Apeldoorn en de garantie van een 100 procent veilige wereld
De tragisch verlopen Koninginnedag 2009 is, voorzover nodig, een herinnering aan de hardheid van het bestaan. Gruwelijk voor de slachtoffers en hun naasten, schokkend voor de koninklijke familie, afschuwelijk voor iedereen die zich had verheugd op een zorgeloze, gezellige dag. Hopelijk kan het volgend jaar weer als vanouds doorgaan dankzij de goedmoedige inzet van vele duizenden.
Garanderen dat er niets misgaat, kan niemand. Ook niet als er betonblokken en scherpschutters langs de koninklijke route worden neergezet. Na de aanslagen van 11 september 2001 heeft de Amerikaanse regering draconische maatregelen genomen. Vliegen werd een bezoeking. Geen bijeenkomst van enig belang zonder metaaldetector. Het was vooral bedoeld om mensen een veilig gevoel te geven.
Natuurlijk zal iedereen die verantwoordelijk is voor openbare orde en veiligheid, alles doen wat mogelijk is. Niemand gaat daar luchtig mee om. Als zou blijken dat er in het Apeldoornse draaiboek zwakke plekken zaten, zal daarvan worden geleerd. Maar Koninginnedag voorgoed voorbij verklaren, is een wel heel drastische manier om te proberen absolute veiligheid te garanderen.
Vrijheid van gevaar bestaat niet. De velen die concludeerden dat het gedaan is met zo’n open volksfeest rondom de Oranjes, sloten onbewust aan bij een andere Nederlandse traditie: de hang van bestuurders om vergaande garanties te geven omtrent onwenselijke situaties die niemand in de hand heeft, of waarvoor niemand de prijs van totale uitsluiting wil betalen.
Een voorbeeld van dat laatste is de hulp bij overstroming aan mensen die zijn gaan wonen in de uiterwaarden van de grote rivieren. Veel verontruste spoeddebatjes in de Kamer zijn reacties op kleinschalige vormen van ongemak; Kamerleden vragen de bewindspersoon steevast te zorgen dat het nooit meer gebeurt. De minister belooft een brief. Zelden is het antwoord: ‘Helaas kan niemand u die garantie geven.’
De meeste mensen doen van alles om leed te voorkomen. De onderlinge verzekering voor hagelschade in de glastuinbouw is een groot goed. Hetzelfde geldt voor de risico’s van brand, werkloosheid en ernstige ziekte. De hele sociale zekerheid is voortgekomen uit een gemeenschapszin die Nederland samenbindt in goede en in kwade tijden. Maar het houdt een keer op.
Dat heeft Wim Kok ervaren toen begin jaren negentig bijna een miljoen mensen een beroep deden op een uitkering wegens arbeidsongeschiktheid. Als geen andere partij is de PvdA in de stembus gestraft voor wat werd ervaren als de gebroken belofte van de verzorgingsstaat. Terwijl groei én snoei werden gesteund door de andere partijen. En nog steeds is de partij van Bos het bedreigde boegbeeld van de maakbare samenleving.
In zijn fascinerende boek ‘De Nieuwe Wanorde, globalisering en het einde van de maakbare samenleving’ zoekt de filosoof René Boomkens naar verklaringen voor de omslag van het maakbaarheidsdenken. Hij beschrijft hoe de steeds meer individualistische mens bezig was afscheid te nemen van allerlei vaste kaders toen de globalisering hem als een gure storm overviel. De burger die vrijheid voor zichzelf eiste en verwachtte dat de overheid hem met rust liet, ging zich opwinden over immigratie en onveiligheid. Wie moest er wat aan doen? Inderdaad, de overheid, die conform de tijdgeest net honderden taken had afgestoten.
Het antwoord is vaak positief. Overheid en politiek ontpoppen zich als kampioenen van de maakbare samenleving, stelt Boomkens. Maar ,,dit is niet, zoals in de jaren zestig en zeventig, een maakbaarheid gericht op emancipatie, vooruitgang en solidariteit, maar een die in het teken staat van surveillance, controle, misdaad- en terreurpreventie, bewaking, zero tolerance, spreidingsbeleid, inperking van privacy, kortweg: van herstel van een autoritaire, gesloten samenleving’’.
Dit kabinet is er druk mee bezig. Zo lang mogelijk uw telefoongegevens bewaren. Witte mensen moeten hun kinderen naar een zwarte school sturen. Wie niet deugt, komt in de Verwijsindex. De verzekeraar wijst u zijn ziekenhuis. Ook uw huwelijksmoraal kan terechtkomen in het online dossier van uw kind. Iedere kwaal moet sowieso in het Elektronisch Patiëntendossier.
Een van de pijnlijkste voorbeelden van de nieuwe maakbaarheid is de Meldcode Kindermishandeling. De laatste jaren worden in verschillende regio’s en instellingen van jeugdzorg dergelijke codes ingevoerd. De bedoeling is duidelijk: herhaling voorkomen van ‘Maasmeisje’ Jessica, en van Savannah, waar hulpverleners het noodlot niet konden afwenden.
Niemand is vóór kindermishandeling. Niemand in de geestelijke gezondheidszorg of de jeugdzorg staat nonchalant tegenover wat ook maar lijkt op mishandeling. Toch zijn de bewindspersonen Rouvoet en Bussemaker hard bezig een landelijke meldcode in te voeren. Let wel, verplicht. Rotterdam loopt voorop. In dramatische dagbladadvertenties „verklaart Rotterdam de oorlog aan het huiselijk geweld”. De tekst stelt niet de daders in gebreke, maar de artsen, verpleegkundigen en jeugdzorgers die laks zouden zijn bij het doorgeven van kindermishandeling. Zelfs een vermoeden van geweld moet worden gemeld. Zo nodig anoniem.
Laat nu het RIAGG Rijnmond de code niet willen tekenen omdat het, zoals directeur Jos Lamé zegt, vaak om complexe probleemsituaties gaat. Hij wil dat zijn mensen de professionele vrijheid houden van geval tot geval te bekijken wat goed is voor kinderen en alle andere betrokkenen. Een meldplicht walst daar doorheen. PvdA-wethouder Jantine Kriens heeft hem daarop bij zijn raad van toezicht voor ontslag voorgedragen en Rotterdam onthoudt het RIAGG de jaarlijkse subsidie van drie ton.
Maakbaarheid per decreet. De garantie van een mishandelingvrije wereld gaat voor. Beroepsgeheim en andere regels zijn voor lafaards. De politiek claimt een hogere autoriteit. Het zal niet helpen. Er zullen altijd zwaar teleurgestelden blijven die keihard op feestgangers inrijden. Een verbod op gekte helpt niet. Een verbod op zelfstandig oordelen voor hulpverleners evenmin.
P.S. Oordeel zelf. Kijk naar de NOVA-uitzending van 8 april 2009, waarin Clairy Polak RIAGG-directeur Jos Lamé aan de tand voelt.
vrijdag 1 mei 2009, 20:27 uur
Donderdag 30 april 2009, 11.50 uur. Opeens is het weer 15 mei 1997. Op een gevaarlijk kruispunt in Muiderberg word ik door een grote bestelbus komende van links getorpedeerd. Een paar maanden later werden er stoplichten op de betreffende kruising geplaatst. Maakbare veiligheid?
Het probleem is dat er zich steeds weer situaties aandienen die om een alternatieve, verbeterde benadering vragen. Als in bovengenoemd voorbeeld de man in kwestie door rood was gereden, had hij mij eveneens geramd. Geen maakbare veiligheid dus.
Mensen hebben de nare eigenschap alles te willen beheersen en controleren om zich vervolgens door deze schijnbare veiligheid in slaap te laten sussen. Mensen kunnen slechts oprecht hun best doen. Lerende van eerdere fouten en tekortkomingen werken aan een beter verloop in de toekomst. Geen verwijten en ook geen schuldvraag. Dat resulteert slechts in slapeloze nachten.
vrijdag 1 mei 2009, 21:05 uur
Voorstellen voor beveilging Koninginnedag
We kunnen niet hele land afdoende beveiligen tegen professionele aanslag. Wel kunnen we Koninginnedag zodanig beveiligen dat kans op aanslag zeer veel kleiner wordt, tegen veel lagere kosten dan nu.
Koninklijke familie moet daartoe op één strategische plaats blijven tijdens Koninginnedag, met veel minder publiek. Bijvoorbeeld op hoog bordes van hotel in weilanden of duinen, met ook mega-groot beeldscherm voor aanwezige publiek. Betonnen roadblocks en verstopte scherpschutters op dak zijn daarbij nuttig.
Controleer publiek daarbij met metaaldetectiepoortjes, videocamera’s, explosievenhonden, under cover-agenten en radiografisch bestuurde zeppelin met infrarood-videocamera. Verstop daarbij arrestatieteam in gepantserde terreinwagen achter gebouw.
Met warm weer is beveiliging makkelijker, wegens minder verhullende kleding van publiek, waar wapen in kan zijn verborgen.
Raadpleeg beste Amerikaanse en Israëlische ‘close protection’-experts.
zaterdag 2 mei 2009, 01:18 uur
Mij bevangt al jaren een ongemakkelijk gevoel op de ochtend van 30 April.
Ons staatshoofd verschijnt dan op de buis, omringd door haar eigen en aangetrouwde familie, voor een proeve van bekwaamheid in het zijn van onbevreesd en toch gezellig.
Dan staan onderdanen met rood bloed achter dranghekken te wuiven naar een uitgelaten groepje blauwbloedige bovendanen. Het gehalte aan zuurstof blijkt dan het verschil te maken en hen te verplichten tot een kleurige verkleedpartij en potsenmakerij.
Soms lijkt het optreden op een milde vorm van toccificatie van hooggeplaatste personen die hun stinkende best doen om de boel bij elkaar te houden en burgers het gevoel geven dat ze er toe doen.
Deze jaarlijkse vertoning rond de van Oranjes ervaar ik als een soort vernedering van de betrokkenen aan beide kanten van de dranghekken. Is niet iedereen een vorstin in het diepst van haar gedachten?
Waarom vieren wij burgers niet gewoon feest zoals we het willen: zakendoen, drinken, zingen en dansen, flirten, afzeiken, lawaaimaken?
En waarom schenken we de koningin die dag niet een mooie tentoonstelling, een interessante balletuitvoering, een avond met haar favoriete artiesten of sprekers?
Juist besloten na een jaar openbaarheid.
Na de razende poging om de koninklijke bus aan te rijden, lijkt het me onverantwoordelijk om de majesteit en haar posse ook de komende jaren weer te vragen voor het jaarlijkse bezoek aan een gemeente in het land. Iedereen van de organisatie zal stijf staan van de stress, en de familie zelf zal heel wat moeten overwinnen aan gevoelens van angst en zich voortdurend bewust zijn van de behoefte aan lijfsbehoud. Dat wordt toneelspelen.
Het staatshoofd en haar hulpprinsen en prinsessen zijn geen getrainde soldaten, het zijn mensen die hun hart moeten kunnen laten spreken als anderen het moeilijk hebben.
De verworven vaardigheid om te troosten en op te vangen verdraagt zich niet met de waakzame glamour die het gevolg is van een hoog adrenaline gehalte.
Het plastic gedoe op de rode loper voorafgaande aan de Oscar uitreiking toont het verschil. Een publieke figuur moet zich echt veilig voelen (of wanen) om opgewekt langs mensenmassa’s te paraderen en bewonderende toeschouwers de hand te schudden en een gezellige dag te bezorgen.
Een leuke, lange televisieavond of ochtend met oranjeverenigingen, oranjeklanten, artiesten en bijzondere gasten zou misschien een goede eigentijdse oplossing zijn. Dan kunnen wij kijkers meeleven en lachen, zonder zorgen om overvallen of ander onheil. Je houdt je hart nu al vast als je daar aan denkt na Apeldoorn.
zaterdag 2 mei 2009, 10:39 uur
@ Max Molenaar,
Beste Max, vermeld je de volgende keer a.u.b. je bron (Jaap Veldkamp/blog Harry van Bommel/ rubriek ‘campagne pauze’ 01/05/2009/ 12:18 uur)?
Best handig hè die knip en plak knop? Ons koningshuis wordt alleen door originaliteit beter beschermd!
zaterdag 2 mei 2009, 11:48 uur
Afgezien of maakbaarheid wel echt mogelijk is moeten we ons afvragen welke prijs we hiervoor betalen. Sinds 9/11 zijn onze vrijheden en privacy al op heel veel gebieden ingeperkt…. toch is de ‘dreiging’ geen moment minder geworden. Persoonlijk verkies ik te leven met deze ‘dreiging’ boven een maatschappij zoals die tot voor kort in het Oost Blok bestond of erger een maatschappij zoals G Orwell die in zijn boek 1984 beschreef. Misschien een id om hier aanstaande dinsdag eens goed over na te denken ??
zaterdag 2 mei 2009, 11:54 uur
De schrijver meent dat ‘de harheid van het bestaan’ slechts een ‘herinnering’ was. Misschien voor hem persoonlijk, en zit hij er momenteel comfortabel en veilig bij in zijn leven, maar van realiteitszin getuigt het niet. Naast de hardheid van het bestaan in Nederland, bestaan er natuurlijk miljoenen mensen op de wereld die er elke dag mee worden geconfronteerd. En niet omdat ze daarvoor kiezen, maar omdat hen beschaafde basisbehoeften en -rechten worden onthouden door degenen die de macht in handen hebben. Voor die mensen worden niet op alle televisiezenders elke dag kerkdiensten en huilmomenten uitgezonden zoals gisterenavond. Natuurlijk niet, zal een journalist beamen, want zoveel zendtijd krijgen we niet. Of zoals hoofdredacteur van de Volkskrant Pieter Broertjes zal zeggen: “Daar maak je geen spannende kranten mee.”
Wanneer het gaat over onze openbare orde en veiligheid, en de mate van maakbaarheid daarvan, dan noemt de schrijver een aantal risicofactoren op, zoals natuurrampen, brand en werkloosheid, waartegen we ons financieel kunnen verzekeren. Wat hij zich niet afvraagt is waarom wij ons niet kunnen verzekeren tegen de gevolgen van ons regeringsbeleid. Bijvoorbeeld tegen ons hypocriete buitenlandbeleid, ten aanzien van mensenrechten en internationale akkoorden, dat terecht kwaad bloed zet bij sommige mensen. Of, volgens een vriendin van me die een tijdje baliemedewerkster bij een uitkeringsinstantie was, waar blijkbaar mensen volkomen over de rooie binnenkwamen met lange messen en pistolen omdat ze weer gekort werden op hun uitkering. Een vuur dat alleen maar aangewakkerd wordt door de regering, wanneer ik bijvoorbeeld het ‘gedoogbeleid’ t.a.v. bankdirecteuren e.d. bekijk. AOW’ers zonder pensioen moeten elk dubbeltje omkeren eer ze het uitgeven, maar miljarden euro’s pompen in de Quote top 100 is de gewoonste zaak van de wereld. Dat is maakbare ‘veiligheid’ en comfort voor de elite, en wanneer je zelf je onderbroeken bij de Wibra moet kopen is dat een bittere pil, die er bij sommige mensen maar moeilijk ingaat.
Nee, natuurlijk is onze veiligheid nooit maakbaar, omdat we nu eenmaal optrekken en samenleven met soortgenoten, met zijn reflexen, lusten en driften. Maar aangezien wij inmiddels geëvolueerd zijn en ‘Verlicht’ en ‘beschaafd’ zijn geworden, hebben wij wetten gemaakt, die hebben we met elkaar hebben afgesproken, die moeten ervoor moeten zorgen dat we elkaar niet meer al te gemakkelijk doodslaan voor geld of Lebensraum. Maar dat telt alleen maar voor individuen. Want in een collectief verdwijnt die beschaving als sneeuw voor de zon. Ik noem maar even recent Balkenende en Verhagen, die de Israëlische aanval op Gaza “gerechtvaardigd” noemden, en blijven noemen. Verhagen verklaarde namens het Koninkrijk der Nederlanden aan de VN dat de uitspraken van het ICC als leidraad moeten worden genomen, eraan toe voegende: “nobody is above the law”. Maar ja, dat ging over Soedan… Voorbeelden te over.
In de jaren zestig in de vredesbewegingen rouleerde de slogan “No justice, no peace”. Ze hebben het potdomme voor elkaar gekregen om de oorlog in Vietnam te beëindigen. Daarna dachten de oorlogsprofiteurs ‘dit nooit meer’ en inmiddels is iedereen zo gebrainwashed tot primair consument in plaats van kritische of onafhankelijke geest, vooraleerst door onze jongens en meisjes van de journalistiek (meneer Chavannes), dat recht pas recht is wanneer onze regering dat zegt. Maar ‘No justice, no peace’ gaat mijns inziens nog steeds op, immers daar waar onrecht heerst is verzet, en daar waar verzet is, heerst onveiligheid. Zolang wij – Nederland, Europa, het Westen, de machthebbers, de financiële elite, én hun voetvolk in ‘Defensie’ en de consensusjournaliek (meneer Chavannes) – onze hypocrisie als vrijheid en democratie blijven verkopen, is veiligheid en de maakbaarheid daarvan een illusie. Het gebeuren in Apeldoorn zou een ‘wake up call’ kunnen zijn, maar is razendsnel en bijzonder vakkundig door onze jongens en meisjes in de journalistiek gedownplayed naar een incident van een (‘wit’) individu die helaas door het lint ging.
Het enige dat tegenwoordig in werkelijkheid boven alles maakbaar is, is de publieke opinie.
zaterdag 2 mei 2009, 14:37 uur
Bewapening voor bedreigde politici en royalties
@ 4 Erik Ramaekers
Dat is een misverstand. Die tekst is door mijzelf geschreven. Ik heb op het NRC-weblog al vaak vernieuwende praktische voorstellen gedaan voor verschillende beveiligingssituaties. Ik schrijf vaak vrij compact. Daar herken je me aan.
Ik vind ook dat koninklijke familie beter getraind moet worden om bij mogelijke aanslag sneller beschermde positie te zoeken dan op Koninginnedag het geval was.
Ook moeten bedreigde politici en leden van koninklijke familie zelf klein pistool mogen dragen in okselholster, plus compact less-lethal weapon, zoals ASP of pepperspray.
Ik vind ook dat politie in algemeen veel goedkope eenpersoons mini-helikopters moet inzetten, zoals Mosquito ultralight helicopter of eenpersoons autogyro’s. Die zijn heel globaal honderd keer goedkoper dan de bestelde Eurocopter EC-135.
Nederlandse politie moet veel creatiever streven naar vernieuwingen in uitrusting, materieel en werkmethoden. Dat moet landelijk of Europees worden georganiseerd.
zaterdag 2 mei 2009, 17:18 uur
Uw artikel “Apeldoorn en de garantie van een honderd procent veilige wereld” in NRC Handelsblad van 2 mei mogen we ons ter harte nemen. Ik ben het althans hartgrondig eens met uw kernboodschap dat het garanderen van absolute veiligheid zinloos is. Het zou zelfs een vorm van bedrog zijn.
In mijn werk – ik ben burgemeester van de gemeente Laarbeek – loop ik vaak aan tegen de groeiende spanning tussen enerzijds de maatschappelijke roep om meer veiligheid en daarop gerichte overheidsinspanningen en anderzijds de toenemende weerzin tegen regels, procedures en voorschriften. Het is alsof we een geopende diepvries in een ingeschakelde oven plaatsen: de ene kracht maakt de andere hoorndol en de elektriciteitsmeter raakt over zijn toeren. En dan te bedenken dat het die ene zelfde samenleving is die tegelijkertijd beide claims bij de overheid neerlegt
Een volledig veilige samenleving bestaat niet. Méér veiligheid dan de huidige veiligheid is natuurlijk mogelijk. Daar streven we ook voortdurend naar. Maar het is glashelder dat dat altijd gepaard gaat met nieuwe regels, nieuwe controles, aangescherpt toezicht, toezicht op de controleurs, toezicht op de toezichthouders, nieuwe checklisten, nieuwe protocollen. We moeten gaan oppassen dat we door al deze standaarden het improviseren niet gaan verleren. Terwijl improviseren juist het belangrijkste menselijke vermogen is bij ongevallen, crises en rampen, die zich nou eenmaal kenmerken door onvoorspelbaarheden.
Nieuwe regels en procedures maken crisisbeheersers onzeker. We durven geen fouten meer te maken. We denken vier keer na voordat we een besluit nemen. Stel je voor dat we in het onderzoek, dat na iedere crisis volgt, betrapt worden op fouten! We dreigen een situatie te bereiken waarin we liever “foutloos” problemen veroorzaken dan “foutief” problemen voorkómen.
Zo is er overigens ook een onderbelichte ongerijmdheid van de behoefte aan meer veiligheid en de bereidheid om daarvoor een stuk privacy op te geven. Er komt een moment dat het prijsgeven van privacy de veiligheid juist bedreigt. Van registraties en bewaakbaarheid kan door kwaadwillenden ook misbruik worden gemaakt.
Het gaat om de goede balans. Ergens ligt een aanvaardbaar evenwicht. Het blijft schipperen. Ik weet ook niet precies waar dit evenwicht ligt. Dat is ten dele een subjectieve zaak. Maar een te eenzijdige hang naar absolute veiligheid is bedrieglijk en, paradoxaal genoeg, veiligheidsbedreigend. Ten overvloede: ik pleit niet voor nonchalance, ik pleit voor evenwicht en aandacht voor achterliggende en indirecte effecten.
Twee lessen trek ik uit uw artikel:
- We zijn zo langzamerhand in de situatie beland dat we bij ieder voorschrift om de veiligheid te vergroten niet alleen expliciet moeten nadenken over het directe effect dat dat heeft op de veiligheid, maar ook over het effect op de regeldichtheid, ons improvisatievermogen én over het indirecte effect op de (on)veiligheid.
- Rampenteams bij de overheid dienen te worden getraind in het improviseren.
Ik besef daarbij pijnlijk dat naleving van deze twee lessen de regeldichtheid alweer wat vergroot.
Hans Gilissen.
zaterdag 2 mei 2009, 17:26 uur
Dag Max,
Ook dat Mosquito verhaal is wel erg ‘compact gekopiëerd’
http://harryvanbommel.sp.nl/weblog/2009/05/01/campagne-pauze/
Een veilige wereld is een wapen- en idioten vrije wereld!
zondag 3 mei 2009, 09:16 uur
Natúúrlijk is 100% “veiligheid” haalbaar!
We laten het jaarlijkse Koninklijke optreden plaatsvinden in het nieuw te bouwen Oranjestad,in een polder omgeven door een 60 meter hoge dijk,alleen doorbroken door een tunnel
(geschenk van de A’damse metrobouwers!),
waar alléén oranjeklanten en Lintjesdragers mogen wonen.
Speciaal voor Mabel zijn er daar twéé dominees…
De jaarlijkse uitzending wordt natuurlijk verzorgd door TV-Oranje,waarvan die jongen met dat EO-IQ directeur is:
het gaat tenslotte om het geloof in Blauw Bloed!
De technisch-organisatorische kant wordt natuurlijk weggehaald bij de NOS,die al jaren een verdacht onbenullige linkse sfeer creëert rond wat een Nationaal Feest moet zijn:die openen nog niet eens met het Wilhelmus!
De nieuwe producent is natuurlijk medemiljardair John Talpa,
(die ook de rechten op de Oranje-voetbalwedstrijden krijgt!),
en Joop vd Ende Productions:er moeten tenslotte voor de gelegenheid minstens 10.000 (gescreende) figuranten ingehuurd worden!
(en tientallen soaps/talkshows voor het landelijke oranje themakanaal geproduceerd worden!)
Natuurlijk zijn er géén “oortjes” of ander beveiligers bij:
die zijn inmiddels te “link” gebleken…
De zaak wordt glimlachend in goede banen geleid door Rijkswachters:geheel in stijl gekleed in kekke,stijlvolle zwarte uniformen met pofbroek,IM de originele plannen van Bernard.
Ach:ik hoef het verder niet uit te tekenen…tóch?
zondag 3 mei 2009, 11:00 uur
Ik ben het helemaal eens met Hans Gilissen. Met onze hang de verantwoordelijkheid voor onze veiligheid bij de overheid neer te leggen en elk incident te vertalen in nog meer regels en maatregelen, raken we steeds verder verwijderd van onszelf. De man die in Apeldoorn tegen de Naald reed, was ook zichzelf kwijt geraakt. Angst is een slechte raadgever en in mijn ogen is onze eigen angst onze grootste bedreiging. En daar ligt ook de kans…. een veilige wereld begint bij jezelf.
zondag 3 mei 2009, 13:38 uur
Nieuwe voorstellen tegen criminaliteit
@8 Burgemeester Gilissen
Geweld kan volgens onderzoek duurzaam verminderen door een positieve morele boodschap bescheiden te verwerken in alle amusementsprogramma’s op radio en tv. Voorlichting via amusement heet “entertainment education”, oftewel edutainment.
Ook moet gevangenisstraf meestal worden vervangen door elektronische detentie die vijf tot tien keer zo lang duurt als de huidige celstraffen.
Ik stem uiterst links.
WEBLINKS
Meer voorstellen en onderzoeks-weblinks over mediageweld en over GGZ via ICT:
http://weblogs2.nrc.nl/discussie/2009/05/02/hoe-vaak-kan-een-land-zijn-onschuld-verliezen/#comment-129575
Mijn honderden vernieuwende voorstellen over criminaliteit:
http://www.google.nl/search?q=%22Max+Molenaar%22+criminaliteit+site:+www.nrc.nl&hl=nl&safe=off&client=firefox-a&rls=org.mozilla:nl:official&hs=iBa&num=100&filter=0
Mijn voorstellen over “entertainment education”
http://www.google.nl/search?q=%22Max+Molenaar%22+entertainment+education+site:+www.nrc.nl&hl=nl&safe=off&client=firefox-a&rls=org.mozilla:nl:official&hs=itu&num=100&filter=0
In discussies op het NRC-weblog zijn mijn bijdragen te vinden doordat er meestal een koptitel boven staat in vette letters. Mijn berichten zijn ook te vinden door in elke discussie te zoeken op “Molenaar” via de Windows-zoekfunctie Control-F.
zondag 3 mei 2009, 13:45 uur
Alles is tot in de puntjes geregeld op Koninginnedag. Niets kan er fout gaan. En warempel, daar zwikt Bea door haar enkel en breekt haar heup …
(Laat ‘t duidelijk zijn, ik gun haar dat absoluut niet. Maar een ongeluk zit in een klein hoekje. De meeste ongelukken gebeuren thuis.)
zondag 3 mei 2009, 13:49 uur
Aanslag op koninklijke familie?
Hij wilde door een andere afzetting.
Was hij dan ook bij de bus terechtgekomen?
Had een aanslag niet meer succes gehad als de pleger zich tussen het publiek had gemengd op plekken waar de familie zich met spelletjes vermaakte?
Een aanslag op de koninklijke familie?
Deze verdwaalde geest wist volgens mij niet eens welke dag het was.
zondag 3 mei 2009, 16:48 uur
Erg apart, die opmerkingen over de illusie van een maakbare samenleving die we in Nederland nu maar eens op moeten geven. Want ze zijn afkomstig van de man die zo ongeveer wekelijks de opiniepagina’s volschrijft over wat de overheid allemaal voor zijn burgers moet doen. En gaat daarbij bijvoorbeeld uit van de op drijfzand gebaseerde aanname dat energiebedrijven in publieke handen het maakbare ideaal van doorlopende energielevering garanderen.
zondag 3 mei 2009, 17:02 uur
@Erik: wat heeft uw onfortuinlijke ongeluk in godsnaam gemeen met deze aanslag…
verder, zomaar een ingeving, verder zou het koningshuis deze ramp kunnen aangrijpen om te besluiten deze jaarlijks terugkerende poppenkast te laten voor wat het is: vervelende, gaapverwekkende en voorspelbare poppenkast.
erger nog, poppenkast een koningshuis onwaardig, met koekhappen, tobbedansen, dansmariekes, paaldansen en wat al niet. over een jaar of wat zal dit festijn ontspoord zijn zoals in een zoveelste aflevering waarmee Paul de Leeuw zijn randdebiele publiek vergast, ja, wordt die joker wellicht tot opperstalmeester gebombardeerd….
dat er kijkers zijn die een dergelijk wanprodukt keer op keer wensen te aanschouwen gaat mijn verstand verre te boven, zoals het merendeel van de pulp waarmee de treurbuis onze huiskamers bevuild overigens. het volk krijgt niet alleen de regering & het koningshuis wat het verdient, maar ook het vermaak, wat intellectueel bezien het absolute nulpunt heeft genaderd…
kan er niet een andere ‘formule’ voor de 30ste April worden verzonnen, met iets meer waardigheid en wat minder jolijt… wellicht dat Machiavelli nog wat tips voor onze Oranjes heeft…iets met paarden, ridders en het bloed van dappere helden in plaats van dat van onschuildigen toeschouwers…
zondag 3 mei 2009, 17:18 uur
Kampioen van de maakbare samenleving? Ik kon een glimlach niet onderdrukken bij het lezen van uw stukje. Die tijd ligt ver achter mij. Als wethouder van de gemeente Rotterdam wil ik echter wel verschil maken. Nog niet zo lang geleden was het achter de voordeur privéterrein en moest de overheid zich ver houden, ook als er sprake was van geweld tegen ouders, vrouw of kinderen. Geweld is echter strafbaar, ook als het achter de voordeur plaatsvindt. In Rotterdam hebben naar schatting 20.000 mensen jaarlijks te maken met geweld in de meest intieme levenssfeer. Dat is net zoveel als het aantal deelnemers aan de Rotterdamse marathon.
Ik vind dat onverteerbaar omdat het mensen zo verschrikkelijk belemmert en oorzaak blijkt van heel veel geweldsproblemen op straat. Vraag die criminele jongens maar eens hoe het vroeger thuis was. En het ergste is dat slachtoffers niet zelden dader worden omdat ze geen alternatieve reacties op problemen hebben geleerd.
De cirkel van geweld doorbreken; dat is waar we in Rotterdam mee bezig zijn. Vorig jaar 5000 meldingen, een verdubbeling van het jaar daarvoor. En na die meldingen volgt niet alleen straf maar ook hulp voor slachtoffers en daders. In 2007 duurde het geweld bij melding gemiddeld vijf jaar. Vorig jaar was dat drie jaar. Een succes maar het is nog veel te weinig.
Die meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling is gemaakt door professionals en inmiddels ondertekend door de besturen van 95% van de Rotterdamse instellingen voor zorg, welzijn en onderwijs. De directeur van het Riagg verkiest helaas zijn eigen weg te gaan en laat het aan zijn medewerkers over om hun eigen afwegingen te maken. Ik wil naast hen staan en hen steunen in die afweging door de norm te stellen, middelen vrij te maken en de samenwerking tussen hulpverleningsinstellingen te bevorderen.
Zal er dan nooi meer geweld Plaatsvinden. Zeker wel, maar we zullen er eerder bij zijn, het vaker voorkomen en de cirkel over generaties heen doorbreken.
Ben ik daarmee kampioen van de maakbare samenleving? Nee, de actie van de eenling in Apeldoorn is op geen enkele manier te vergelijken met het massieve vraagstuk van geweld achter de voordeur. De actie van de eenling valt niet te voorkomen maar het passief wegkijken van wat zich achter de voordeur afspeelt valt wel degelijk te doorbreken.
zondag 3 mei 2009, 19:28 uur
De koninklijke familie is geschokt.
Eigenlijk ben ik ook regelmatig geschokt door het gedrag van deze familie. Om geen oude koeien uit de sloot te halen blijf ik bij de meest recente gebeurtenissen.
Van een relatief saai instituut is de familie veranderd in een groepje uitgelaten jonge prinsen en ‘prinsessen’ waarvan de buitenmeisjes de hoofdrol vervullen en waarnaast HM gaarne figureert.
Zelfbewust, camerabewust en vol cliché’s dartelen ze vanaf 10 uur in de ochtend in coctailkleding met hoedjes en vooral veel opvallende sieraden door het land. CvK’s, burgemeesters en alles rukt uit voor veel eerbetoon: goed voor Beatrix, maar voor de dames? Ze zijn niet weg te slaan van de TV en zelfs de EO laat alle normen varen door de garderobes te laten beoordelen door glamour designers.
De drie dochters van PWA zijn de echte prinsessen. Moeten die een opvoeding krijgen in deze trant of worden ze als prinses opgeleid?
Overigen kunnen we er van uitgaan dat Lubbers in Buitenhof precies de situatie schetstte die hij van HM heeft meegekregen en zich gaat voordoen: Koninginnedag blijft zo, Beatrix blijft nog een paar jaar (voor de kinderen van WA), de familie wordt veel kleiner en Beatrix duidde hij aan als ; “dan prinses”.
Er staat nog veel te gebeuren
maandag 4 mei 2009, 06:13 uur
Het eerste commentaar was van mij hoor, nu heeft u ook m’n achternaam.
Over het koningshuis is al veel gezegd. Ik vind dat ze het goed doen, met de meerderheid van het Nederlandse volk. Ze voegen iets toe aan de maatschappij van binding en saamhorigheid wat een paar centen kost. Vergis je niet, een andere staatsvorm is ook niet alles. Je krijgt dan een president die met een sigaar wat anders doet als roken, een die in het vliegveld eerst z’n roes moet uitslapen voordat hij op staatsbezoek gaat, een die een horde buitenechtelijke kinderen moet onderhouden, of iemand die op verjaardag gaan bij een lingeriemodel hoog op de prioriteitenlijst heeft staan.
Nee geef mij het sprookje met HM maar.
Als alles niet zo maakbaar meer is komt ze al dan nietmet kaplaarzen de brokken bij elkaar vegen.
Een hele klus in het land vol met piskijkende en azijnzure klagers.
maandag 4 mei 2009, 09:41 uur
@ 16 Victor Crebolder
Victor,
Misschien mijn overtuiging dat 100% veiligheid niet te maken is soms? Niet met stoplichten, niet met road blocks, pistolen, messen, kernwapens, legers, Atlantische Verdrags Oraganisaties of gebeden.
Wel eens tekstbegrip op school gehad?
maandag 4 mei 2009, 11:23 uur
@Erik numero 20
wel eens iets van proportionaliteit gehoord? er is wel degelijk verschil tussen een volslagen niemand, een burger zoals u, een volslagen niemand, een burger zoals ik, en koningen, prinsen, prinsesjes, burgemeesters, wethouders en andere hoogwaardigheidbekleders, al dan niet in erfelijke lijn; er is maar een overeenkomst tussen die twee groepen, wij zijn allemaal even sterfelijk.
alleen de ene dood is weer de andere niet: u en ik halen de kranten niet, om maar eens een klein verschil aan te stippen, laat staan het nieuws om 8 Uur. hoezo een 100% veilige wereld, dat is niet minder dan een 100% utopische wensdroom, zoals u en de heer Chavanes heus wel weten. daar zijn we het, zoals ik lees uit uw vreemde hinkstapsprong vanaf uw onfortuinlijke ongeluk naar deze recente aanslag op het Koningshuis, dan weer wel over eens.
grt, Vctr
maandag 4 mei 2009, 12:46 uur
Wat is nu het onderwerp? In uw stuk over ‘de aanslag’ op het koningshuis, ging u het ineens hebben over iets volstrekt anders, namelijk het feit dat in uw ogen te weinig ‘allochtonen’ met oranje vlaggetjes in Apeldoorn stonden. Nu heeft u het in een stuk over de mythe van de ‘veiligheid’ ineens over het maakbaarheidsstreven van de sociaal democraten. Over bijvoorbeeld het feit dat voorstanders van de maakbaarheid van de samenleving via ‘de vrije markt’ op dit moment een diepe economische en financiele crisis hebben veroorzaakt, zwijgt u, terwijl dat voorbeeld toch veel actueler is dan dat van de sociaal democraten. Professor Chavennes, dankzij minister Bos krijgen de banksters, zoals de amerikaanse columnisten hen noemen, dus de rechtse propagandisten van ‘de vrije markt’ nu miljarden aan belastinggeld in een poging de failliete bankwereld overeind te houden. Over maakbaarheid gesproken. U stoort zich aan het socialisme voor de zwakkeren, maar hoe zit het met dit socialisme voor de rijken? Waar heeft u het toch over, beste collega-journalist?
maandag 4 mei 2009, 15:25 uur
@ 21 een volslagen niemand
Ik hoop oprecht op een Amber Alert bij mijn verdwijning!