Reacties op: Het verschil tussen Meavita en Buurtzorg – waarde en waarden

Door: Cock de Graaf

Cock de Graaf — Fri, 15 Jan 2010 13:49:20 +0000

De noodzaak voor een ander, want beter ziektekostenstelsel inclusief AWBZ was evident. Het toenmalige stelsel was een op het Sovjetsysteem geïnspireerd model, waarbij het zorgaanbod (planning van het aanbod) centraal stond en vervolgens via budgettering werd de zorg al dan niet verleend aan degenen die hierom verlegen zaten. Voordeel: overheidsbegroting voor de zorg is goed in de hand te houden en er werd niet meer geld uitgegeven dan er van tevoren was gebudgetteerd. Niet de patiënt bepaalde hoeveel en van welke kwaliteit zorg nodig was, maar de instelling, de aanbieder van de zorg via het toegewezen budget van de overheid.Vanwege een gebrek aan concurrentie en een teveel aan regels werd dit stelsel niet langer houdbaar geacht. Er moest meer oog komen voor de vraagkant van de patiënt in de zorg. Er zal meer efficiency in de zorgverlening aan de patiëwnt komen en er zal gereguleerde marktwerking toegestaan worden.
Ook de AWBZ is hier niet aan ontkomen en mede daarom is de WMO geïntroduceerd. Je mag veronderstellen dat overheid en het werkveld intens overleg met elkaar hebben gevoerd en op deze wijze is kennelijk de huidige regelgeving WMO ontstaan. Dat gemeenten dichter bij de burgers staan dan de overheid lijkt me een juiste gedachte, maar de regelgeving vertoont ook mankementen. Elke verandering doet pijn en gaat gepaard met transitieproblemen. Beschamend is te constateren dat de top van nieuwe fusiebedrijven zoals Meavita en vele andere zorgbedrijven niet hebben begrepen dat het uitsluitend om de patiënt gaat. Zij vinden zichzelf veel belangrijker dan de patiënten die geholpen moeten worden. Op dit gebied is Nederland ziek: er moet nodig een ethisch reveil komen onder de topbestuurders én toezichthouders in de (thuis)zorg! Dat het tot nu toe nog heeft gefunctioneerd zegt dus alles over de uitvoerenden, die met liefde hun patiënten verzorgen. Maar vraag niet ten koste van wat, want de lol gaat er zo langzamerhand wel van af. De uitwassen zijn nu bekend en moeten nu snel worden opgelost.Minister Klink heeft nog veel werk te doen en hij is inmiddels ook wel op de hoogte van de uitwassen en trekt het land door om best practices te vernemen. Maar voor alles zal er een mentaliteitsverandering moeten plaatsvinden bij de top en toezichthouders van de (thuis)zorg. Dat lijkt me evident!

Door: P. lamers

P. lamers — Tue, 24 Nov 2009 16:27:20 +0000

Het bovenstaande stuk werd op 13 februari geschreven, één dag na de bewuste brief van mevrouw Bussemaker.
Dat zij wat uit te leggen heeft was het personeel, die de grootste schuldeisers zijn bij Meavita (honderden opgespaarde verlofuren per persoon), al lang duidelijk.
Door het failliet kwam er geen gedegen onderzoek en dat is cynisch als je weet dat Meavita bestuurd werd door mensen die lid zijn en waren van dezelfde politieke partij als mevrouw Bussemakeren die zij ook nog eens in een aantal gevallen persoonlijk kende. Deze bestuurders zijn ook diegenen die zichzelf bovenmatig verrijkt hebben en hun megolame plannetjes hebben doorgedrukt met het failliet als gevolg.
Het personeel had liever gerechtigheid gezien maar daar had mevrouw Bussemaker geen zin in.
Ik kan me de opmerking nog herinneren die zij maakte dat het zo’n onoverzichtelijke administratieve en financiële chaos was dat het (zij) geen zin had om een onderzoek te doen. Ze had gewoon haar vriendjes kunnen bellen! Een van de fraudes die gepleegd zijn waren namelijk het geschuif met en omzetten van de bewuste verlofuren in oudejaarsuitkeringen, overigens zonder om toestemming te vragen aan de eigenaren van die uren, laat staan dat die toestemming gegeven zou zijn. Als ze dat wél had onderzocht was met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de uitkomst geweest dat Meavita feitelijk al in het najaar van 2007 technisch failliet was. het personeel en de patiënt was en is het slachtoffer, de politieke vriendjes ontspringen de dans, of de curator moet ze alsnog de duimschroeven aandraaien.

Door: m.j. schwencke

m.j. schwencke — Tue, 24 Nov 2009 14:53:04 +0000

en niet allen in de zorg
wat te denken van de bouw sector en de volks huisvesting
Ik wil er hier geen uit voerig verhaal aan wijden maar in Duidsland kan je als eenvoudig burger een stukje (600m2) bouwgrond kopen en naar eigen inzicht bebouwen,woningen (nieuwbouw) zijn er al voor onder de ton..
Strijkstokken zijn er in de talrijke orkesten volop te vinden daar horen ze tuis.
Maak van de streepjes pakken hard werkende
stratenmakers, tuinmannen, verzorgers, keokenbakkers etc etc , school ze om leer ze wat… Ik verzeker u de bloemen beginnen dan weer te bloeien. Dat noemen we lente. Enkelen van hun horen thuis in de nu leeg staande cellen. eerlijk is eerlijk

Door: Albert Willems

Albert Willems — Sat, 23 May 2009 20:27:29 +0000

Frank Lenssen in #2 zegt het net zoals het is.Vooral zijn suggestie op het einde van z`n reactie is de spijker recht op de kop.Het Angelsaksische ideaal van privatiseringen en verzelfstandiging is een vloek geworden op de westerse wereld.De heb- en graaizucht werd door het duo Reagan-Thatcher verheven tot een soort heilige staat en dan heeft men niet veel Balkenendes nodig om de zaak te verbruien en helaas ten koste van het welzijn van de meest kwetsbaren in de samenleving.Vooral het Amerikaanse ideaal van heel rijk en heel arm werd door hen bepleit.Met de SP aan het stuur had dit nooit gekund.
Marktwerking en privatisering zijn de vloeken van de graaicultuur,gelegd op de maatschappij.Met een beetje logisch denken,had men toch kunnen weten,dat die hele privatiserings manie op leugens en propaganda was gebaseerd.Hetzelfde geldt voor de energiebedrijven o.a. en voor dezelfde redenen.En dat die zogenaamde ‘bevoegden’ in Den Haag dit niet zagen,maar zelfs bevorderden is zonder meer crimineel.Het zijn vaak ook dezelfden,die gewetenloos meeheulen met andere leiders,die talloze onschuldige mensen afslachten onder het voorwendsel van een ‘gerechtvaardigde’ oorlog.En dan maar schermen met ‘degelijke Christenen’ te zijn met normen en waarden.Het wordt hoog tijd,dat dat politiek onkruid uit het Haagse tuintje wordt gewied.Dan kan de burger meteen zien,hoe weinig waardevols er eigenlijk in groeit.

Door: Tom

Tom — Tue, 10 Mar 2009 10:39:29 +0000

Vinden we dat iedereen dezelfde zorg moet krijgen dus onafhankelijk van persoonlijke voorkeuren, van inkomen en andere factoren (lijkt mij niet prettig)
-hoe snel willen we zorg kunnen krijgen en van welke kwaliteit (ik direkt als ik het nodig heb en dan van de hoogste kwaliteit)
-wat kost dat en wie gaat betalen (ik ben bang dat ik dat voor een deel zelf zal moeten doen als ik zulke hoge eisen stel).
Terug naar dat de Staat alles regelt lijkt mij een nachtmerrie. Ik begrijp de ophef niet helemaal: Niemand is gedwongen bij zo’n molog te gaan of te blijven werken en ook niemand is verplicht om de zorg bij zo’n molog af te nemen. Er zijn vele kleinschalige Thuiszorgorganisaties in heel Nederland te vinden alsook zelfstandige ZZP-ers. De aandacht voor alleen maar de organisatie genaamd “Buurtzorg” is prettig voor hen maar velen hebben niet in de gaten dat ook dit label door marketingjongens is bedacht omdat het precies aansluit bij de tijdgeest. Als je gaat zoeken naar gefrustreerd personeel van “Buurtzorg” zijn die zeker te vinden (oneigenlijke taken, onbetaald werk doen, voortdurend beschikbaar moeten zijn enzovoort)

Door: P. vd Spuyt

P. vd Spuyt — Fri, 27 Feb 2009 16:13:44 +0000

LAATSTE NIEUWS!: De werknemers van het restant van Meavita dreigen hun opgespaarde verlofuren en nog niet uitbetaalde overwerkuren te verliezen.
De stichtingen die de boedel overnemen weigeren de opgebouwde rechten over te nemen, met als gevolg dat de werknemers naast het verlies van hun vaste aanstelling (jaarcontract) en verslechtert arbeidscontract, nu ook voor grote financiële problemen komen te staan.
Dit loopt voor individuele werknemers op tot tienduizenden Euro’s.
Dit is meer dan wrang gezien het feit dat, terwijl er al jaren signalen van wanbeheer zijn, de directie in 2008 vooral bezig is geweest met het versterken van de eigen financiële positie.
Ook wrang omdat mevrouw Bussemaker die over eventuele steun en schuldsanering beslist hiermee haar partijgenoot en aanstichter van de ellende, de gewezen directeur Frank Vijg uit de wind houdt.
Het zou Bussemaker maar ook de over het UWV gaande staatsecretaris Jetta Kleinsma sieren als zij de verantwoordelijkheid nemen die bij hun functie past en niet de schijn van belangenverstrengeling laten dooretteren omdat het een kandidaat voor de tweede kamer (Vijg) namens de PvdA is die deze ellende willens en wetens heeft veroorzaakt.
Waarbij ik ten aanzien van mevrouw Kleinsma op wil merken dat zij als wethouder van Den Haag met als portefeuille achtereenvolgens ‘zorg en welzijn’ en ‘financiën’ meer dan gemiddeld op de hoogte zou moeten zijn van de situatie bij Meavita.
Ik roep bij deze de beide staatsecretarrisen op om er voor te zorgen dat die medewerkers niet de dupe worden van het wanbeheer en gebrek aan controlle en er voor te zorgen dat alle opgespaarde rechten zonder dralen worden uitgekeerd aan de medewerkers, en niet alleen om dat dat recht doet aan de situatie maar ook omdat een doorstart met het oude personeel onder deze voorwaarden niet bevoordelijk zijn voor de arbeidsvreugde.
En daar zijn de patiënten weer de dupe van

Door: Bets Veenhuis

Bets Veenhuis — Thu, 26 Feb 2009 19:59:09 +0000

In een deel van mijn werkzame leven heb ik de “zorg” in een aantal facetten mogen meemaken.De huidige “waardencreatie” om mij heen ziende, wil ik nog toevoegen aan het artikel van Marc Chavannes dat, zeker op het Nederlandse Platteland, door de verschillende verzorgenden, die allen per dag met meer (tot 8 toe) mensen èen patient bezoeken, enorme reisafstanden worden afgelegd, wat ook werktijd kost,benzine en autokosten, logistiek management en financiele administratie.Misschien moet ik daar milieuvervuiling door al het autoverkeer nog aan toevoegen.

De wijkverpleegster komt niet meer op de fiets, zoals ik in de vijftiger jaren meemaakte.Maar die had dan ook alle deskundigheid in huis: verzorging van de wieg tot het graf in een straal van zo’n l5 kilometer, dag en nacht, met eigen tijdsindeling, overleg met de huisarts en het ziekenhuis. En het bestuur van de Kruisvereniging, waar zij haar verantwoordelijkheid aan had af te leggen, bestond uit vrijwilligers,die wel over enige inzichten en ervaringen beschikten.En dat alles onder toezicht van een Provinciaal Bureau waar zo’n tiental mensen zaten, die er meer verstand van hadden (daaronder vielen nog meer instanties, zoals Kraamzorg, Geestelijke Volksgezondheid e.d.) Dit heeft altijd prima gewerkt en kan nooit zoveel gekost hebben als thans het geval is. Verzuild, dat wel.

De huidige buurtzorg lijkt daar in de buurt te komen en met die kostenbesparende kleinschaligheid hebben wij ook de menselijke maat weer terug in de zorg: patient en verzorgende kennen elkaar en inplaats van al het heen en weer gerij is er misschien nog tijd voor een gesprekje eneen kop koffie,hetgeen ook de genezing in psychische zin bevordert.

Zo vraag ik mij af,hoe de verhoudingen nu liggen als ik mij bedenk,dat wij in de vijftiger jaren met 2 administratrices(provinciaal), l0 leidinggevenden kraamverpleegsters en ongeveer l75 kraamverzorgsterrs bij het WitGeleKruis in Gelderland jaarlijks ongeveer 5000 kraamgezinnen l0 dagen zorg wisten te geven. De basis voor de gehele administratier was een papieren blokje met 2 carbondoorslagen voor het gezin, het kraamcentrum (waarvan er regionaal 6 waren) en de centrale oonadministratie.

Natuurlijk was er wel een provinciale direkteur. Niks managers. Helaas ontbreekt mij vergelijkingsmateriaal,maar ik heb niet het idee dat het toen slechter of duurder was.

Door: boris bouricius

boris bouricius — Thu, 26 Feb 2009 08:13:05 +0000

Vroeger waren er kruisverenigingen die de wijkverpeegkundigen in dienst hadden. zo is dat ontstaan. Wie klachten had kon terecht bij het bestuur. Wie daarna nog klachen had kon overstappen naar een kruisvereniging van andere huize.
Toen kwamen er rechten, de AWBZ en de centrale organisatie, zonder lokale inbreng.
En nu is er Buurtzorg en Buurtdienstverlening, weer lokaal. Wat ik mis is een klachteninstelling op lokaal miveau. Ik denk dat de Kruisverenigingen weer moeten opgericht of gereanimeerd als bewijs van burgerdeelname. Anders steken de gemeentebesturen er weer hun neus in met een nieuwe bureaucratie.

Door: P. vd Spuyt

P. vd Spuyt — Tue, 24 Feb 2009 09:36:09 +0000

Marktwerking is een prima systeem in sectoren waar mensen die er werken gesimuleerd moeten worden tot beter/efficiënter gedrag. Niet zonder regels natuurlijk want daar krijg je pervers gedrag van, kijk maar naar de overbetaalde financiële sectoren.

Als ik de reacties van met name de ervaringsdeskundigen, en dus absolute autoriteiten, lees is het wel duidelijk dat de voor deze maatschappij veel te verantwoordelijke verpleegkundigen die marktwerking niet nodig hebben.
Zij kunnen de beste kwaliteit zorg leveren tegen de laagste kosten zonder controle van bovenaf!

het probleem is dat er managers zijn die de wereld relateren aan zichzelf en dus niemand vertrouwen.
Misschien moet de politiek maar eens een wet invoeren die het controleren van verpleegkundigen door leidinggevenden verbiedt, het hoeft ook niet want slecht functionerende verpleegkundigen kunnen door het tuchtcollege gecorrigeerd worden, dat is de autoriteit met kennis van zaken.
De manager had kennis van andere zaken moeten hebben, maar gezien het wanbeleid bij Meavita, Philedelphia en anderen hebben ze zelfs daar geen kaas van gegeten

Door: Frank Lenssen

Frank Lenssen — Tue, 24 Feb 2009 08:01:58 +0000

PS:

1. het is hartverwarmend dat de discussie zo lang doorgaat, en dat er een grote mate van instemming is.

2. ik zag net voor het eerst dat nu al klassieke document: Naar Waardecreatie In De Zorg. Nog nooit zoiets gekmakends gezien, met zoveel gemeenplaatsen. Ik vraag me in gemoede af wat Boer & Croon hiervoor uitbetaald gekregen heeft…

Ik begrijp waarom van Kooten en de Bie geen satire op televisie meer tonen, want ze zijn aan alle kanten door de realiteit ingehaald. De diverse Tegenpartijen, de zorg, het energiebeheer, het wanbeleid bij de banken, noem maar op. Ik parafraseer een bekend Tegenpoliticus: ‘veel gekker kan het niet worden’.