In de schaduw van de Libië- en Afghanistan-zorgen van een kabinet zonder betrouwbare meerderheid, doet minister Schippers (volksgezondheid) een laatste poging het landelijk Elektronisch Patiëntendossier (L-EPD) te redden. Morgen rolt zij een afgeslankt Paard van Troje de Eerste Kamer binnen.

Na afloop van de ministerraad suggereerde de minister vrijdag dat zij de Senaat wil verleiden met concessies. De landelijke uitwisseling van medische gegevens zou alleen nog maar gaan om medicijngebruik. En misschien gaat het systeem alleen gelden voor mensen die uitdrukkelijk verklaren er prijs te stellen op dat hun gegevens erin worden opgenomen. Totnutoe gaat het om een zeer verplicht systeem.

Lees verder »

Buitenlands beleid is een spiegel waar Nederland zichzelf met moeite op ware grootte in kan zien. Bij iedere crisis raken we in verhit debat met ons zelf. Nu zijn het Libië en Afghanistan die regering en parlement uitdagen het beste beentje voor te zetten. Dat gaat zelden zonder verstuikte enkels. Modderen met geheven hoofd. Hoe zou het beter kunnen?

Doen we mee? Met wie? Wat is het doel van eventuele actie? Wat hebben die mensen nodig? Zit iemand op ons te wachten? En – als op al die vragen antwoord is gevonden – dan komt de vraag die goed is voor menig spoeddebat: hoe kunnen we meedoen zonder onszelf belachelijk te maken?

De Libië-crisis begon voor Nederland als een klucht. De Britten hadden net 150 burgers uit het verscheurde land weggesmokkeld toen onze stiekeme helikoptervlucht landde in de armen van een onwelgevallig ontvangstcomité. Om één landgenoot te ontzetten.

Lees verder »

Wetgeven met terugwerkende kracht is nog erger dan wetten schrijven om individuele problemen  te regelen. Niet doen. De rechtsstaat houdt op te bestaan als wetten naar willekeur in het verleden geldig worden verklaard.

De Tweede Kamer heeft dinsdag een motie-Van Vliet (PVV) aangenomen die bonussen uitgekeerd aan bestuurders van banken die ‘vanaf 2008′ staatssteun hebben ontvangen wil belasten tegen een 100%-tarief of de aftrek van de bonus bij de vennootschapsbelasting blokkeren. Dat gaat zo: de Kamer..

verzoekt de regering alle financiële bonussen die vanaf 2008 bij ABN AMRO, ASR Verzekeringen, ING, SNS Reaal en AEGON zijn uitgekeerd, eenmalig tegen een tarief van 100% te belasten in de loonheffing dan wel aftrek van het totale bonusbedrag in de vennootschapsbelasting te weigeren,

De bonuscultuur deugt niet, zie de voorgaande twee stukjes op deze plaats. De Kamer heeft haar boosheid willen uitspreken. Da’s mooi, maar als medewetgever speelt een meerderheid met vuur door de wet als een soort vliegenmepper te gebruiken.

Lees verder »

ING-topman Jan Hommen laat zijn bonus over 2010 bij nader inzien liggen. Het was volgens de regels maar het kwam niet goed over, schrijft hij vanmorgen in De Volkskrant.

Tot mijn spijt moet ik constateren dat de variabele beloning voor de raad van bestuur over 2010 het herstellende vertrouwen van onze klanten en de samenleving, waaraan onze medewerkers elke dag en stapje voor stapje bouwen, hernieuwde schade dreigt toe te brengen. In overleg met de raad van commissarissen hebben wij dan ook vastgesteld dat we onvoldoende hebben ingeschat welk signaal hiervan uitgaat naar de samenleving.

Lees verder »

ING bankiert al sinds 2007 klimaatneutraal. De bank-verzekeraar streeft er naar maatschappelijk betrokken te zijn. Verantwoord ondernemen wordt met tien indicatoren gemeten. Wat vervelend voor ING dat al die moeite deze week teniet werd gedaan door de toekenning van een schraperige bonus van 1,25 miljoen euro aan zijn topman.

De bank met de oranje geverfde Postbankleeuw kreeg de wind van voren in de Tweede Kamer. Net toen parlement en regering hun debat wilden voortzetten over oorzaken en gevolgen van de kredietcrisis, drukte ING op de rode knop. Het concern maakte bekend dat het zakelijk aan de beterende hand is. De financiële supermarkt, die in 2008 werd gered met 10 miljard overheidsgeld plus een garantie voor het pakhuis vol onverantwoorde hypotheken, maakt weer winst.

Lees verder »

Op 5 maart waagde ik het te schrijven dat Mark Rutte het in zich heeft boven de strikte partijpolitiek uit te stijgen. Als hij wil, als hij durft. Natuurlijk dwingen de stemverhoudingen in de Tweede Kamer hem er toe, maar dat biedt hem ook de kans.

Het was de week waarin hij Nederland beloofde terug te geven aan de Nederlanders. Dat was een goedkope, letterlijk genomen inhoudsloze frase. Een electoraal ingegeven buiging naar het instinct dat een hoog hek om het land wil zetten. Ongeveer het tegendeel van wat ik bedoelde.

Sindsdien verscheen een boeiend stuk in Vrij Nederland over de manier waarop Rutte’s Britse collega David Cameron zijn programma uitvoert. Het is radicaler op veel terreinen, er wordt veel ingrijpender bezuinigd, met allerlei onvoorspelbare consequenties. Maar hij is ook voorzichtiger. De vergelijking blijft fascinerend. Zeker voor Mark Rutte.

Dinsdag kan een mooie dag worden voor de Eerste Kamer. Ondanks hun curieuze wijze van verkiezing hebben de deeltijd-parlementariërs de kans af te rekenen met pogingen tot annexatie door de coalitie en te laten zien waar ze goed in zijn.

Op het spel staan twee zaken van belang voor iedere burger: het zelfbeschikkingsrecht over zijn gezondheidsinformatie en de rol van de overheid als beschermer van ons beschavingsniveau.

Beide kwesties kunnen het eng-politieke overstijgen. De Eerste Kamer is het meest overtuigend wanneer er ruimte is voor goed nadenken en goed opletten zonder partijpolitieke bijgedachten. Kwaliteit van wetgeving heeft alles te maken met vertrouwen in de politiek als koersbepaler van de overheid. Daar gaat het in beide gevallen over.

Lees verder »

Het volk heeft gesproken. Ruim de helft van de kiesgerechtigde burgers greep de kans aan een kreet te slaken over dit land. In het voorbijgaan beleefden bestuurders in de eigen provincie hun beoordelingsgesprek. Partijen die klop kregen, in de eerste plaats CDA en PvdA, toonden zich opgetogen dat er nog één been over was waar gips omheen kon. Het is nooit te laat op zoek te gaan naar wat er onder zit.

Op een praktisch en tactisch niveau is duidelijk dat aan de landelijke krachtverdeling tussen wat doorgaat voor Rechts en wat doorgaat voor Links niet veel is veranderd. Op 23 mei kiezen de leden van de woensdag gekozen Provinciale Staten een nieuwe Eerste Kamer. Dankzij handjeklap of toeval zullen VVD, CDA en PVV dan net wel of net niet aan een meerderheid in de Senaat komen. Wat het wordt maakt niet veel uit. Aardig geprobeerd.

Niemand zal op 24 mei met recht kunnen beweren dat Nederland gered of onbestuurbaar is. Het wordt opnieuw scharrelen. Er blijven genoeg onderwerpen waar de PVV niet aan meedoet of bevriende leden van de Eerste Kamer moeite mee hebben. VVD- en CDA-bewindslieden zullen voortdurend op zoek moeten naar interim-draagvlak. Zonder goede persoonlijke betrekkingen met hulptroepen van SGP, D66 en Groen Links bereikt Rutte geen wezenlijke hervormingen. Als VVD en CDA zelf al durven.

Lees verder »

Groen Links heeft bij de Statenverkiezingen niet het tikje gekregen dat door de peilingen werd voorspeld. Het vertrek van Femke Halsema noch de teleurstelling van leden die het oneens waren met de politiemissie in Kunduz hebben GroenLinks-fractievoorzitter Jolande Sap geschaad.

Ten opzichte van de Tweede Kamerverkiezingen van 2010 won GL een klein beetje. Gezien alle complimenten voor Saps eerste grote optreden in de Tweede Kamer incasseerde zij gister waarschijnlijk een zeker Kunduz-effect.

Nu GroenLinks verder een rol hoopt te spelen in het nieuwe parlementaire landschap vol kansen op akkoordjes kan het nuttig zijn te lezen wat in VVD-kring over het Kunduz-compromis wordt geschreven. Mark van de Velde van de liberale Teldersstichting:

Je zou na halve eeuw ervaring met ontwikkelingssamenwerking – vaak in landen die gunstig bij Afghanistan afsteken – enige bescheidenheid en realisme verwachten ten aanzien van opbouwmissies. Zelfs in een ministaatje als Kosovo, nota bene in de Europese achtertuin, lukt het de Europese Unie in een periode van ruim tien jaar nauwelijks om goed bestuur, etnische verdraagzaamheid en mensenrechten te bevorderen. In Bosnië moddert de ‘internationale gemeenschap’  al veel langer aan zonder duidelijke resultaten. Toch gaan we in Afghanistan proberen om in vier maanden agenten op te leiden met extra aandacht voor “mensenrechten, vrouwen- en kinderrechten en integriteit” (Kamerbrief 27 januari).

Lees verder »

Nog één lijsttrekkersdebat zonder SGP en Partij voor de Dieren, en dan zitten de niet-Eerste Kamerverkiezingen er weer op. Dan zijn morgen de Provinciale Staten gekozen. Op 23 mei horen we hoe het afliep met de Eerste Kamer. Nadat onze Statenleden bijna drie maanden hebben gerekend en gestemd. Eigenlijk te gek voor woorden.

We gaan er niet over en we weten maar half wie we kiezen in het deeltijdhuis van ons parlement. D66-lijsttrekker Roger van Boxtel is de rest van de week bestuursvoorzitter van de grote zorgverzekeraar Menzis. NRC Handelsblad berichtte gisteren dat Menzis huisartsen geld biedt als zij de gegevens van hun patiënten op een voor Menzis handige manier elektronisch administreren. Dat is een omstreden gang van zaken waar de Eerste Kamer zich actief in mengt. Wat zal Van Boxtel dan doen?

Econoom Arnold Heertje stelt in een column op de website van RTL/Z dat PvdA-lijsttrekker Marleen Barth een wolvin in schaapskleren is: als de betrokken strijder voor gehandicapte jongeren en goed onderwijs, terwijl zij in haar ‘echte’ baan als bestuursvoorzitter van GGZ Nederland actief ijvert voor het doorvoeren van het juist in de geestelijke gezondheidszorg omstreden dbc-systeem.

Een diagnosebehandelcombinatie is een soort eenheidsomschrijving van een kwaal en de bijbehorende behandeling. Die maakt het afrekenen in theorie eenvoudiger. De privacy van de patiënt is volgens een aanzienlijk aantal psychiaters en andere zorgverleners niet verzekerd.

Over de banen en bijbanen van CDA-lijsttrekker Elco Brinkman en VVD-kopman Loek Hermans is al het nodige geschreven. Zij gebruiken altijd het argument dat het nuttig is als senatoren kennis van de praktijk hebben bij het beoordelen van wetgeving. Maar wie weet wanneer zij en hun mede-Eerste Kamerleden voor welk belang opkomen?

De vraag die deze voorbeelden opwerpen is deze: hoe veel langer laten de burgers van een redelijk hoog ontwikkeld land zich de helft van hun wetgevende macht voorschotelen? Die zij niet zelf mogen kiezen en waarvan de leden een veelheid aan soms tegenstrijdige belangen dienen?

De partijen die deze kandidaten naar voren schuiven lijken blij toe dat deze oudgedienden met naamsbekendheid ‘de kar willen trekken’. Maar in welke richting, met welke overwegingen – zou enig partijbestuur of politiek leider hun dat hebben gevraagd? Een luie democratie in actie.