lichte regen 12 °C
13 files, 57 km
AEX: 342,34 
Het verbindende verhaal
De winnende familie 4.11.08
In m’n boek noem ik het ‘integer populisme’. De drijfveren benoemen achter ogenschijnlijk tegenstrijdige maatregelen. Een verhaal dat zo sterk is dat ook vervelende keuzes er mee uit te leggen zijn. In The New York Times van vandaag roept columnist Tom Friedman op tot ‘More Poetry, Please’.
I don’t think that President Obama has a communications problem, per se. He has given many speeches and interviews broadly explaining his policies and justifying their necessity. Rather, he has a “narrative” problem.
He has not tied all his programs into a single narrative that shows the links between his health care, banking, economic, climate, energy, education and foreign policies. Such a narrative would enable each issue and each constituency to reinforce the other and evoke the kind of popular excitement that got him elected.
Stel je voor dat in het voorjaar die twintig commissies het kabinet gaan adviseren de WAO te snoeien, nog meer dokters te programmeren op de goedkoopste pil, studeren aan een universiteit of hogeschool voortaan op eigen kosten te laten doen, ontwikkelingshulp te halveren, de krijgsmacht met die van België te fuseren. En nog een paar van die dingen.
Dan wordt het een gevecht van iedereen tegen iedereen. Tenzij premier Verhagen (ik noem maar een naam) een werkelijke toekomst voor dit land weet te schetsen. Tenzij Wouter Bos een wervend perspectief voor kiezers met een sociaal instict weet te schetsen. De landelijke discussie ‘grimmig’ noemen, zoals CDA-leider Balkenende zaterdag deed op zijn partijcongres, is waarschijnlijk niet genoeg. More Poetry, Please. Niet voor de poëzie.
maandag 2 november 2009, 22:56 uur
Geheel eens, zolang het hier niet primair om de vorm maar vooral om de inhoud van het verhaal gaat.
Dat verhaal zou in Nederland bijvoorbeeld kunnen (moeten?) beginnen met de concrete toezegging aan de bevolking om nu eindelijk eens de waarlijk byzantijnse bestuurlijke drukte in ons kleine land drastisch te snoeien. Door het aantal bestuurslagen,de veel te grote aantallen provincies en gemeenten, de omvang van vertegenwoordigende organen enz. rigoreus terug te brengen; en door de verdere lappendeken (onontwarbare kluwens?) van bestuurlijke en uitvoerende regio’s – bezaaid met elkaar dwarszittende instanties op nagenoeg elk gebied van overheidshandelen – te decimeren (jeugdzorg als casus?). Een geslaagd voorbeeld in deze eeuw van snelle bestuurlijke en organisatorische hervorming is vlak in de buurt: Denemarken. Ga kijken en luisteren.
Daarmee kan de overheid laten zien éérst (of in elk geval: óók) het eigen huis op orde te brengen en bijpassende besparingen te realiseren, alvorens de lasten van de crisis op de rest van de samenleving en de burgerij af te wentelen. Dat is absoluut nodig voor de geloofwaardigheid van de regering, en een voorwaarde voor de creatie van enig draagvlak voor de aanpassingen die gevraagd worden. Daarbij past vervolgens een verhaal waarin de burger (op een volwassen manier graag) kan worden aangesproken om weer meer eigen verantwoordelijkheid te nemen en minder op (de echt kleinere) overheid te leunen.
Mijns inziens is dit een route die wellicht nog kan voorkomen dat groeperingen met erg simplistische kreten definitief een meerderheid van de bevolking in hun greep krijgen.
dinsdag 3 november 2009, 01:12 uur
Een goede ontwikkeling. Al enige jaren zie ik (en ben ik bezig met) de terugkeer van ‘verhalen vertellen’ als mechanisme om de wereld om ons heen te duiden. Wij mensen verwerken geen informatie, wij verwerken patronen. Verhalen zijn vanaf het begin van de mensheid al de manier om de patronen die we om ons heen (menen te) zien onder woorden te brengen en daarover te communiceren met anderen. Met verhalen duiden we de wereld en plaatsen de gebeurtenissen in een context. Met het uitwisselen van verhalen proberen we elkaar te begrijpen en een gezamenlijke context te creëren – ziedaar de basis van onze cultuur.
Politici en managers zijn volgens mij niet alleen de technische vaardigheid kwijtgeraakt om een aansprekend verbindend verhaal te vertellen. Men vindt het vaak ook niet nodig of wenselijk om dat te doen – de rijkdom van een goed verhaal verraadt veel over je achterliggende denkbeelden, maakt kwesties begrijpelijk voor een breed publiek en maakt je kwetsbaar voor de kracht van andere, betere verhalen. Die angst vertaalt zich overigens meestal in een cynische houding ten opzichte van verhalen – wat nou duiding en context, het maandsalaris is toch inspiratie genoeg?
Te vaak moet je ook constateren dat er geen verbindend verhaal is. De ziekte van het besturen op basis van cijfers heeft zowel politiek als bedrijfsleven aangetast en ertoe geleid dat managers niet meer hoeven zijn dan overbetaalde boekhouders. Technisch sterk, sociaal zwak. Het jaarlijkse ritueel van de nieuwjaarstoespraak is om die reden ook zo treurig – zie maar eens inspiratie te putten uit een mompelend grijs pak dat zich verschuilt achter PowerPoint slides met grafiekjes en getallen. Geen wonder dat het personeel het dan op een zuipen zet.
Wat Obama in ieder geval laat zien is dat je bijna de gehele wereld nieuwe hoop kan bieden door een goed verhaal. Met zijn verkiezing kwam er een golf van optimisme over ons heen die in veel gevallen ook heeft geleid tot betere cijfers. Dat is de kracht van verhalen – het verhaal biedt duiding, context en hoop voor de toekomst, wat leidt tot draagvlak en hernieuwd elan bij mensen, wat leidt tot meetbare resultaten.
Het rechtstreeks sleutelen aan de resultaten zonder de andere stappen te willen of kunnen zetten leidt tot het technocratische geknoei in de marge dat ons land nu al zo lang kenmerkt en waarvan dit kabinet tot dusver de ergste exponent is.
donderdag 5 november 2009, 19:10 uur
het verbindende verhaal
gekoppeld aan de naam van Tom Friedman doet mij deugd !
immers het schraagt zich aan het gedachtengoed van the Generation Binding S’ilence … een andere manier van kiezen, keuzes maken in het telepathische domein – het gebied waar vertrouwen zich schept en onderhoudt -.
In het publieke sectorbedrijf van hoofdstedelijk water wordt dit in 2003 verhaald in een opzet waar alle medewerkers worden opgeroepen mee te doen aan het schrijven van een hedendaags “kerstverhaal” of heet dit dan “een kerstening”?
De stand-in van de ware overheidsmanager van het jaar 2003 heeft zich toen maar ontfermd over de pionierende collega overheidsmanager … in virtueel psychologisch veld dan … Hetgeen niet wordt gewaardeerd en dus nog immer gaande is zich te doen landen in vredig samenleven, -werken, -denken & -doen.
Friedman is niet van de bekende Belgische begraafplaats Friedhof, hij is bekend vanwege zijn opmerking dat de wereld plat is geworden door de “grote jongens”. Hierdoor worden “de grote jongens” zichzelf minder machtig vanwege zakelijke machtsvorming in knooppuntsfeer.
De Obama factor is de ware indicatie voor de omslag … daar heeft Obama zelf thans minder vat op ~ blijkens het verhaal. Wie weet is het nu juist de “andere wereld” die zich doet gelden – waarbij ik denk aan zijn toen plots overleden grootmoeder.
“A Free Can Can” mijmer ik …