Kabinetten vallen in Nederland als de stemming te slecht wordt. Openlijk gaat het dan over iets relatief zakelijks – vroeger omroep- of grondpolitiek of vijftigduizend woningwetwoningen, tegenwoordig over belastingen of het buitenland, Srebrenica, Uruzgan, Hirsi Ali – maar eigenlijk valt de boel uit elkaar als men elkaar niet meer pruimt.

Afgaande op de stemmingsbarometer werd de vraag deze week actueel of Nederland het volgende land wordt dat in dit Europese stormseizoen toe is aan een regeringswissel. Na Griekenland, Italië, Spanje, het aanhoudende vacuüm in België en de junkstatus voor Portugal zou het gedoogkabinet-Rutte  weleens kunnen bezwijken in het komende half jaar. De humeurenoorlog is losgebarsten.

Lees verder »

Een hele geruststelling – staatssecretaris Bleker (CDA) onthulde dat hij  geen natuurbarbaar is. Gisteren sloot de termijn voor reacties op zijn ontwerpnatuurwet, die enkele wetten ter bescherming van dieren, bomen en planten samenvat. En van hun essentie ontdoet, volgens natuurbeschermers.  Het is niet het enige gebied waarop het cafékabinet ondanks de crisis vrolijk doorhobbyt.

De meeste politieke aandacht ging deze week naar de drukte die de PVV creëerde rond het onderzoek naar herinvoering van de gulden, het  (door de PVV, tegen de coalitie in, gesteunde) verbod op ambtenaren die geen homoseksuelen willen trouwen en het Twitterschot voor de boeg dat Geert Wilders deed door in te stemmen met extra bezuinigingen, zolang ze  maar ontwikkelingssamenwerking  treffen.

Lees verder »

Meer bezuinigen. Het zoemde al weken rond. In deze Italiaanse crisisweek werd het gerucht sterker: het kabinet wil 3 à 5 miljard extra bezuinigen. De PVV dreigt met de gulden. Voor het verzwakte CDA zal de pijn niet lichter zijn. Maar waar haalt het kabinet zijn ideeën vandaan? De behandeling van de begroting van volksgezondheid deze week was illustratief.

Het kabinet-Rutte draagt sinds een jaar en onwankelbaar bezuinigings- en efficiëntiegeloof uit. Niemand ontkomt, 18 miljard en geen cent minder. Het plan is in een paar formatieweken van zomer 2010 vastgespijkerd. Knap van Rutte, Verhagen en Wilders dat zij precies wisten waar nog wat de halen valt.

Lees verder »

De Mauro Passion heeft voor iedereen zichtbaar gemaakt waar het CDA aan lijdt. Geen enkele politieke winst halen uit het openbaar beleven van een gewetensconflict, dat is nieuw en pijnlijk. Het CDA wordt door meer geteisterd dan een leiderschapsprobleem: verbestuurlijking en christendemocratie gaan niet langer hand in hand.

Hoe kon het CDA zo de greep op zijn eigen lot verliezen? ‘We rule this country’: het Kamerlid Joost van Iersel heeft het misschien nooit gezegd, maar tot in de jaren ’90 van de vorige eeuw was het wel waar. Zonder CDA kon er weinig in dit land. En nu gemarginaliseerd in het Zuiden, geen burgemeester meer in de grote steden en van 23 naar 11 zetels in de laatste peiling van Maurice de Hond. Het befaamde CDA-netwerk dat zondagmiddag telefonisch het land bestuurde, bestaat het nog?

Lees verder »