De stempas ziet er mooi uit, een feestelijke uitnodiging. Donderdag mogen we er mee zeggen wat we van Europa vinden en verwachten. Voor veel mensen aanleiding tot een fikse gaap, voor niemand een makkie. Er is zo veel dat niet deugt, ‘ons’ wordt opgelegd, aan strijkstokken blijft hangen. In te veel gevallen waar, maar niet-stemmen is de slechtste van alle opties.
Volgens schattingen is maar eenderde van de kiesgerechtigden van plan te gaan stemmen. Overal hoor ik redelijke, actieve mensen zeggen: ik heb geen idee waar het over gaat, waar zou ik op moeten stemmen? Dat is een drama, maar wel verklaarbaar. Geboren uit ongeduld. Lees verder »
The new ambassador to France? What is his qualification? Does he speak French?
“He does,” Mr. Gibbs said.
And the new ambassador to Britain? What is his qualification?
“He speaks English,” Mr. Gibbs said.
Het was een grapje. Gibbs vermeldde niet dat Luis B. Susman, de nieuwe man voor Londen die voorzover bekend geen diplomatieke ervaring heeft, voor Obama $ 400.000 ophaalde, en met zijn vrouw nog eens $ 581.400 voor andere kandidaten (waarvan 99% Democraten). Totaal $ 981.400.
De afgelopen dagen bleek de Nederlandse Patiënten en Consumenten Federatie (NPCF) er nogal eens net zo over te denken als het ministerie van volksgezondheid. Een lezer, niet praktiserend huisarts Jongejan, is gaan spitten in openbare bronnen en kwam tot interessante conclusies.
Via de stichting PGO ontving de NPCF 1.331.581 plus 312.500 plus 1.673.132 dus 3.317213 euro. Opgeteld bij de 5.601.491 euro rechtstreeks uit de begroting van VWS kom ik tot een totaal over 2007 van 8.918.704 euro. Voorwaar geen kinderachtig bedrag.
Hij legt uit dat het fonds PGO op haar beurt geld van VWS krijgt. Zodoende. PGO is volgens de eigen website ,,een unit van het agentschap CIBG, een uitvoeringsorganisatie van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en verstrekt subsidies aan landelijk werkzame patiëntenorganisaties, gehandicaptenorganisaties en ouderenbonden in Nederland”.
Op de website van de NPCF zijn deze gegevens niet te vinden. Een instelling die zulke uitgesproken standpunten inneemt en kennelijk het geld heeft om ze met kracht van kleurige brochures te verspreiden, zou zichzelf misschien minder kwetsbaar maken door optimaal duidelijk te maken namens wie zij spreekt.
Het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP) heeft vastgesteld dat twee regionale elektronische patiëntendossiers in strijd zijn met de privacywet. Geen verrassing voor betrokkenen in verschillende regio’s. Te veel mensen kunnen er bij. Zelfs op regionale schaal treedt te veel ‘vervuiling’ van gegevens en uitwisseling van ongelijksoortige gegevens op.
Wat doet minister Ab Klink? Hij geeft het CBP grif gelijk. Daarom moet juist snel het landelijk EPD worden ingevoerd. Hoor en zie het hem hier zeggen (videofragment vanaf 00:47 en eerste audiofragment vanaf 00:36). Als je beseft wat hij voor de NOS-microfoon onweersproken mag zeggen, dan moet je even in je arm knijpen.
Als critici bezwaar maken tegen één groot landelijk EPD-systeem, dan is het verweer altijd dat het alleen maar gaat om de stapsgewijze koppeling van regionale systemen. Nu die regionale bouwstenen van het EPD door de privacy-mand zijn gevallen, zegt de minister: foei, laten we maar gauw overgaan op één goed beschermd, landelijk EPD.
Een examen voor bankiers. Minister van Financiën Bos reageerde al enthousiast toen de commissie onder voorzitterschap van oud-ING-bankier en oud-topambtenaar Cees Maas voorstelde zo’n examen verplicht te stellen. Gister zei hij in De Wereld Draait Door dat het er komt, zonodig bij wet verplicht. Kijk vanaf 6:00 minuut.
Een trouwe lezer had over die mededeling van Bos het volgende te zeggen:
Hij lijkt er niets van te snappen: het gaat niet om de professionele techniek maar om de professionele ethiek, de moraal, en de politieke opvattingen, en die vallen niet aan te leren met een één-jarige cursus, maar staan of vallen met de opvattingen van de persoon. Erst die Moral, dann das Fressen, moet de leiddraad zijn.
Enqûetes zijn leuk, het volk spreekt. Vaak zijn ze ook onzinnig, zeker als ze worden samengevat door de opdrachtgever. Maar het levert altijd wel een stukje voor de krant op zoals dit in BN/De Stem van 25 mei:
Patiënt ziet EPD wel zitten
DEN HAAG – De overgrote meerderheid van consumenten en patiënten heeft geen bezwaar tegen de komst van het landelijke elektronisch patiëntendossier (EPD) en juicht het initiatief toe.
Vierennegentig procent heeft geen bezwaar aangetekend, omdat mensen meer voordelen dan nadelen verwachten van de elektronische overdracht van het medisch dossier. Dat blijkt uit een onderzoek van TNS NIPO in opdracht van de Nederlandse Patiënten en Consumenten Federatie (NPCF).
In De Volkskrant, NRC Handelsblad en de meeste andere kranten stonden vergelijkbare berichtjes. Voor de NPCF is de operatie geslaagd. De NPCF ijvert harder dan de voorlichtingsdienst van het ministerie van VWS voor het EPD, dus dit waren de beoogde berichten. Of TNS NIPO in alle beroepsmatige rust erg trots op dit aldus samengevatte karwei is, waag ik te betwijfelen.
Als je het onderzoek downloadt van de site van de organisatie, die zegt Nederlandse patiënten en consumenten te vertegenwoordigen – hoezo, heb ik kunnen intekenen, bent u lid van de NPCF? -, dan komt er een vrolijk gekleurd pdf-drukwerk tevoorschijn dat zo in de wachtkamer op de leestafel kan liggen.
Zaterdag naar het Festival du Rire in Rochefort, Zuid-België, geweest. Doel: de Fransman Xavier Mortimer weer horen en zien. Hij speelt klarinet, accordeon en tuba, hij danst, mimet, is videokunstenaar, jongleur en een innemend theatermens, een musicerende magiër, een magische muzikant.
We waren ondersteboven toen we hem twee jaar geleden hadden gezien op het festival van Avignon. Een van zijn klarinetloopjes is mijn ringtone. Na een lange serie in het Parijse Théâtre des Mathurins treedt hij van 5 tot 31 augustus hij op in het Edinburgh Fringe Festival. Wie in de buurt is kan beter tijdig kaartjes bemachtigen.
Dit filmpje verklapt een paar kunstjes en deuntjes, maar geeft niet helemaal prijs waarom ook in de Ardennen de zaal helemaal los ging. Hij heeft wel es in Nederland opgetreden, maar te weinig.
Donderdag voerde de Tweede Kamer het jaarlijkse Verantwoordingsdebat met het kabinet. Het is een wat malle term, alsof bewindslieden in andere debatten geen verantwoording afleggen. De sinds 2000 moeizaam groeiende gewoonte om halverwege twee Prinsjesdagen na te gaan wat er van je voornemens terecht is gekomen, lijkt overigens heel zinnig.
De Speaker van het Britse Lagerhuis is afgetreden. Het declaratie-schandaal groeide hem boven het hoofd. En nu rolt premier Brown als een sneeuwbal van de berg van de macht af. De bonnetjes dwarrelen hem om het hoofd. De Daily Telegraph, die het schandaal onthulde, heeft een mooie overzichtspagina.
Minister-presidenten in Londen mogen zelf de datum van hun Lagerhuisverkiezingen bepalen, als het maar niet langer dan vijf jaar na de vorige is. Vorig jaar juni liet Brown de speculaties daarover al bijna uit de hand lopen. Toen stond hij nog sterk in de peilingen. Hij aarzelde en verloor de volksgunst, kwam terug met een sterke aanpak van de crisis. Waarna hij weer ging aarzelen.
Nu wordt in Groot-Brittannië hartstochtelijk gewalgd van de corruptie van de politieke klasse. Maar ook een waarschuwing voor de ondemocratische kritiek op het Lagerhuis. Het is menens wanneer serieuze Britse commentatoren de vraag opwerpen of het land toe is aan een nieuwe Grondwet. Ze hebben namelijk helemaal geen Grondwet in Engeland.
Schiphol heeft al veel camera’s, maar wil er nog meer. Op den duur ook in de niet-publieke ruimtes. De bedoeling is dat de beelden kunnen worden gebruikt voor justitiële doeleinden, ook zonder voorafgaande toestemming van het Openbaar Ministerie. Voor de strijd tegen misdaad en terrorisme. Vluchten naar de garage helpt niet meer.
Het nieuws werd vanmorgen door De Telegraaf gebracht. We zullen de komende jaren nog veel ‘ik heb toch niks te verbergen’-momenten beleven, maar je vraagt je af of iemand in zo’n jarenlang voorbereidend overleg er aan heeft gedacht het College Bescherming Persoonsgegevens er bij te halen .
Dat camera’s soms helpen bewijst dit verdrietige verhaal uit Leiden, waar zo de meisjes konden worden opgespoord die een vrouw hadden gemolesteerd.
Manu Luksch maakte een videoproject van haar verkenning van beveiligingscamera’s in het hart van Londen. Iedereen die binnen het bereik van één bepaalde camera liep kreeg een pamflet uitgereikt.
De stempas ziet er mooi uit, een feestelijke uitnodiging. Donderdag mogen we er mee zeggen wat we van Europa vinden en verwachten. Voor veel mensen aanleiding tot een fikse gaap, voor niemand een makkie. Er is zo veel dat niet deugt, ‘ons’ wordt opgelegd, aan strijkstokken blijft hangen. In te veel gevallen waar, maar niet-stemmen is de slechtste van alle opties.
