan de Keyneskant kregen de PVV en de  SP gezelschap van de PvdA, die onder de nieuwe leider Diederik Samsom kleur op de wangen zoekt. Met aanzienlijke risico’s.

Lees verder »

Natuurlijk wisten we dat het eigenlijk niet kon. We zagen de risico’s, maar er was in 2010 geen alternatief. Regeren met zo’n verkiezingsuitslag lag voor ons heus niet voor de hand. Maar wij zijn nu eenmaal geen mensen die weglopen voor hun verantwoordelijkheid.

Het grote geschiedherschrijven is begonnen. Wie waren die lui ook alweer? Ken ik u ergens van?

Voor staatssecretaris Henk Bleker is de samenwerking met de PVV al een gesloten boek dat in de hoek stof ligt te vergaren. Regeren met de PVV was eigenlijk geen serieuze optie voor het CDA maar door informateur Lubbers ,,kwam het in beeld’’, legde hij uit in Trouw.

Lees verder »

De politieke partijen moeten over hun eigen schaduw springen, maar als zij dat doen is er niet één coalitie waar een begin van een meerderheid vertrouwen in heeft.

Nieuwe verkiezingen kunnen pas in september of oktober worden gehouden, want campingverkiezingen durft niemand aan. Dan blijft er zelfs na een snelle formatie nauwelijks tijd voor een serieuze begroting voor 2013. Die zouden de VVD en het CDA vóór de zomer moeten maken, met hulp van centrum-links. Maar die kiezers wijzen dat vrij unaniem af.

Nadat Geert Wilders het Catshuis met vliegende vaandels had verlaten om de bejaarden van Nederland uit de klauwen van Brussel te redden, peilde Maurice de Hond 4.500 mensen. Hij vond een puzzel met zo mogelijk nog meer ontbrekende stukken dan na de Tweede Kamerverkiezingen van juni 2010.

Lees verder »

In het deze week gepubliceerde rapport van de commissie-Scheltema over asielzoekersorgaan COA staat 32 keer het woord ‘transparant’ of een variatie erop. Dan weet je direct waar het volgens de onderzoekers aan heeft ontbroken onder directeur Albayrak. Ook de commissie-De Wit, over de bankencrisis, wist er raad mee. Was er maar meer transparantie.

Het mooie van transparantie is dat bijna niemand ertegen is. Het begrip straalt normatieve  daadkracht uit, de wil om ‘de onderste steen boven’ te krijgen, het biedt houvast voor de toekomst,  gelijke monniken gelijke kappen. Dat zijn mooie doelen voor een politicus.

Lees verder »

De tijdbom tikt steeds luider. Het CDA in de Staten van Limburg heeft het vertrouwen in de PVV opgezegd; de VVD-CDA-PVV-coalitie in Maastricht is gevallen. En de PVV gaat in de Tweede Kamer tegen Blekers Plan 2 stemmen nu Zeeland heeft besloten geen referendum te houden over het voor eenderde ontpolderen van de Hedwige.

Hoeveel wederzijdse gedoogwil is er nog tussen CDA en PVV, zeker nu minister Leers ook nog eens twee asielkinderen in Culemborg laat blijven?

Coalities vallen meestal als de sfeer er niet meer is. Compromissen over beleid zijn altijd te verzinnen. Maar als irritaties te groot worden dan lukt het met die tussenoplossingen meestal ook niet meer. Dan vallen kabinetten zogenaamd over huur- of grondpolitiek, maar eigenlijk omdat de politieke wil gewoon op is.

Mischien staan Rutte, Verhagen en Wilders straks nog een keer voor het Catshuis, met een mooi plan voor een nieuw Nederland, met nog heel wat miljarden aan bezuinigingen. Misschien zelfs met een onsje minder hypotheekrente-aftrek.

Maar als de spanningen te groot zijn geworden en het sociaal-conservatieve en het christen-sociale CDA het té hardgrondig met elkaar oneens zijn over wat-Wilders-nu-weer-zegt, dan kan het kabinet zelfs vallen over een polder. Of een andere bananenschil.

Toen ik op 10 december schreef: ,,Verkiezingen in 2012: nuttig, nodig en onvermijdelijk” dacht ik ook aan deze Wet van afnemend incasseringsvermogen. Rutte heeft het goed bekeken dat hij het CDA ook in dit opzicht het zware werk laat doen.

Bij een bank in landelijk Zuid-Holland wilden ze ook sociaal verantwoord werkgever zijn. Men besloot iemand van de sociale werkplaats aan te nemen. Alleen, hoe doen we dat met de rolstoeltoegankelijkheid? Bleek dat het ging om iemand met een geestelijke beperking. Die er nu al weer geruime tijd tot tevredenheid administreert.

De sociale werkplaats herbergt de nodige mysteries voor velen. Wasknijpers maken, drukwerk verpakken, soms zie je mensen met een apart hesje wieden langs de openbare weg. Dat is er ook nog wel, maar er is heel wat veranderd. Die beschutte werkplaatsen zijn intussen lanceerbases geworden voor mensen die gewoon willen werken.

De Wet Werken naar Vermogen wil die ontwikkeling gestalte geven. Maandag praat de Tweede Kamer erover door met staatssecretaris De Krom. Er staat veel op het spel. Zoals de Leidse wethouder Jan-Jaap de Haan (CDA) zegt: ,,Het is een prachtwet, doelstelling en ambitie zijn geen schande, maar financieel loopt-ie vast in een aantal Haagse werkelijkheden’’.

Lees verder »

Het nieuwe geloof voor niet-Mattheusdagen is gearriveerd. Het heet Routine Outcome Measurement (ROM) in de geestelijke gezondheidszorg. Dit ontkerstende volk schijnt niet zonder verstandsvrije zone te kunnen. De systeemprofeten pakken door: ROM is direct landelijk ingevoerd, met straf voor wie niet meedoet.

Wie naar de psychiater gaat moet voortaan online invullen hoe het eerst voelde en of de behandeling hielp. De psychiater, vrij gevestigd of in een kliniek, moet ervan leren. En dat is niet vrijblijvend, de zorgverzekeraars gaan aan de hand van alle ROM-gegevens vaststellen welke dokter en welke instelling effectieve zorg verleent. Wie achterblijft krijgt misschien geen contract. Grote instellingen worden met miljoenenboetes in het gareel geduwd.

Tien hoogleraren en afdelingshoofden in de psychiatrie en een klinisch psycholoog hebben in het maart-nummer van het Tijdschrift voor Psychiatrie aan de bel getrokken. Zij vinden het vanzelfsprekend dat je probeert na te gaan of behandelingen werken. Dat heet wetenschap. Maar zij wijzen op methodologische en ethische bezwaren die aan het halsoverkop ingevoerde systeem kleven.

Lees verder »