Maar geeft de ‘artist impression’ waarmee de ontwikkelaars politieke goedkeuring van het plan proberen te krijgen een zuiver beeld van de werkelijkheid? Architect Ad van der Stok komt tot een andere conclusie.
De discussie over het notariaat heeft de hele week geduurd in de reactielijn onder m’n notaris-stukje van vorige zaterdag. Heel wat mensen hebben minder ideale ervaringen met een of meer notarissen. Het aanzien van de beroepsgroep is niet onbetwist.
Dat weten veel notarissen zelf ook. Daarom willen veel notarissen de koers verleggen. Er zijn er ook nogal een aantal vervroegd opgestapt. De kandidaat-notarissen die nu het vak verlaten doen dat vooral omdat er minder werk is ten gevolge van de crisis.
De Open Brief van een flink aantal notarissen en hoogleraren notarieel recht, waar ik vorige zaterdag over schreef, haalde afgelopen week een meerderheid van vier-vijfde binnen de beroepsgroep. De Koninklijke Notariële Beroepsorganisatie hangt het niet aan de grote klok, maar het was geen overwinning. Men werkt nu binnen een stuurgroep aan oplossingen om de gevaren voor de kwaliteit van het werk, mede ten gevolge van de ingestorte inkomsten, aan te pakken.
Soms wordt er wèl geregeerd. Minister Eurlings mag praten alsof hij per woord in vlaaien betaald krijgt, hij heeft in bijna drie jaar tijd het fundament gelegd voor een serieuze aanpak van de files. Een coalitie van VVD, PVV, SP en de Lijst Paradijs/Wakker Nederland is tegen en adviseert meer asfalt. De rest van de Kamer hoopt dat een oplossing in zicht is voor de chronische verstopping van veel wegen.
Twee jaar geleden was het wel anders. De ministers van Balkenende IV schaatsten alle kanten uit. Financiën wilde de vette belasting op nieuwe auto’s niet kwijt. Milieu was natuurlijk voor alles wat groen leek. De veelbelovende minister van verkeer, die leek het nog niet te weten. ‘Kilometerbeprijzing’ stond in het coalitieakkoord, maar Eurlings ademde uitstel.
Het is fascinerend de beelden te zien van het Kamerlid Camiel Eurlings van rond de eeuwwisseling en de huidige minister van de zelfde naam. De jonge CDA-parlementariër blokkeerde het rekeningrijden van Tineke (Tolpoort) Netelenbos als ‘een dwangmatig sturingsmechanisme’. Donderdag legde hij uit waarom het nu wel kan: ,,Ik was niet principieel tegen beprijzen. Ik was wel tegen meer betalen.”
In de verontwaardiging die zich hier de afgelopen 24 uur uitte zat een ondertoon van wanhoop. Krijgen ze het in Den Haag dan nooit door dat we niet willen wonen in een collectieve staat van beschuldiging? Natuurlijk is dat niet de bedoeling van al die systeembedenkers. Maar dat is wel waar het toe leidt.
Velen vragen zich af: wat is er nodig voordat voordat voldoende mensen opstaan en zeggen: nu is het genoeg geweest, eerst waarborgen en ontkoppeling voordat er één databit verder centraal wordt opgeslagen. Opdat de ambtenaren, systeembouwers en politici die steeds maar weer nieuwe databanken met alles-van-iedereen optuigen wakker worden?
Een nog veel grotere dreun dan die tatoeage-folder van gisteren, schrijven sommigen. Maar wat. Hieronder (met dank aan lezer Maarten Bakker) het waarschuwende werkstuk van een Duitse academie-student Alexander Lehmann. Stuur het door aan wie nog steeds zegt: ik heb niets te verbergen.
Gisteravond is in allerlei steden huis-aan-huis een folder verspreid waar je nog es wat aan hebt. Hoe vaak moet je niet bij bakker of visvergunningsloket je Burgerservicenummer invullen? Haal nu gratis een armtatoeage met uw BSN.
‘Het Nieuwe Rijk gaat verder dan u denkt’, luidt het voor de gelegenheid aangepaste rijkslogo. Alles verder keurig in de nieuwe, uniforme rijkshuisstijl. Het moet een centje hebben gekost, drukken en bezorgen van Amsterdam tot Zwolle.
Het Ministerie van Binnenlandse Zaken doet aangifte en noemt de folder misleidend en smakeloos, mensen kunnen zich erdoor gekwetst voelen. Het dit jaar ingevoerde biometrisch paspoort met een centrale databank kwetst weer andere mensen, maar daar herinnerde het ministerie niet aan.
Zaterdag maakte ik een vergelijking tussen de verloren beroepseer van de notaris en die van de apotheker. Niet om twee vroeger sjieke beroepsgroepen te steunen in hun heimwee naar betere tijden, maar omdat het werk dat de goeden onder hen doen op het spel staat.
Naar aanlelding daarvan schreef apotheker Edgard Weening uit Gieten een hartekreet, die weergeeft wat er zijns inziens aan de hand is. Bedrog bij de vaststelling van hun vergoeding. Hieronder letterlijk zijn brief.
,,Apotheken sluiten of fuseren, personeel wordt ontslagen, apotheken gaan failliet. De farmaceutische zorg in Nederland staat zwaar onder druk. Zo op het eerste oog lijkt er voor de gemiddelde patiënt/cliënt niets aan de hand. Maar ondertussen proberen de apothekers zich in alle bochten te wringen om te voldoen aan hun kerntaak om maximale medicatieveiligheid te bieden.
Vanaf het moment dat in 2008 de zorgverzekeraars alleen nog maar de goedkoopste varianten vergoeden zijn de inkomsten in de apotheek fors gedaald en belanden veel apotheken in de rode cijfers. De inkomsten van de apotheek bestaan uit de receptregeltoeslag én de kortingen en bonussen op de inkoop. Dit systeem is destijds door Staatssecretaris Simons ingevoerd.
Met de daling van de prijzen in 2008 op merkloze geneesmiddelen is de korting op deze middelen gedaald tot nul en moet er zelfs door de apotheker extra worden betaald om deze middelen in huis te krijgen. Deze inkomstendaling wordt niet gecompenseerd door een hogere receptregeltoeslag.
De Nederlandse Zorg Autoriteit (NZA) heeft gemeend dat er voldoende financiële ruimte overblijft voor de apotheek om te kunnen ondernemen. Zij baseren deze gegevens echter op een selecte steekproef naar de financiële boekhouding van apotheken. Kleine apotheken, apotheken die net geïnvesteerd hebben in nieuwbouw, politheken, apotheken met goodwill, apotheken met veel ziekteverzuim, etc. zijn buiten deze steekproef gelaten. Je reinste bedrog.
Expertmeetings zijn er genoeg, waarschijnlijk te veel. Het gretig leunen op deskundigen kan voortkomen uit een scherp inzicht in eigen beperkingen. Maar het is natuurlijk ook een heerlijk fase in het vaaghouden van verantwoordelijkheden.
Zouden er zo veel deskundigen zijn die hun kennis alleen achter gesloten deuren willen delen? Zouden er Eerste Kamerleden zijn die vrezen dat de overweldigende hoeveelheid vragen, twijfel en onzekerheid die deskundigen zullen opstapelen het project definitief zou torpederen?
Wist u dat een vijfde van alle notariskantoren onder verscherpt financieel toezicht staat? Als het Bureau Financieel Toezicht de eigen criteria onverminderd toepast zou het hele notariaat onder verscherpt toezicht moeten staan.
Dat zegt een grote groep kritische notarissen die volgende week een koerswijziging binnen het eens eerzame ambt wil afdwingen. De inkomsten van notariskantoren zijn gekelderd door toedoen van de recessie. Maar de crisis in het ambt zit dieper.
Sinds tien jaar geleden de minimumtarieven bij de notaris werden afgeschaft en iedereen met de vereiste papieren zich als notaris kon vestigen, is er veel gebeurd. Die vrijmaking paste in het marktomhelzingsbeleid van die tijd. De gevolgen ook.
Zoals verwacht rekent de notaris minder voor de overdracht van een huis. Dat was duur in verhouding tot het werk, ook als je weet dat een notaris moet nagaan of degeen die een huis wil verkopen daartoe ook gerechtigd is.
Het verhaal was altijd dat de notaris met die hoge onroerendgoedtarieven (gekoppeld aan de waarde) genoeg overhield om burgers onder de kostprijs te adviseren over testamenten, huwelijkse voorwaarden en andere familievragen. Die familietarieven zijn de laatste jaren verdubbeld of verdrievoudigd.
Een soort goal na een dubbele handsbal. De aanwijzing van Herman van Rompuy als eerste voorzitter van de Europese Raad heeft tot enige gêne geleid. Zo kan het echt niet veel vaker worden gedaan. Wat een democratisch voorbeeld. Iedereen heeft er aan gezeten voordat ie het was.
Zelfs als je deze benoeming, en die van baronesse Ashton als Europese minister van buitenlandse zaken, bekijkt als uiting van de grote landen dat zij niets van federalisme moeten hebben, dan blijft het een morsig proces. En een uitkomst die bewust inspiratievrij is.
Misschien is Van Rompuy een heel bekwame premier en wordt hij een Europees monument. Maar de manier waarop 27 regeringsleiders hem op z’n post hebben gerommeld kan in 2009 niet meer. Wat drie, vijf, twintig jaar geleden normaal was, kan een volgende keer alleen herhaald worden met flinke schade aan het zelfgeloof van dit continent.
