Beste Kiezer, u staat voor een helse opgave woensdag. De wind van vrijheid blaast alles wat we dachten te weten over het Midden-Oosten omver. Vreugde over wat lijkt op democratisch protest tegen de dictatuur wordt geremd door angst voor een volksverhuizing en hoge olieprijzen. En u mag woensdag stemmen voor uw provinciale staten. Toch maar doen. Ik zal u helpen.

De Haagse politiek heeft de provinciale verkiezingen gereduceerd tot een referendum over het kabinet-Rutte. U kunt dat negeren en koppig stemmen voor de partij die in uw provincie goed werk heeft verricht. Zonder na te denken over de landelijke gevolgen van uw keuze. Uw Statenlid zal dan op 23 mei wel zorgen dat er een nieuwe Eerste Kamer komt.

U kunt ook zeggen: sorry provincie, er zijn even grotere zaken aan de orde dan de ringweg en het heropenen van die nuttige oude spoorlijn. Dan pakt u de handschoen op die Rutte c.s. u toewerpen. U beoordeelt het kabinet. Niet dat u het naar huis kunt sturen. Maar de kopstukken van VVD en CDA hebben zelf gezegd dat het voor hun lastig wordt door te regeren als zij in de Eerste Kamer geen automatische meerderheid hebben.

Lees verder »

De Amerikaanse regering is in directe gesprekken verwikkeld met de Talibaan. Dat is de laatste bijdrage van de onlangs overleden topdiplomaat Richard Holbrooke, de man die ook vrede in ex-Joegoslavië bereikte door directe onderhandelingen met Milosevic.

Dit opzienbare bericht staat in het komende nummer van het weekblad The New Yorker. De schrijver is Steve Coll, een van de best ingevoerde Amerikaanse auteurs over nationale veiligheidskwesties. De oud-adjuncthoofdredacteur van The Washington Post en winnaar van de Pulitzerprijs is tegenwoordig o.m. verbonden aan The New America Foundation, een denktank die zichzelf plaatst in ‘het radicale midden’.

Volgens Colls bronnen, zowel in de VS als Afghanistan, zou Holbrooke president Obama en minister van buitenlamndse zaken Clinton er vorig jaar van hebben overtuigd dat de oorlog in Afghanistan niet te winnen is. Zelfs niet met de opgevoerde oorlogssterkte van de Amerikanen.

De huidige gesprekken zijn geen onderhandelingen. Het zijn verkenningen van de krachtverhoudingen binnen de Talibaan, gericht op het vinden van een oplossing die het land niet in de afgrond stort en de VS toch in staat stelt binnen afzienbare tijd de troepensterkte aanzienlijk terug te schroeven.

Een recente Gallup-enquête suggereert dat tweederde van de Amerikanen wil dat de troepen sneller worden teruggetrokken dan nu het plan is. Dat geldt voor Republikeinen en Onafhankelijke kiezers, en in nog sterkere mate voor Democraten, de eigen partij van de president.

Uri Rosenthal komt uit de crisiskunde. Rampen in Hoek van Holland, Den Helder of de Bijlmer – na afloop stelt hij vast wat er is misgegaan. Vaak een gebrek aan voorbereiding op onvoorziene tegenslagen. Wat dát betreft is zijn huidige baan als minister van buitenlandse zaken een logisch vervolg. Voor het overige was de benoeming origineel.

De eerste berichten uit de praktijk zijn niet onverdeeld positief. Een gebrek aan voorbereiding, zou je haast denken. Uri Rosenthal is een aardige man, een knappe man, een man met een stabiele morele kern, een intellectueel. Waarachtig niet de minste troeven voor zo’n post die voortdurend van je vraagt Nederland uit te leggen in het buitenland en de belangen van ons zestien miljoenen te behartigen.

De nieuwe minister wil dat anders doen. In een introductiegesprek met De Volkskrant (11 december) stelde hij dat de tijd van ‘diplomatie als rustiek tijdverdrijf’ voorbij is. Misschien dacht hij aan landjonkers die hun port met de linker pink omhoog drinken, maar het was voor al die ambassade-werknemers die in stoffige en lawaaiige hoofdsteden van Colombo tot Damascus uitleggen hoe humaan ons euthanasiebeleid is geen bemoedigende typering. Zijn collega in Parijs zou zich als ‘chef de la diplomatie française’ nooit zo hebben uitgedrukt.

De eerste ‘eigen’ crisis waar Rosenthal mee te maken kreeg, de onverhoedse executie van de Nederlandse Zarah Bahrami, eind januari in Teheran, vroeg vooral  diplomatie. De minister toonde zich verontwaardigd en riep ‘onze’ ambassadeur even terug. Onder druk van de Tweede Kamer gaf Rosenthal toe dat hij eerder en meer had moeten doen, het was een pijnlijke leerervaring geweest. De crisisanalist achteraf moest vaststellen dat zijn diplomatie tekort had geschoten.

Lees verder »

Een historische misser, zegt Niall Ferguson. Een moment om trots op te zijn, volgens Peter Beinart. Nu Mubarak aan het strand zit en het Egyptische leger openlijk de lakens uitdeelt, wordt ook in de Verenigde Staten de voorlopige rekening opgemaakt. Twee schrijvers die goed zijn voor een stevig betoog komen tot een lijnrecht tegengestelde conclusie.

De in Schotland geboren economisch historicus Niall Ferguson, tegenwoordig verbonden aan het European Center van de Harvard universiteit bij Boston, schrijft in een omslagverhaal voor Newsweek dat Obama de plank consequent heeft misgeslagen. Sterker, hij heeft een historische kans misgeslagen om een democratische golf in het Midden-Oosten verder te helpen.

Peter Beinart, jaren (hoofd)redacteur van het meestal interessante opinieblad The New Republic, en tegenwoordig verbonden aan de journalistiek-opleiding van City University of New York en de New America Foundation-denktank in Washington, schrijft in The Daily Beast dat Obama Amerika’s zelfgestelde opdracht in de wereld juist knap heeft waargemaakt.

The point isn’t that America is always a force for democracy. Far from it. But when nations rise up nonviolently against their pro-American tyrants, Americans across the political spectrum grow ashamed, and that shame can be the difference between a peaceful revolution and Tiananmen Square. These days, amidst our national self-flagellation and our anxieties about decline, that’s something worth savoring. In 2009, Barack Obama told an audience in Cairo that “America is not the crude stereotype of a self-interested empire.” Now, in 2011, he—and we—have proved it. It’s a proud moment for Egypt, and for America too.

Beinart is sowieso een ‘public intellectual’ om te volgen. In The New York Review of Books schreef hij in juni 2010 een geruchtmakend stuk over de wel gemiste historische kans van het joodse establishment in de Verenigde Staten. Daar is de nodige discussie op gevolgd. De ontwikkelingen van de laatste weken lijken Beinart gelijk te geven.

Naar aanleiding van de Egypte-crisis vragen twee deskundigen van de Brookings Institution, een van oudsher op de Democraten gerichte denktank in Washington, zich af hoe de VS er politiek, militair en economisch van af komen als grootmacht die democratie predikt. Beter dan niet-democratieën, maar de concurrentie rukt op.

De stemming begint er een beetje in te komen. Nederlanders hoeven niet weken op een plein te staan roepen om de regering een signaal te geven. Wij houden verkiezingen. Zondag en maandag zijn hier lijsttrekkersdebatten. Voor welke verkiezingen ook al weer? Voor de Provinciale Staten. Maar de lijsttrekkers in Middelburg en Leeuwarden zullen we nooit kennen.

Op 2 maart mag u naar de stembus voor de raarste verkiezingen die we kennen. U weet niet wat er bij u in de provincie speelt, welke coalitie daar bestuurt, wat de partijen vier jaar geleden beloofden en wat zij er van hebben gemaakt. Gefeliciteerd als u één Statenlid bij naam kent. En toch zegt iedereen dat u voor de Provinciale Staten moet gaan stemmen  over drie weken.

Die Statenleden kiezen op 23 mei de Eerste Kamer. Daar gaat het om. Die Eerste Kamer moet het kabinet-Rutte aan een meerderheid helpen. Althans  volgens VVD, CDA en PVV. De oppositie in de Tweede Kamer wil graag dat
de Senaat – net als nu – vijandig gebied blijft voor het kabinet. Daardoor zijn de provinciale verkiezingen dit jaar sterk gepolitiseerd. Den Haag walst vrij schaamteloos over de provincies heen om de eerste electorale test van het gedoogkabinet uit te knokken.

Lees verder »

De Haagse wethouder van financiën Sander Dekker (VVD) heeft kennelijk genoeg van het gebabbel over publieke grootverdieners. De gemeente kort gesubsidieerde instellingen die hun bobo’s meer dan de oude Balkenendenorm (188.000 euro) betalen. Het verschil wordt ingehouden op de subsidie.

De grootste feestvierder op het lijstje van 29 bestuurders bij 14 gesubsidieerde instellingen is bestuursvoorzitter Staal van woningbouwcorporatie Vestia. Die ontvangt jaarlijks 1,5 miljoen subsidie van de gemeente Den Haag. De directeur verdient 5 ton. Dat was de minister van volkshuisvesting in 2006 al een doorn in het oog. Zij deed een vergeefs beroep op Vestia om bij zinnen te komen. Het directiesalaris is sindsdien een halve ton toegenomen.

Ook bij o.m. Reclassering Nederland, de Haagse Hogeschool, psychiatrische instelling De Jutters en zorggroep Parnassia wordt (ruim) meer betaald. Parnassia heeft acht hoger betaalden maar beroept zich op een afspraak met het Rijk. De hele lijst staat hier.

Vroeger was niet alles beter. Maar wanneer de vorige premier en vice-premier binnen een jaar overstappen naar grote accountantskantoren, dan is dat wel een teken aan de wand. Het zegt het nodige over hun complexen en idealen. Deze dubbel-overstap bekroont in ieder geval een ontwikkeling naar het openbaar bestuur als junior carrièremoment.

Bos en Balkenende vinden onthaal bij een beroepsgroep die in Amerika wordt aangeduid als bean counters, cententellers. De oud-PvdA-leider was als minister van financiën verantwoordelijk voor onze centen. Het voormalige boegbeeld van het CDA ging als premier overal een beetje over, en hij was financieel  fractiewoordvoerder. Maar toch, hun vak is het natuurlijk niet echt.

Lees verder »