Dit bericht heeft 57 reacties op “Het verschil tussen Meavita en Buurtzorg – waarde en waarden”

1. sisanne zegt:
   vrijdag 13 februari 2009, 20:10 uur

   Wat een kernachtig stuk! En zo waar.

   Ik ben (nog even) wijkverpleegkundige bij Meavita maar binnenkort stap ik over naar Buurtzorg. Dankzij de ontwikkelingen die je beschrijft en mismanagement zijn de afgelopen jaren alle goede verpleegkundigen en verzorgenden weggesaneerd of uit zichzelf opgestapt. In het laatste geval omdat ze het zat waren ze zich uit de naad te werken voor een organisatie die niet in het minst in zorg geinteresseerd is anders dan als iets dat geld kan opleveren, die haar zogenaamde klanten als produkt beschouwt en die haar professionele zorgverleners dusdanig minacht dat ze hen binnen het tijdsbestek van een paar jaar elke vorm van meedenken over en invloed op die zorg heeft afgenomen.
   Wat is overgebleven, is een bouwval.
   Wanhopig word je van de miscommunicatie, het afschuiven, de steeds wisselende managers (we hebben nu de vierde binnen een jaar), de afspraken waaraan niemand zich houdt of die gewoon weer worden teruggedraaid, het ad-hoc beleid, het steeds opnieuw anders inrichten van de zogenoemde ondersteunende diensten, het salaris dat niet klopt omdat je werkbrieven zoekraken maar vooral van het verbijsterende gebrek aan kennis, ervaring en know-how. (Zo hebben we de 4e manager in één jaar, en dan nog ad interim.)
   Het faillissement van Meavita zou DE kans zijn om ons in één klap van al deze ellende te ontdoen en opnieuw te kunnen beginnen.
   Laten we hopen dat Jet Bussemaker die kans met beide handen grijpt.

   Hoopgevend, een man als Jos de Blok die het lef en de kwaliteiten heeft om met het opzetten van Buurtzorg te laten zien dat de keizer helemaal geen kleren draagt!

2. Frank Lenssen zegt:
   zaterdag 14 februari 2009, 10:37 uur

   Prachtige tekst. Met name de opsomming van al die fantasienamen, die class moeten uitstralen, is erg grievend. Want je denkt meteen aan krijtstreeppakken, Audi’s, sigaren, en cocktailparties – maar bepaald niet aan doeltreffende zorg.

   Neem de banken. De woningcorporaties. De zorg… steeds prangender wordt die éne vraag: hoe heeft het in ’s hemelsnaam zover kunnen komen?

   Slaafs heeft Nederland indertijd het Angelsaksische ideaal van privatiseringen en verzelfstandiging gevolgd… je denkt meteen aan Reagan en Thatcher. Namen die wat mij betreft steeds meer een demonische bijklank gekregen hebben.

   Ik zie alleen hoop wanneer de PvdA haar ideologische veren kan terugvinden, en de hakken in het zand zet. Dan kan, met hulp van de SP en Groen Links, eventueel met ondersteuning van de Christenunie, begonnen worden met herstel. Van het CDA verwacht ik in dezen helemaal niets.

   Op diverse internetfora (toegegeven, niet de meest subtiele en elegante discussieplekken) is er veel haat tegen links te vinden. Niet zozeer vanwege het begip ‘links’ an sich, maar omdat diezelfde PvdA nog wel een vage afschaduwing van haar wortels wil preken, maar in de praktijk de hoofdschuldige is in dit verhaal van mateloze hebzucht, graaierij, ijdelheid, en pauwengedrag.

   Kom – ik ga The Bonfire Of The Vanities van Tom Wolfe nog maar eens lezen. Een schitterend en profetisch boek.

3. Anton van Lankveld zegt:
   zaterdag 14 februari 2009, 12:27 uur

   Een goed verhaal dat laat zien wat de échte waarde is in de zorg.

   Zowel gigathuiszorg en buurtzorg creëren namelijk waarde in de zorg. Echter, het verschil bestaat uit de interpretatie WAT dan ‘waarde’ is: Bij gigathuiszorg zijn dat de euro’s en bij de buurtzorg zijn dat blije mensen: patiënten, medewerkers en diegenen die de zorg betalen (want goedkoper).

   Zoals het artikel laat zien, is het ook allemaal niet zo moeilijk:

   (1) Vraag de klant wat hij/zij écht wil. Verder dan mevrouw De Vries, meneer De Bruin of uw eigen familie of buurtbewoners hoeft u daarvoor niet te gaan.

   (2) Vraag de echte experts – zijnde de wijkverpleegkundige – hoe deze zorg voor de cliënt gerealiseerd kan worden.

   (3) Richt de rest van de organisatie in zodat de wijkverpleegkundige in staat wordt gesteld om het werk wat er écht moet gebeuren, ook kan uitvoeren (zorgen dat de juiste medicijnen, hulpmiddelen en informatie op het juiste moment bij de juiste cliënt zijn) zodat de wijkverpleegkundige de maximale hoeveelheid tijd aan de benodigde zorg kan besteden.

   Ook de verpleegkundige zal u dankbaar zijn, want dan kan hij/zij eindelijk doen waarvoor ze opgeleid is en waarom dat hij/zij voor het vak heeft gekozen: zorg bieden ipv eindeloze administratie bijhouden en 40% van zijn/haar tijd onderweg zijn naar de volgende cliënt.

   Zie hier, een verklaring voor het succes van de buurtzorg want om dat te bereiken heb je geen organisatie van 20.000 mensen nodig. Sterker nog, zo’n grote organisatie kan uiteindelijk alleen maar duurder zijn.

   Beste managers, bestuurders, adviseurs van al die andere gigabedrijven: Wanneer neemt u uw verantwoordelijkheid en gaat u zorgen voor een kwaliteit die tenminste gelijk is aan en niet duurder is dan de buurtzorg? Vervolgens kunt u dan trots meneer Porter, de minister en adviseurs uitnodigen om hen te laten zien hoe de zorg waarde creëert.

   http://www.cecc.nl – Voor zorg waar mensen blij van worden

4. Bastiaan Kole zegt:
   zaterdag 14 februari 2009, 14:22 uur

   Jazeker,

   De commercialisering van de gezondheidszorg heeft helaas geen besparing opgeleverd, maar wel een hoop menselijk leed.

   Als de thuiszorg/ziekenhuizen volgens een kapitalistisch marktwerking model worden gerund, dan is er maar 1 doel: geld verdienen. Al die andere beloften in de glossy brochures zijn [een zeer dun laagje] vernis. Geld verdienen betekent meestal omzet vergroten, dat bekent meer procedures/behandelingen en dus hogere premies. Verzekeraar happy, ziekenhuis ‘care manager’ happy, patiënt met hogere premie en wellicht onnodige zorg [of geen zorg in de buurt; plaatselijk ziekenhuis weggeconcurreerd] niet zo happy.

   Als onze spaarcentjes al niet veilig zijn bij instituties die prima zouden moeten functioneren met marktwerking, waarom zouden we dan wel onze zieken/ hulpbehoevenden en oude van dagen, aan datzelfde mechanisme toevertrouwen/blootstellen.

   Daarnaast is een ander zeer negatief gevolg de overbetaalde managers cultuur. Lekker risicoloos ‘ondernemen’ met belasting-/verzekeringspremie gelden. Als het mis gaat is niemand verantwoordelijk en kan de staat de gaten dichten.

   We kunnen alleen maar hopen dat er een parlementaire enquête komt, waarin Hoogervorst en Klink moeten verantwoorden waarom ze in hemelsnaam [onder het mom van kostenbesparing] de Nederlandse gezondheidszorg hebben overgelaten aan rücksichtsloze ‘entrepreneurs’, die overduidelijk niet de patient maar hun eindejaarsbonus en winstverwachting vooropstellen.

   Bastiaan Kole, MRCGP. [Huisarts, Oxford]

   PS Ik hoef natuurlijk niet te herhalen, dat marktwerking uiteindelijk eindigt in Amerikaanse toestanden. Waar 15% van de bevolking geen toegang heeft tot reguliere gezondheidszorg.

5. Thijs Jansen zegt:
   zaterdag 14 februari 2009, 15:44 uur

   Zie op http://beroepseer.nl/videos/18/sector/19 het video-interview ‘Van thuiszorg naar buurtzorg’ met Lies Rutten, wijkverpleegkundige. Zij werkte 7 jaar bij een grote thuiszorgorganisatie. Zij ging zich daar steeds ongemakkelijker voelen, omdat de hele zorg verknipt werd in steeds meer aparte handelingen die door steeds meer aparte medewerkers werden verricht. Zij is bij Buurtzorg coördinerend wijkverpleegkundige en werkt in een klein team dat heel zelfstandig kan werken. Zo kan zij weer echt zorg verlenen naar eer en geweten. Niet voor niets groeit Buurtzorg snel en roept het enthousiasme op.De Stichting Beroepseer (www.beroepseer.nl) is hier niet voor niets al jaren enthousiast over. Ook in de Geestelijke Gezondheidszorg ontstaan op dit moment van dit soort interessante kleinschalige initiatieven. Het is bemoedigend dat het cultureel kapitaal – dat nog volop aanwezig is in de zorg – nieuwe wegen aan het vinden is!

6. Ger Merez zegt:
   zaterdag 14 februari 2009, 20:08 uur

   Lijkt mij goed dat er geen grote conglomeraten in Thuiszorg land gaan ontstaan, Meavita, Espria….het spreekt boekdelen. Zorg is mensen werk, vraagt korte lijnen, dus kleine schalige uitvoeringsunits.
   Stelt wel eisen aan deskundigheden van medewerkers. Buurtzorg werkt m.i. niet met medewerkers op FWG 10 en 15 niveau ( de z.g. huishoudelijke zorg ) maar alleen met verpleegkundigen. Maw Buurtzorg is niet hetzelfde als Thuiszorg. Maar is interessant om het buurtzorg concept ook te vertalen naar Huishoudelijke zorg, moet kunnen.
   Tegelijk moeten we niet denken dat professionels geen verantwoording hoeven af te leggen, we moeten niet terug naar de arts en verpleegkundige die wel weten wat goed voor de pati”ent is, dus dat moet op een of andere wijze geregeld worden.
   Mijn grootste zorg is nu dat alles nog wel 1 of 2 jaren kan doorsukkelen in de Thuiszorg , met alle gevolgen voor personeel ( loonsverlaging in de huishoudelijke zorg ) en kwaliteit van de zorg ( versnippering ). Van Bestuurders hoef je geen verandering te verwachten, dat wordt snijden in eigen vlees, dat doet geen mens, de politiek en dan met name de dubbel hartige PvdA is aan zet. PvdA toon nu ook eens je ballen op dit dossier, bij het Irak onderzoek heb je een beetje bijgedraaid, doe het nu ook hier en pak vervolgens ook de wooncorporaties aan, ook daar is het markt- en graai denken aan de top de leidende ideologie in plaats van waar een socialistische / linkse partij voor moet staan: uitgaan van de behoefte van de bevolking. OOK DE ABVA KABO ZOU NAAST HET VERGADEREN MET BESUURDERS EENS WAT MEER ACTIE MOETEN ORGANISEREN. zIJ JAMMEREN TEVEEL DAT DE POLITIEK HET HEEFT VERKWANSELD MET DE WMO, MAAR SINDS WANNEER WACHT EEN VAKBOND DAAROP?…..

7. Frank Lenssen zegt:
   zondag 15 februari 2009, 10:36 uur

   Hartverwarmende reacties, mensen, helemaal mee eens. Ik vind met name de persoon Hoogervorst een centraal verantwoordelijke voor alle ellende. Ik kan me nog heel letterlijk herinneren hoe deze sinjeur begon met marktwerking te introduceren, en vooral óók patiënten verdacht te maken: ‘wij moeten remgelden introduceren, en eigen risico’s, zodat men géén misbruik maakt van de zorg’.

   Jawel meneer Hoogervorst, dat waren en zijn Uw misselijke overtuigingen. En is het niet tekenend dat U steeds weer ‘elders’ bent als de ellende zich aftekent? Kortom, niet meer op het playing field waar U de zaak zo heeft laten verpieteren?

   Het mooie van Buurtzorg is dat zo een initiatief die Kafka-wereld schitterend te kijk zet. Bijvoorbeeld door te demonstreren dat je met veel minder geld de beste mensen in huis halen kunt, en dat zet die hele kapitalistische obsessies genadeloos te kijk.

   Laat het óók een metafoor en voorbeeld voor de bankwereld, de woningbouwwereld, en de energiewereld zijn. Want ook daar geldt dat waar veel geld te halen valt er erg veel incompetente ratten (sorry, ik moest het van mezelf opschrijven) op af komen.

8. Anna E. Scholten zegt:
   zondag 15 februari 2009, 11:54 uur

   Wat een uitstekend artikel; complimenten mijnheer Chavannes!
   Nu maar hopen dat minister Klink deze column leest en er wat mee doet.
   Recentelijk hebben wij in onze nabije omgeving meegemaakt hoe goed Buurtzorg werkt en wij hopen dan ook dat Buurtzorg gauw in onze stad komt. Wat een voordelen voor de patiënten, de verzorgers en de organisatie. Geen tonnenverslindende salarissen meer voor managers. Meer journalisten zouden dit onderwerp in hun krant moeten aankaarten, dat zou zeker helpen om verandering te bespoedigen. Stel je voor alle thuiszorg weer als Buurtzorg.
   Misschien kunnen er dan nog meer misstanden in Nederland recht gezet worden.

9. geertje zegt:
   zondag 15 februari 2009, 15:22 uur

   helemaal met het artikel eens. door die adm. rompslomp, steeds weer andere regelingen waar je aan moet voldoen, en steeds maar weer roepen dat het allemaal nóg te duur is worden medewerkers steeds ongemotiveerder. zelf werk ik in een verpleeghuis, waar de zorg ook zo wordt uitgekleed, en er voor niks nog tijd en geld is. ook alle beetjes welzijn worden er voor de bewoners uitgehaald. terwijl de kantoren steeds voller worden met nieuwe medewerkers in nieuwe functies, werken de medewerkers op de werkvloer zich een slag in de rondte en zijn de clienten de dupe. over waardecreatie gesproken!
   Ik ben net oud genoeg om ook het ouderwetse model van de wijkzuster in een wijk nog te hebben meegemaakt: die had overzicht over haar werkgebied en kon snel en adequaat inspringen op de nood en behoefte . toen kon het toch ook allemaal betaald worden ?
   reken maar dat die interimjongens duur zijn. ze slopen eerst een heleboel en zijn dan vrolijk weer vertrokken.

10. Nick Sassen zegt:
    zondag 15 februari 2009, 17:36 uur

    Op overtuigende wijze betoogt Marc Chavannes dat marktwerking in de zorg een heilloze weg is. Het is voor alleen jammer dat uit het stuk duidelijk blijkt dat de begrippen die hij hanteert hem boven de pet gaan. Dat is ook met name jammer voor het oordeel van de lezer over marktwerking: dat zou nu wel eens net zo negatief kunnen uitvallen als het oordeel van Chavannes, terwijl een onbevooroordeelde analyse van “het verschil tussen Meavita en Buurtzorg” laat zien hoe waardevol marktwerking is, juist voor de thuiszorg.
    Als de consument mag kiezen (en als er ook keuzemogelijkheden zijn) zorgt marktwerking er voor dat organisaties die waarde creëren (jawel, dat begrip waar de managementgoeroe Porter op hamert) groeien ten koste van partijen die een minder gunstige prijs/kwaliteit-verhouding bieden.
    Hoe moeten we dan Meavita en Buurtzorg vergelijken? De “traditionele” thuiszorgsituaties kiezen er voor om bureaupersoneel (overhead) in te zetten om het werk zo te verdelen dat laag gekwalificeerd werk uitsluitend gedaan wordt door laag gekwalificeerd personeel. Buurtzorg kiest voor lage coördinatiekosten en niet-opgedeeld werk, zelfs als een wijkverpleegkundige ook huishoudelijk werk doet. Dankzij de marktwerking hoeven we niet theoretisch vast te stellen wat het beste model is, maar groeit Buurtzorg als kool en gaat Meavita ten onder.
    Buurtzorg bestaat pas twee jaar. Zou Buurtzorg ook hebben bestaan zonder marktwerking, of met die snelheid groeien waarmee het nu groeit? Volgens Chavannes kan landelijk omgerekend jaarlijks 2 à 3 miljard bespaard worden als alle thuiszorg zo kleinschalig wordt verleend. Dat raakt exact de kern van alle theorieën van Porter: waardecreatie leidt tot blije gezichten bij zowel de consument (in dit geval de oudere of zieke die thuiszorg krijgt) als bedrijven (de ondernemers achter Buurtzorg en zijn medewerkers, de wijkverpleegkundigen).

11. P. vd Spuyt zegt:
    zondag 15 februari 2009, 18:10 uur

    Het was allemaal voorspeld, en nu is het uitgekomen!
    Na jaren voor Meavita en haar voorlopers in de thuiszorg gewerkt te hebben wil ik wel een paar zaken over Meavita kwijt.
    In het stuk wordt gesteld dat dat vorig najaar (2008) bleek dat de gestelde schaalvoordelen niet gehaald zouden worden. De directie wist dit al in het najaar van 2007(!), zij heeft eerst geprobeerd de verliezen (op papier) te beperken door het personeel te vragen 10% van de in het begin van het jaar toegekende verlofuren (boekhouddatum 01-01-2008) om te zetten in een extra eindejaarsuitkering van 1,5% (boekhouddatum 31-12-2008) De bedragen hiervoor moeten gereserveerd zijn op bovengenoemde data en lopen naar mijn inschatting bij -10% verlofuren/20.000 personeel al gauw op tot zo’n €3.000.000,- het kan iets meer of minder zijn ik heb geen inzicht in de exacte cijfers.
    Toen dat niet lukte heeft de directie zonder het personeel daar van op de hoogte te stellen, dit toch doorgevoerd.
    Ondanks slecht weer praatjes van de directeur de hr. Vente in Januari, werd dit niet gemeld, de uren waren eenzijdig en zonder toestemming verdwenen!
    Dit leverde voor sommigen problemen op, b.v. omdat de uren al waren gereserveerd voor studie, daar had de directie niet bij stil gestaan.
    Het personeel moest hier achter komen toen zij haar tweede loonstrookje kreeg, de tweede omdat de eerste al helemaal niet klopte, uiteindelijk heeft het een heel jaar geduurd voor de loonstrookjes weer op orde waren, als ze het al waren want erg leesbaar zijn ze niet en ik kan me niet voorstellen dat elk personeelslid in staat is deze te doorzien, die gaan uit van de betrouwbaarheid van hun werkgever.
    De boekhoudtruuk was dus uiteindelijk gelukt!
    Maar het was uitstel van executie, wat niet lukte was om met dat ene gat het andere te dichten, ook zonder kredietcrises was de directie van Meavita keihard onderuit gegaan.

    En dat is te wijten aan de zichzelf meer dan een minister-president waard vindende directie, ik mag graag hier het woord verdienen vermijden, dat impliceert een tegenprestatie en kwaliteit passend bij de beloning, daar is hier geen sprake van.

    Nu heeft de hr. Vente behoudens zijn te hoge beloning zichzelf niet verrijkt.
    Dat was anders onder zijn voorganger de hr. Frank Vijg, deze meneer zette in 2004 een reorganisatie (ketenomkering) door in de thuiszorg Den Haag, waarbij eerst werd begonnen in de makkelijke wijken zodat de targets makkelijk werden gehaald,
    Pas toen in 2006 80% was gerealiseerd kwam men toe aan het centrum, waar de dubbel-geïndiceerde (psychiatrisch/somatisch) patiënten wonen, die ook vaak de Nederlandse taal niet machtig zijn (ter illustratie: verloskundigen in gelijkwaardige wijken krijgen er, volkomen terecht, 23% bij en dat lijkt nog niet genoeg om de werkdruk te compenseren. De werkdruk en patiëntengroep zijn niet anders in de thuiszorg).
    De reorganisatie mislukte dus volkomen voorspelbaar en faliekant.
    Voorspelbaar ja, want als de directie naar het personeel had willen luisteren, had ze te horen gekregen dat er twijfels waren of dit systeem zou werken in het centrum en in ieder geval het advies gekregen om in het centrum te beginnen, als het daar vervolgens zou slagen, zou het overal slagen.
    Het zand in de zandloper loopt nu eenmaal niet sneller dan de kleinste doorgang.
    IK heb geen zicht op, maar ben wel benieuwd naar de beloning van Frank Vijg en dan vooral of daar een prestatiegerichte beloning bij zat.

    ER zijn bij Meavita nog wel meer misstanden, en die zijn deels een erfenis uit het verleden, toch kan de huidige directie zich niet verschuilen zij heeft met het aanvaarden van een pervers hoge beloning, verwachtingen geschept die maar een uitkomst hadden mogen hebben;
    Een financieel gezond bedrijf, met tevreden patiënten waar je met plezier werkt. Dat dat niet het geval is toont aan dat de beloning van de directie te hoog is, zij heeft het niet waar gemaakt en als dat niet mogelijk was had zij dat bij voorbaat moeten aangeven! Geen smoesjes meer! Bedenk hoeveel mensen het slachtoffer zijn van dit gedrag, patiënten die niet beter worden, slecht verzorgd worden, personeel wat loon heeft in moeten leveren of ontslagen is, het staat al heel lang niet meer in verhouding.

    Dan wil ik ook nog een spagaat duiden waar geen zorgdirectie in Nederland aan gedacht schijnt te hebben.
    Verpleegkundigen hebben een BIG-registratie, die kunnen zij verliezen, als zij b.v. aangeklaagd worden door een ontevreden patiënt en die klacht gegrond verklaard wordt, net zoals artsen dus.
    Als een immobiele thuiszorgpatiënt die ’s-ochtends wordt geholpen door een ‘verzorgende’ (zonder BIG-registratie) met aankleden en luiers verwisselen, een uur later wordt geholpen door een ‘BIG-geregistreerde verpleegkundige’ met zijn/haar medicijnen en deze verpleegkundige constateert dat de luier vol zit met diareé, terwijl het haar bekend is dat de ‘verzorgende’ pas in de avond weer langskomt, dan mag de verpleegkundige volgens de regels gesteld door de directie daar niets mee doen. Het is echter haar/zijn taak om WEL te handelen!
    Het gevolg kan zijn, afhankelijk van de situatie, dat de patiënt doorligplekken krijgt en er langdurig revalidatie nodig zal zijn.
    Maar ook dat een boos familielid haar aanklaagt omdat zij NIET gehandeld heeft. Zij/hij een loopt het risico van het intrekken van de registratie en zo een beroepsverbod !!
    Nu is dit maar een van de voorbeelden waar een verpleegkundige mee geconfronteerd kan worden, het gaat er om dat directies in de zorg weinig tot geen inzicht hebben in de regels waar hun personeel óók aan moet voldoen.
    Volgens het protocol moet een verpleegkundige in bovenstaand geval zorg leveren die ook door een lager gekwalificeerd personeelslid gedaan had kunnen worden, maar die is er op dat moment niet, en je mag als verpleegkundige een patiënt niet aan zijn lot overlaten.
    Enige ongehoorzaamheid aan de directie is in dergelijke gevallen een noodzaak, breng je eigen toekomst niet in gevaar voor een paar falende werkgevers, ga bij de buurtzorg werken!

12. Bas Wernsen zegt:
    zondag 15 februari 2009, 18:24 uur

    Een kernachtig stuk die in 1 keer de waarheid raakt. Op eigenlijk alle gebieden die kennis intensief zijn en onderlinge relaties van doorslaggevend belang zijn hebben we last van dezelfde bureaucratisch diarree. Er is een tegengesteld verband tussen omvang en kwaliteit.

    Dit zie je bij het onderwijs, zorg, maar ook in de IT en in de wetenschap.

    Bedrijfskundige en psychologische theorieën worden niet gebruikt maar misbruikt door managers met compensatiedrang.

13. L.J. Lekkerkerk zegt:
    zondag 15 februari 2009, 22:57 uur

    Hoewel ik met mijn hamer (’organisatie-structuur-ontwerp-kunde’) natuurlijk in dit soort problemen een prachtige spijker zie om op te timmeren (ofwel een ‘(z)organisatiestructuur’ die kortzichtig met een te beperkte set ontwerpcriteria is vormgegeven op basis van een allang achterhaald Tayloristisch economy of scale-denken), denk ik dat vele reacties beschrijven wat mijn ‘bevooroordeelde’ diagnose is. Buurtzorg groeit echt niet als kool dankzij Meavita e.d. maar is eerder te zien als een her-introductie van lokale wijkverpleging en thuiszorg-organisaties.
    Hoewel het zo logisch lijkt om een ‘dure’ gediplomeerde verpleegkundige geen taken te laten doen die een ongeschoold iemand zou kunnen, is dat maar de vraag.
    Het lijkt zo logisch te denken dat concurrentie of ‘marktwerking’ producten en/of diensten verbetert, maar waar is dat nu echt ondubbelzinnig aangetoond? (in telecom, loodswezen, post, plantsoenen, energie, ….?). Stel dat een ‘ouderwetse lokale monopolist op kosten van de belastingbetaler’ adequate zorg levert met 100 medewerkers. Neem vervolgens aan dat een ondernemer hetzelfde met 80 medewerkers in een lagere CAO, met winst voor hemzelf, en even tevreden klanten kan doen. Wat gebeurt er dan met die andere 20 medewerkers? Zitten die thuis met WW of bijstand? Wie betaalt die uitkeringen? Wat blijft er voor de samenleving als geheel nou over van die zogenaamde besparing op de zorgkosten in dit gebied?
    De prikkel om steeds beter te werken is niet voorbehouden aan de markt. Als die namelijk echt zorgde voor efficiency dan zouden niet telkens nieuwe managementhypes opduiken die stuk voor stuk elke keer weer besparingen van 30% beloven (JIT, BPR, TQM, Lean, ….); in een echt efficiente organisatie kan zoveel winst domweg niet behaald worden.

14. Ad Standaart zegt:
    zondag 15 februari 2009, 22:58 uur

    Dit artikel is uit mijn hart gegrepen. De thuiszorg is de meest geplaagde sector in de gezondheidszorg.
    Wat wel vergeten wordt is dat die plagerijen al in de vroege jaren ‘80 begonnen zijn en op zich weinig van doen hebben met marktwerking. De marktwerking is de actuele vorm van de jarenlange overheidsbemoeienis die deze sector naar de vernieling heeft geholpen. Het begon met fusies tussen kruisverenigingen en instellingen voor gezinsverzorging, waarvan de overheid het heil verwachtte. De managers en bestuurders deden in die tijd al hun intrede en van hen werd verwacht dat zij deze organisaties zouden ‘professionaliseren’. In de jaren ‘80 al werden overal assessment bureaus ingeschakeld en verloren vele leidinggevenden hun baan om vervangen te worden door managers die wel aan de testen voldeden, maar niets van het werk wisten.
    Het verhaal van de thuiszorg is dus veel breder dan die heilloze marktwerking. Het gaat hier om decennia lang falend overheidsbeleid en de essentie daarvan is veel te ver gaande bemoeienis en bureaucratisering. De thuiszorg is er het slechtst in geslaagd zich die bemoeizucht van ambtenaren en politici van het lijf te houden en het recente gesol dat marktwerking heet is daar de droevige actualiteit van.
    Als we dat niet inzien, dreigt ook nu weer het gevaar te worden dat de overheid om de goede redenen verkeerd gaat intervenieren, zoals al zo lang gebeurt. Het is duidelijk dat er iets moet gebeuren, maar de enige oplossing is dat die sector weer op eigen benen komt te staan en niet gedwongen blijft naar de pijpen van weer nieuwe, goedbedoelende politici te dansen.
    Thuiszorgorganisaties moeten weer in balans komen en dat betekent dat het weer over het werk en de client moet gaan en niet weer over nieuwe opgelegde maatregelen.

15. Jan Vis zegt:
    maandag 16 februari 2009, 09:12 uur

    Uw publicatie is mij uit het hart gegrepen. Ik heb eenzelfde positieve ervaring met een kleinschalige thuiszorgorganisatie te vergelijken met Buurtzorg.
    In 2007 ben ik fantastisch geholpen met thuiszorg van Joost Zorgt BV te Utrecht.
    Direkteur Joost Nauta is zelf afhankelijk van de hulp van anderen vanwege een ernstige spierziekte en heeft deze thuiszorgorganisatie opgericht.
    Ik had een vaste ploeg van 6 a 7 zorgverleners (ZZP-ers), die een team vormen op de Utrechtse Heuvelrug. Dit is thuiszorg zoals het bedoeld is, nl. op maat en door vaste, vakkundige mensen, met hart voor hun werk. Het is de moeite waard om ook deze organisatie te leren kennen en als voorbeeld te nemen.
    Zie hiervoor de website:
    http://www.joostzorgt.nl

16. Yolan Koster zegt:
    maandag 16 februari 2009, 09:17 uur

    In de zorg is het washandje een mooie metafoor. Het laat zien waarom de actuele opvattingen over zorgverlening niet deugen. De meeste grootschalige zorgorganisaties hanteren die opvattingen – meestal gedwongen maar soms ook met veel enthousiasme!

    Om de waarde van een intieme handeling als het wassen met een washandje op zijn eigen merites te kunnen beoordelen is het nodig op de beide rollen, die aan het washandje zijn verbonden, te reflecteren. De hand er in en het lijf eronder…

    Tayloristische omgevingen waarin, op basis van technische en wetenschappelijke opvattingen over intensieve verpleging, van bovenaf was besloten dat jezelf wassen tot de algemene dagelijkse handelingen behoorde en dat patiënten met rasse spoed deze ADL weer zelf ter hand moesten nemen. Het snel herstellen van de zelfredzaamheid van patiënten is op zich een goed ding. Echter de achterliggende opvattingen – doeltreffend en doelmatig handelen opdat een ziekenhuisbed snel weer door een ander bezet kan worden – zijn slechts vanuit een zeer beperkt perspectief als een goed ding te beschouwen. Deze opvattingen van professionals en hun organisaties hebben er bijvoorbeeld toe geleid dat mensen dagen lang min of meer vies in bed lagen omdat het beleid niet overeenkwam met de mogelijkheden van de mensen. Het aanraken door professionals werd beperkt tot het temperaturen, ergens naalden insteken of het verversen van verbanden.

    Maar er waren ook verpleegkundigen die zich aan deze managementopvatting wisten te ontworstelen en ondanks deze oekazes van bovenaf menselijke aandacht als maat der dingen namen. Met als resultaat een heerlijk warm bad met geurende olie die zowel geest als lichaam gaven wat het nodig had: zorgzame aandacht en respect. Juist in een dergelijke omgeving en met dit type aandacht bloeien mensen op en proberen weer het beste uit zichzelf te halen – zowel de verpleegkundigen als de patiënten.

    Wat hier vooral uit naar voren komt is het mislukken van de marktmetafoor. Hier is geen sprake van dienstverlening maar van zorgen voor mensen. Het washandje blijkt een uitstekende manier voor alle betrokkenen om vast te stellen of er een dienst wordt verleend of dat iemand zorgt voor een ander en dat die ander dat ook als ‘zorg’ ervaart.
    De wijze waarop een verzorger het washandje hanteert, vertelt de verzorgde binnen enkele minuten hoe het met het humeur van de verzorger gesteld is, waar hij of zij met de gedachten vertoeft, of er naar het verhaal van de verzorgde wordt geluisterd en de implicaties van dat verhaal worden begrepen en hoe de verzorger tegen de zorgverlening aankijkt. Het washandje communiceert continu, intens en op allerlei manieren, meer dan enig ander hulpmiddel dit doet. De waarde van het washandje in verpleegkundig en verzorgend opzicht is dus groot. Het hanteren ervan vereist deskundigheid, verantwoordelijkheidsgevoel, oplettendheid en ontvankelijkheid. Kortom, het gebruik van het washandje vraagt om een ambachtelijke opvatting van zorgverlening. Hier is de mens de maat van handelen – niet de managementopvattingen.

    Is dit de toekomst van het washandje en van de zorg? Een systeem waarin waarden als ‘afstandelijkheid’ en ‘zakelijkheid’ centraal staan zodat men zich beter kan ‘richten op de klant’? Waarden die wetenschappelijk geborgd zijn via bedrijfsmatige theorieën? Die een volledig gescheiden benadering van het lichaam en het ‘zelf’ impliceren, die het beeld oproepen van een te repareren lichaam, zoals een traumachirurg uit het UMC Groningen zijn vak op de televisie beschreef als dat van een hoog opgeleide loodgieter?
    Het zorgsysteem, het medisch discours, is tamelijk dominant. Voordat je het weet zijn er ook verstandige mensen die onzin uitkramen als het gaat over de appreciatie van het ambachtelijke, van de menselijke maat in de zorg. Juist dan gaat het er om diegenen, die de kop boven het maaiveld uitsteken, in ere te houden.

    De Presentie theorie van Andries Baart geeft inzicht in de waarde van waarachtige aandacht en onvoorwaardelijke nabijheid als uitgangspunt voor zorg.
    De moral boundaries van Tronto maken duidelijk waar de morele grenzen van het zorgen voor zichzelf en voor elkaar liggen; ook daar liggen inspiratiebronnen om het Taylorisme effectief te bestrijden.
    En tenslotte zal de emancipatie van de verzorger en de verzorgende duidelijk maken dat alleen een zorgzame betrekking tot elkaar de basis kan vormen voor een relatie die deugt. Een relatie waar de mens – zowel als verzorger en als verzorgde – centraal staat en niet de laatste productiecijfers.

17. Frank Lenssen zegt:
    maandag 16 februari 2009, 09:24 uur

    Ik ben zo vrij wat kanttekeningen bij de reactie van Nick Sassen (#10) te plaatsen. Hij suggereert twee dingen: dat Chavannes niet helemaal weet waarover hij het heeft, en dat de huidige verbeteringen, met Buurtzorg, het gevolg zijn van marktwerking.

    Ik stel hier tegenover dat de wildgroei, en het ontstaan van die instellingen met waterhoofden, die allemaal van die bubbeltjesbad-namen hebben, het gevolg zijn van marktwerking. Die is namelijk niet van dít moment, maar het gevolg van twintig jaar blindvaren op neoliberale ideologieën. Al decennia moesten er échte (lees: zwaar overbetaalde) experts aan het stuurwiel komen, om ‘de zaak op de schop te nemen’, en de concurrentie op de échte werkvloer aan te jagen (door salarisbevriezing, functie-afwaardering, en het ontslaan van de meest ervaren krachten). Ook werd het invullen van formulieren, en het ‘afgerekend worden op output’, de hoofdtaak, en resteerden er nog wat ‘zorgminuten’ voor de cliënten. Ondertussen gedroeg het management zich als een stel verwaande sjeiks: er werd enthousiast aan statusvergroting gewerkt, de Audi werd het favoriete automodel, noem maar op.

    Dit is allemaal een luchtspiegeling gebleken. Ik vind dan ook dat initiatieven als Buurtzorg niet een prachtig voorbeeld van marktwerking en keuzevrijheid zijn, zoals Sassen stelt. De omvallende waterhoofden van nu zijn het gevolg van de liberale marktideeën, en in feite is Buurtzorg niet anders dan een zeer geslaagde kritiek op die verwrongen marktwerking.

    Buurtzorg, in het kort, is niet de zoveelste ‘leuke keuze in de markt’. Buurtzorg laat zien hoe fataal het blinde geloof in die marktideologie kan zijn.

    En Chavannes weet zeer precies waar hij over schrijft.

18. A.F.Gebrand zegt:
    maandag 16 februari 2009, 10:07 uur

    Ik begrijp niets van al die zorgwekkende berichtgevingen in de gezondheidszorg. In mijn ziekenhuis sluiten wij gewoon intensive care bedden tijdens ziektes, plotseling ontslag of vakanties! En indien het tekort aan ic-verpleegkundigen te veel oploopt, zetten wij gewoon studenten geneeskunde in. Natuurlijk moeten wij, de ouwe knarren die indertijd nog wèl fatsoenlijk werden geschoold, die lui in de gaten houden. Zij werden namelijk niet opgeleid, maar als zij fouten maken is dat makkelijk onder het kleed dat “complicatie” heet te schuiven. Enne, te kort aan financiele middelen? Mooi niet, de eetzaal werd weer eens verbouwd en de nieuwe fietsenstalling staat er prachtig bij. Is veel te klein, de hekjes sluiten niet en het dak lekt door, dat weer wel. Kniesoor die daarop let. Met gemeenschapsgeld moet je ruimdenkend en niet al te serieus omgaan, toch?
    Na vijf jaar verbouwen van een transplantatieafdeling zullen we daar nu toch ook wel van de Legionella douches af zijn? Is lastig weg te krijgen hoor.
    Hele belangrijke baan, ziekenhuisdirectie, dan mag je toch wel saampjes in die top een slordige 1,5 miljoen toucheren?
    Groeten, een ic-verpleegkundige.
    A.F.Gebrand, Oegstgeest.

19. Nick Sassen zegt:
    maandag 16 februari 2009, 11:05 uur

    Even terug reageren op de reactie van Frank Lensen:

    Hoe zou je zònder marktwerking willen bereiken dat Buurtzorg groeit ten koste van de Meavita’s? Zou er voorgeschreven moeten worden dat de overhead niet meer dan 3% van de loonsom mag uitmaken? Zulke voorschriften werken niet: Meavita zou dan betogen dat ze het verpleegkundig en huishoudelijk personeel niet adequaat kan aansturen, waardoor het inefficiënt wordt ingezet.
    Via marktwerking hoef je niet op papier te communiceren over goede zorg en de organisatievorm die daar bij hoort: wie het niet goed doet, gaat ten onder, wie het wel goed doet groeit.

    Wie het hier niet mee eens is, zou ik willen vragen: hou zou je zonder marktwerking meer Buurtzorg en minder Meavita moeten krijgen?

20. Pieter Huijbregts zegt:
    maandag 16 februari 2009, 11:09 uur

    In uw column in NRC besprak u gevolgen van de marktwerking in de thuiszorg (Meavita versus Buurtzorg). U behandelt regelmatig maatschappelijke terreinen waar vraag en aanbod elkaar niet zonder problemen ontmoeten. De zorg (in haar vele gedaanten) is er daar een van, maar er zijn er veel meer van dergelijke terreinen: energie, water, mobiliteit, veiligheid, bouwen en ruimtelijke ordening, onderwijs en sinds kort blijken we daar ook de financiering bij te moeten rekenen. Vanwege het grote maatschappelijke belang van het goed invullen van deze maatschappelijke behoeften, probeert de overheid hier vraag en aanbod wat beter bij elkaar te brengen. De manier waarop de overheid dat deed, leidde enkele decennia geleden tot maatschappelijke ontevredenheid: het duurde te lang, het kostte teveel, was niet klantgericht en er ging veel te veel fout.

    De onvrede gold de hele westerse wereld en uit de Verenigde Staten kwam het antwoord: Marktwerking. Nu we daar al weer een tijdje ervaring mee hebben blijkt ook marktwerking geen echt goed antwoord. De bijeffecten als zelfverrijking en de verlammende en kostbare controlesystemen, hebben al toch menig commentaar geleid. Maar erger is dat de problemen niet zijn verdwenen: het duurt nog steeds te lang, het kost nog steeds teveel, is nog niet klantgericht en er gaat veel te veel fout. Tot zover meld ik u geen nieuws. Maar als meer overheid of meer marktwerking niet echt werkt, welke diepere oorzaak ligt er dan onder de nog steeds niet opgeloste knelpunten? Vanuit welke richting is dan wel een oplossing te verwachten? Ik schets u kort de analyse en oplossingsrichting die in de bouw steeds meer aanhang krijgt.

    Het bij elkaar brengen van vraag en aanbod in genoemde sectoren is de afgelopen eeuw steeds complexer geworden. De vraag werd steeds gedifferentieerder ge, het aantal oplossingsmogelijkheden nam enorm toe en tegelijk daarmee is ook het aantal specialismen geweldig gegroeid. Het proces waarin een individuele vrager tot de beste oplossing moet komen is daardoor chaotisch en tot op zekere hoogte onbeheersbaar geworden. De meest voorkomende reactie hierop is het opvoeren van tal van beheersingsmaatregels: protocollen, systemen voor risicobeheersing, extra managementlagen enz. De werkwijze van Meavitta is daar een voorbeeld van. Beheersen lijkt dus niet de beste richting om deze complexiteit te lijf te gaan. Vereenvoudigen van het complexe proces lijkt meer perspectief te bieden. En dat is precies wat het initiatief Buurtzorg doet.

    Vereenvoudigen van het ontmoeten van vraag en aanbod blijkt een aantal wetmatigheden te kennen. In de bouwnijverheid is daar onderzoek naar gedaan en het fenomeen heeft daar de naam Conceptueel Bouwen gekregen. Klanten worden bediend vanuit projectoverstijgende oplossingsprincipes die zijn ontwikkeld voor specifieke ‘huisvestings’behoeften en die worden aangeboden door als één organisatie samenwerkende keten van bedrijven. Die principes (ook wel concepten genoemd) blijken voor te komen op meerdere schaalniveaus: Gebieden, bouwwerken en bouwdelen. In de bouwnijverheid werken inmiddels enkele honderden bedrijven op deze manier en het lukt hen om sneller te werken (halvering van de tijd), tegen lagere kosten (reductie tot 25%), met minder fouten (0 opleverpunten) en meer klanttevredenheid. Deze oplossingsrichting lijkt te werken.

    In de conflicten tussen vraag en aanbod die u regelmatig in uw columns behandelt, lijkt het dus minder te gaan om overheid versus marktwerking maar meer om de manier waarom met de complexiteit in de ontmoeting van vraag en aanbod wordt omgegaan. Niet steeds meer beheersing maar reductie van complexiteit. Wilt u wat meer weten over hoe de bouwnijverheid hiermee begint om te gaan: zie http://www.conceptueelbouwen.nl

21. Frank Lenssen zegt:
    maandag 16 februari 2009, 11:28 uur

    @Nick Sassen (11:05u) -

    het heeft geen zin om een eindeloze dialoog te voeren, daar leent zich deze ruimte niet voor. Ik wil mijn laatste argumenten met U delen:

    U spant het paard achter de wagen. Zonder die onzalige obsessies met marktwerking was Meavita (en al die anderen) er helemaal niet gekomen, omdat de best mogelijke vorm van thuiszorg er domweg al was. Het mag U dan niet bevallen dat dat voor het merendeel van overheidswege was – maar het was wél zo.

    Natuurlijk kun je burgers nu niet de keuze ontnemen tussen Meavita en Buurtzorg. Maar U vergeet gemakshalve te vermelden dat Meavita in het hele verhaal een anomalie, een afwijkend gedrocht is, dat ontstaan is door een monomane obsessie met marktwerking, met name geimplementeerd door lieden als Hans Hoogervorst. Hoe je het ook bekijkt, al die incentives die de marktwerking moesten stimuleren waren en zijn grote mislukkingen, met enorme overheadkosten en geen opbrengsten. Remgelden, eigen risico’s, medicijnenknaken, no-claim… monsterlijke uitvindingen van mensen die denken dat je de beginselen van de handel in tweedehands-auto’s zomaar kunt overplanten naar de gezondheidszorg.

    Iedereen die weet wat échte wetenschap is, begrijpt meteen dat de ideologie van de liberale markteconomie nu juist géén wetenschap is, maar niet meer dan, juist, een ideologie. Een stelsel van meningen, niet inherent méér waard dan het communisme, of zo men wil, astrologie.

    Samenvattend: ik vind dat U de fout maakt om de schijnwerper op juist dít moment te richten, waar mensen de keuze maken ten faveure van Buurtzorg, en dan zegt: kijk toch eens hoe mooi die marktwerking is, en hoe Chavannes sommige dingen niet goed begrijpt.

    Dat is het kernpunt waar ik met U van mening verschil. Zonder de obsessies met de vrije markt in de zorg hádden mensen niet eens hoeven overlopen van Meavita naar Buurtzorg, want Meavita had dan niet bestaan. Ze werden gedwongen om steeds meer een hulpeloos radertje te worden in een heilloze machine juist vanaf het moment dat de overheid de managmentideeën van de vrije markt tot standaard van álles uitriep. En het Buurtzorg-initiatief kwam helemaal niet van swingende liberale marktideologen, maar van de beste krachten van binnenuit de zorg zelf.

    Wat mij betreft: mocht U verder willen discussiëren, dan kunt U me mailen op: frank.lenssen@gmail.com.

    Groet, F.L.

22. P. vd Spuyt zegt:
    maandag 16 februari 2009, 11:50 uur

    Nick Sassen #18: Verpleegkundigen en anderen werkzaam in de zorg, hebben de zwaarste HBO opleiding gevolgd (verpleegkundigen) verdienen het meest maar krijgen het minst, kunnen ook nog eens een beroepsverbod krijgen als ze fouten maken en moeten zowel mentaal als fysiek zwaar werk leveren.
    Die mensen hoef je niet te controleren, die moet je vertrouwen, ze weten zelf wel wat er gedaan moet worden, laat ze hun werk doen.
    Daar heeft marktwerking alleen maar een remmende invloed op.
    Afschaffen dus, de zorg is geen verzekeringsmaatschappij, die moet de macht dan ook ontnomen worden.
    Laat het werk aan de echte proffesionels, betaal ze een redelijk salaris en zeg eens van tijd tot tijd dankjewel dat je voor dat rotsalarisje zulk belangrijk werk wilt doen.
    Marktwerking in de zorg moet je niet willen, heeft ook geen nut, behalve dat het het werk belemmert.

    En als de managers en andere minkukels niet opzij willen, dan moet de verpleegkundige maar eens over staken gaan nadenken.
    Dan gaan er tijdelijk wel een hoop mensen onnodig dood, maar weet de maatschappij weer wie er echt belangrijk is en dus een hoge beloning zou moeten krijgen.

    Buurtzorg doet precies dat!, laat de proffesionel haar werk doen, bemoei je er niet mee en het wordt beter en goedkoper!

23. P. vd Spuyt zegt:
    maandag 16 februari 2009, 12:05 uur

    Zojuist de opklaringen van 04-10-2008 herlezen, een aanrader!
    http://weblogs3.nrc.nl/opklaringen/2008/10/04/ten-strijde-tegen-het-onbehagenherover-uw-publieke-beroepstrots/#more-52

24. tine engels. zegt:
    maandag 16 februari 2009, 17:10 uur

    Bemoedigend en hoopgevend: alle hulde aan Jos de Blok, Lies Rutten en hun collega-wijkverpleegkundigen!! Een prima, inzichtgevend artikel van Chavannes! Enkele opmerkingen moeten mij van het hart:
    * waarom wordt niet van meet af aan de mening van de hoog opgeleide professionals (wijkverpleegkundigen) struktureel ingezet bij de beleidsvorming en bij de vormgeving van de uitvoering van het beleid? We leiden immers mensen o.a. met dat doel op?

    * waarom houden we toch zo hardnekkig vast aan het idee, dat geld de maat en meetlat is voor het organiseren van – o.a. – de thuiszorg?

    *waarom is de client/patient zelf afwezig bij het bepalen welke zorg hij/zij nodig heeft, inclusief de manier waarop deze aangeboden zou moeten worden?
    (Bv.:gesplitst in lagen en aldus verdeeld over diverse uitvoerenden of: niet gesplitst en dus minder verschillende uitvoerenden aan zijn/haar bed.)

    *waarom staat staatssekretaris Bussemaker niet al lang boven op de barricaden, nu ongeveer 100 wijkverpleegkundigen per maand de organisatie vaarwel zeggen, om elders wél hun beroep op niveau en conform hun instelling uit te kunnen oefenen? Het gaat hier toch om de centrale funktie in de thuiszorg, die bovendien niet zo gemakkelijk op de arbeidsmarkt voorhanden is.

    Tine Engels.

25. louise mallens zegt:
    maandag 16 februari 2009, 22:36 uur

    een prima stuk afgelopen zaterdag: de teneur naar kleinschalige zorg is ingezet! Buurtzorg levert daar een belangrijk aandeel in. Hoewel in Den Haag al enkele jaren om de terugkeer van de wijkverpleegkHundige wort geroepen, is dit proces niet of nauwelijks in gang gezet in grote thuiszorgorganisaties. Ik geef Buurtzorg krediet voor de doorbraak die zij levert met deze kleinschalig georganiseerde zorg. Blijkbaar heeft Jos de Blok een ingang bij Jet Bussemakers.
    Het zou Marc nog meer tot eer strekken als hij in zijn zoektocht en zijn artikel in de vergelijking tussen groot- en kleinschalige zorg verdiende aandacht zou geven aan de kleine organisaties die nog steeds bestaan in de thuiszorg en waar de zorg op bijna identieke wijze als Buurtzorg wordt geboden en georganiseerd door zorgprofessionals, lees verzorgenden en (wijk) verpleegkundigen vanuit een zelfstandig team. Deze organisaties zijn plat, hebben geen eindeloze rijen managers. Branche organisatie BTN zet zich in voor deze kleine zorgorganisaties. Ik nodig Marc van harte uit om met minister Klink en mevrouw Bussemaker op werkbezoek te komen bij Vte in Deventer om met eigen ogen te zien en te horen hoe kleinschalige zorg/organisaties nog bestaan ondanks de megafusies in zorgland.

26. Rietje Meijer zegt:
    dinsdag 17 februari 2009, 09:24 uur

    Ik ben sinds september 2006 directeur van een kleinschalige thuiszorgorganisatie. Deze organisatie, Vte thuiszorg (de-degelijke- naar komt voort uit het oprichtingsadres: Verpleegkundige Thuiszorg Emst), bestaat sinds 1988. Degelijk, betrouwbaar en slechts bezig om goede zorg te bieden met zo’n 20 enthousiaste verpleegkundigen en verzorgenden in de wijkteams, een multicultureel team, 40 medewerkers in de kinderthuiszorg, een afdeling kraamzorg met 30 deskundige en heel betrokken kraamverzorgenden en sinds 2007 ook zo’n 30 huishoudelijk medewerksters (in Deventer eo.).

    Mijn loopbaan in de thuiszorg is 30 jaar geleden begonnen in de regio Hilversum e.o. Ook daar was het destijds kleinschalig en prima geregeld voor client en medewerkers. Ik zou zeggen: buurtzorg, niks meer en niks minder. Elke wijk een team, een paar specialistische teams voor bijzondere zorg (bv gespecialiseerde gezinsverzorgsters) en huishoudelijke zorg als dat nodig was.

    In de loop der jaren moest alles anders, fusies en grootschaligheid werden gepredikt. Met als gevolg de door u geschetste problemen bij Meavita en consorten. Die grootschaligheid werd aangestuurd door diezelfde overheid die nu Buurtzorg de hemel in prijst. Dat komt niet fair over. Het zou de overheid sieren om hand in eigen boezem te steken. In die periode van fusies en groter en groter worden van instellingen heb ik de thuiszorg verlaten.

    Sinds kort (2006) werk ik weer opnieuw in de thuiszorg, maar wel in een organisatie die klein is (130 medewerkers), waar men elkaar kent en waar iedereen nog weet waar het in de zorg om draait: de client. Een organisatie die geen landelijke ambities heeft, die gericht is op en betrokken bij de eigen omgeving, regio, wijk, buurt van de cliënten. Een organisatie met slechts 3 (parttime) leidinggevenden; zij hebben een verpleegkundige of maatschappelijk werk achtergrond. Geen krijtstreeppakken en gladde praatjes, geen dure PR campagnes maar goed werk en mond-op-mond reclame.

    Wat wil ik hiermee zeggen? U zou meer recht doen aan al die kleine organisaties die al jaren zo werken zoals het nu -ongetwijfeld terecht- geprezen Buurtzorg, door een genuanceerde analyse te geven van de thuiszorginstellingen.

    U zou de gratis reclame voor Buurtzorg moeten verbreden naar al die organisaties die het voor elkaar hebben gekregen om kleinschalig te blijven werken tegen de stroom in. Organisaties die er regionaal zijn voor de client, met kleine teams betrokken medewerkers die geen enkele behoefte hebben om naar een andere instelling over te stappen. Wees voorzichtig met alles over één kam te scheren, hiermee worden alle goede voorbeelden tekort gedaan. En die kleine organisaties hebben we hard nodig, ook Buurtzorg kan het niet alleen. De instellingen zullen elkaar in de regio moeten aanvullen.

    Dan nog de financiën. Ook wij hebben de afgelopen periode hard moeten knokken om het hoofd boven water te houden. Hulde aan mijn medewerkers die niet te beroerd zijn om de gaten te vullen en tandjes extra te draaien. Alles gaat op de fiets, lease-auto’s kennen wij niet. Zonder staf tóch een kwaliteitscertificaat HKZ behouden (zonder dat geen productieafspraken kraamzorg), evenals een borstvoedingscertificaat. AOIC normen hanteren, scholing op peil houden, normen verantwoorde zorg hanteren, rapporteren aan VWS en CBS, accountantscontroles doen uitvoeren, arboregels naleven, een RI&E toepassen.

    Verder een cliëntenraad, vertrouwenspersoon, ondernemingsraad en klachtencommissie in de lucht houden en last but not least een aanbesteding rondkrijgen tegen bodemprijzen (het was slikken of stikken). Daar bovenop steeds krappere AWBZ indicaties waarmee je tóch rond wil komen en vasthouden aan slechts een paar gezichten per client. En dat is nog slechts een deel van de plichten. Het is ons opnieuw gelukt dit jaar. Vraag niet hoe en winst is er echt niet bij. We hebben de eindjes weer aan elkaar geknoopt en het financieel gered.

    En vraag ook eens aan de medewerkers van Buurtzorg over pakweg 5 jaar, of het nog steeds lukt, wat ze allemaal in hun vrije tijd er bij moeten doen, of ze het volhouden, hoe het zit met doorlopende (onbetaalde) beschikbaarheid en loyaliteit. Dat is namelijk nodig om het met al deze regelgeving, opdrachten en beperkingen van hogerhand vol te kunnen houden.

    Ik wil graag met onze instelling door, gezien de sfeer en vastberadenheid in ons bedrijf moet dat lukken. Wij zijn een alternatief in ons kleine gebied; daar hebben wij en de inwoners van Deventer e.o. buurtzorg niet voor nodig. Buurtgerichte zorg is daar namelijk al. Het zou ons een eer en genoegen zijn om mevrouw Bussemaker en/of de heer Klink te mogen ontvangen; zij mogen al onze cliënten en medewerkers bevragen en kunnen tevreden zijn over de WAARDE van Vte (en vergelijkbare collega’s). Laat dat geluid ook eens in de media door”klinken”.

    Met vriendelijke groet,

    Rietje Meijer, Vte Thuiszorg.

27. Peter Pappenheim zegt:
    dinsdag 17 februari 2009, 13:15 uur

    Ik heb het rapport Naar waardecreatie in de zorg gelezen. Zeer zorgelijk, want het is geboren uit dezelfde bureacratiche instelling als ons nieuwe zorgstelsel, namelijk een totaal onbegrip van hoe de zaken in een mensen-maatschappij lopen. Mijn drs economie is mij een halve eeuw gelden overhandigd door de toenmaliche rector magnificus Witteveen met de woorden: u krijgt hem niet zo voor uw parate kennis, maar omdat u de realiteit ziet achter de theorie. Wie met deze instelling naar de producten van Hogervorst en de denktank van Klink kijkt, ziet een bureaucratisch gedrocht dat alle voorgespiegelde winst voor patiënt en maatschappij zal opslokken.

28. alfons caris zegt:
    dinsdag 17 februari 2009, 13:43 uur

    Dit stuk deugt niet. Het speelt in op populaire aanames en vooroordelen. Feiten worden tegenwoordig minder interessant gevonden.
    Het is een grote misvatting om te denken, dat in de sectoren van de AWBZ en de WMO sprake is van marktwerking. Die is er namelijk helemaal niet. Er is hooguit sprake van een (zeer onvolkomen) markt in relatie tussen zorgaanbieders en gemeenten. Klanten, zorggebruikers, staan daar helemaal buiten spel. Dus hoezo markt ? In het echte markt is de klant koning en kan hij of zij kiezen voor het beste aanbod.
    De AWBZ en de WMO zijn terreinen die van oudsher volstrekt door de overheid worden gereguleerd, tot op de dag van vandaag. Het zijn sovjetzones. Ironisch om te zien hoe “marktwerking” tot zondebok wordt verklaard voor allerlei verschijnselen en ontwikkelingen in dit reservaat van de planeconomie. Dat er aanbieders zijn die om wat voor reden dan ook streven naar schaalvergroting heeft met markt of marktwerking niets van doen !

29. Frank Lenssen zegt:
    dinsdag 17 februari 2009, 14:27 uur

    Net binnen: Meavita vraagt de overheid om 20 miljoen Euro, teneinde haar reorganisaties te kunnen bekostigen.

    Jawel, mensen: de markt maakt alles kwalitatief hoogwaardiger én goedkoper, omdat men het daar op eigen kracht moet rooien. Heb ik wel eens ergens vernomen.

30. P. vd Spuyt zegt:
    dinsdag 17 februari 2009, 14:56 uur

    Citaat uit de kerstwens van thuiszorg Den Haag/Meavita, December 2004:
    Beste Collega,

    De kerstdagen staan bijna voor de deur.
    We wensen jou héél fijne dagen.

    2004 was een fantastisch jaar voor thuiszorg Den Haag.
    Met een lach en een traan, maar vooral met geweldige resultaten.

    Hopelijk zijn er ook in 2005 weer genoeg mooie momenten,
    die voor jou het inlijsten waard zijn……..

    Een heel gelukkig en gezond Nieuwjaar!

    met vriendelijke groet,
    namens het managmentteam van Meavita Thuiszorg,

    Frank Vijg, directeur

    Beste, nee laat dat maar weg,
    meneer Vijg deze kerstwens wordt zeker ingelijst, nog bedankt voor alle ontslagen, onzekere patiënten en andere ellende die u heeft veroorzaakt!

31. P. vd Spuyt zegt:
    dinsdag 17 februari 2009, 17:44 uur

    Alfons Caris #28; U heeft gelijk dat de overheid schuld treft en de rol van meneer Hoogervorst en de huidige Klink mogen wat mij betreft niet onbesproken blijven en zij moeten zeker onder druk worden gezet eens te luisteren naar ‘het veld’ inplaats van de ambtenaren op het ministerie die ook nog wel eens een eigen belang kunnen hebben, namelijk het eigen falen bedekken.
    Toch heeft de ‘markt wel degelijk invloed gehad al is het alleen maar op de perverse beloningen die b.v. een Frank Vijg (#30) zichzelf markt-conform waard vinden.
    Deze meneer ontving een salaris wat dat van de minister-president overschreed, en dat is exclusief eventuele bonussen.
    van ‘malussen’ heeft men kennelijk nog nooit gehoord, en dat is jammer want de heer Vijg is verantwoordelijk voor de totaal (voorspeld) mislukte ketenomkering (dat was dat project met die al aangeschafte videokastjes, waar uiteindelijk maar een paar mensen gebruik van hebben gemaakt)
    Dit soort salarissen en projecten zijn wel degelijk te wijten aan de misplaatste marktwerking.
    We moeten dus concluderen dat de zorgdirecties van de ‘meavita’s’ wel de lusten maar nooit de lasten hebben gedragen van de veelgeroemde marktwerking.
    Ik zou zelf graag een zwarte lijst zien van iedereen die tegen beter weten in een groot voorstander van de marktwerking in de zorg was. los van het feit dat al deze mensen een chronisch hoorprobleem hebben zijn ze gewoon niet geschikt voor de zorg!

32. Frank Lenssen zegt:
    dinsdag 17 februari 2009, 19:19 uur

    Dank aan P. vd Spuyt voor zijn hartekreten. Alfons Caris dank ik ook, maar hij maakt een traditionele denkfout: er is in Nederland geen sprake van sovjetzones. En als je zijn receptuur (denk ik) zou volgen, en alles nog veel losser en ‘zelfsturender’ zou opzetten, dan zou de marktwerking nog veel ongenadiger toeslaan: alle slechte risico’s eruit, en de meer draagkrachtigen mogen nog meedoen (is competitief voor zolang het duurt); maar omdat alle polissen steeds verder gedifferentiëerd worden (ikke niet jouw zwangerschap meer, jij niet mijn kunstheup meer) valt de zaak definitief uiteen en blijven we achter met een op Amerikaanse leest geschoeid systeem. Uitgerekend daar probeert Obama enigszins verhuld een meer sociaal systeem te herintroduceren, want het zit in zijn gigantische stimulus-pakket verborgen.

    Het is van tweeën een: sociaal of asociaal. Wie asociaal wil, moet zich dan maar helemaal niet meer verzekeren (=consequent zijn), en hopen dat hij de loterij een keer wint.

33. Klaas Punt zegt:
    woensdag 18 februari 2009, 10:16 uur

    Gezondheidszorg is een taak van de gemeenschap. De commercie moet hier vanaf blijven. Ook bij het uitvoeren van de zorg als gemeenschapstaak zullen fouten voorkomen maar het kan niet zo zijn dat de zorg ophoudt als een of andere directeur een slechte beslissing neemt. Mijn insteek: Alle failliete instellingen, ook ziekenhuizen, gaan terug naar een landelijk zorginstituut en worden van daaruit gemanaged en weer op poten gezet. Geen commercie meer, geen winstdoelstelling. De enige doelstelling moet zijn om zorg van kwaliteit te leveren tegen uiteraard de minst mogelijke kosten, dwz geen peperdure managementlagen maar kwaliteit aan de basis.
    En daarna de verantwoordelijke personen, inclusief de huidige bewindslieden, afrekenen op hun falen!

34. Karel zegt:
    woensdag 18 februari 2009, 11:03 uur

    Lees het interview met Loek Hermans – verbijsterend!
    en inderdaad: laat de ziektekostenverzekeraars snel stoppen met hun polisdifferentiaties – die ondermijnen het hele verzekerings-principe en eiden dus uiteindelijk ook slechts tot hogere kosten en vreemd gedrag – ? fraude met die fameuze DBCs????

    Kortom: de markt is voor de appels, de sinaasappels en voor de krant (waarin de vis verpakt kan worden) waarin de marktwerking voor andere sectoren wordt aanbevolen, maar niet voor ZORG of andere maatschappelijke infrastructuur

35. T. Oostdam zegt:
    woensdag 18 februari 2009, 12:07 uur

    Mooie column van Marc Chavannes. Graag wil ik een ander aspect belichten.
    Of het in de zorg nu gaat om pseudo-marktwerking of marktwerking, feit is dat principes van de markt leidend zijn bij de inrichting van organisaties zoals Meavita. Waar dat toe leidt is dat het in feite de reclamejongens en marketingmeisjes zijn die aan het roer staan. We leven in een marketingmaatschappij, waar alles draait om beeldvorming. Dat zie je niet alleen in de zorg, maar ook in het onderwijs en de politiek.
    In de marketingmaatschappij is naamsbekendheid en het vergroten daarvan het allerbelangrijkste: mensen zullen immers eerder voor je kiezen als ze weten wie je bent. Vandaar ook al die Fantasynamen van de thuiszorgorganisaties. Daarnaast is het zaak, alle negatieve beeldvorming te vermijden. Ongunstige cijfers/rapporten worden dus of onder de pet gehouden, of worden voorzien van een positieve draai. Zo tuigen organisaties zoals Meavita blinkende etalages op, waarmee ze de slecht functionerende, inhoudsloze winkels die daarachter liggen, aan het oog onttrekken.
    Meer markt betekent: meer managers en meer communicatiemedewerkers. Het is aan kwaliteitsmedia om zeer kritisch te staan tegenover de ronkende pers-en nieuwsberichten die de marketingmeisjes en recamejongens de wereld insturen. En achter die mooie etalages te kijken. Dat gebeurt nu veel te weinig- want waarom wisten we niet eerder dat Meavita op weg was naar de afgrond?

36. Reint Rozema zegt:
    woensdag 18 februari 2009, 13:51 uur

    ZORGELIJK !

    Apathisch hebben we het allemaal maar over ons heen laten komen.
    Onverschillig voor de waarschuwingen en gevolgen, zijn slaafs de reorganisatie-maatregelen van de inferieure managers ondergaan. Bang voor eigen hachie werd de mentaliteit om het zelf maar zo lang mogelijk uit te zingen.

    Hoe diep moet het schip zinken voordat marktwerking als zaligmakend elixer zijn verwoestende werking kan aanrichten?
    Het uitsluitend denken en handelen in marketingtermen is menig bestuurder of manager, in tal van branches onderhand fataal geworden.
    Marktwerking is in hun ogen een boekhoud-truuk om de “tent” rendabel te maken en om hun bonus te kunnen cashen.
    Het is de hoogste tijd dat deze inferieure bestuurders en managers ter verantwoording worden geroepen voor het machtsmisbruik en de leugens die ze hebben verkondigd.

    Het is fantastisch om te horen en te zien dat de waarheid de leugens achterhaald.
    De werkelijke deskundigen in de Zorg laten zien dat met de opzet van de buurtzorg, de gepropageerde marktwerking niet meer is dan gebakken lucht!
    Jammer dat die lucht niet eerder is opgesnoven.

37. G. Verhoef zegt:
    woensdag 18 februari 2009, 14:48 uur

    Frank Vijg…. een naam om te onthouden. Ik ken hem van een eerdere maffiose trede op zijn carrieretrap toen hij als manager van de dienst maatschappelijke ontwikkeling van de gemeente Utrecht op een waanzinnige manier door de organisatie schopte. Ik ben zelden een groter leeghoofd tegengekomen. Uiteindelijk is hij daar gevlucht of de laan uit gestuurd, daar ben ik even van af. Dat hij uiteindelijk directeur is geworden van een zorggigant zegt precies evenveel over deze idioot als over de zorggigant.

    Het erge is dat dergelijke types niet alleen de zorg, maar ook het onderwijs hebben overgenomen. Niet geheel toevallig allebei sectoren waar de mensen op de werkvloer zowel hoog zijn opgeleid als het hart op de goede plaats hebben. Men is vaak niet geïnteresseerd in carrière, maar wil gewoon zijn werk goed doen.

38. A.Luteijn zegt:
    woensdag 18 februari 2009, 17:11 uur

    Tsja, mijn buurvrouw moet wachten op thuishulp omdat er geen geld zou zijn en wat leest Ik :

    DEN HAAG – De salarissen van de bestuurders van thuiszorg-organisatie Meavita zijn de afgelopen jaren flink gestegen, terwijl de verliezen toenamen. Dat blijkt uit een onderzoek van PM, een vakblad voor overheidspersoneel.
    De bestuurders zouden salarisverhogingen tot 50 procent hebben ontvangen, evenals riante pensioencorrecties. De bestuurskosten waren in 2007 opgelopen tot ruim 1,5 miljoen euro.

39. P. vd Spuyt zegt:
    woensdag 18 februari 2009, 20:09 uur

    Ik heb even een blik geworpen op het bovengenoemde pamflet “waardecreatie in de zorg”
    Het is volstrekt zinloos de onzin die er wordt gebezigd tot je te nemen, zo nu en dan een alinea is voldoende om de waarde van dit schrijfsel te bepalen.
    Wat mij opviel is behoudens het feit dat het alleen maar mannen zijn die het schrijven, het niet duidelijk is waar de belangen van de schrijvers liggen, bij een aantal rijst het vermoeden dat zij dit soort mechanisaties graag doordrukken, dollartekens indachtig.
    Het blijft uiteindelijk een theorie, of beter een ideologie in ieder geval geen waarheid!
    Wie ik het meest miste was Miep Dobbelsteen, niet zozeer omdat ze vrouw is maar omdat we dergelijke types ontberen in de raden van bestuuur en toezicht.
    Ik hoor Miep al met schelle stem Frank Vijg in de rede vallen over het berucht mislukte videosysteem, wat wel gekocht maar nooit gebruikt is.
    ‘Frank, hebben we dat eigenlijk echt wel nodig?!’,
    waarop de rest van het bestuur even de kralen en spiegeltjes vergeet en zich voorzichtig achter de oren krabt……….
    meneer Vijg zal vermoedelijk geen verantwoording gaan afleggen, meneer heeft op de lijst voor de tweede kamer gestaan voor de partij van Jet Bussemaker, ben je wel een echte socialist als je grootste doel eigenwaan en zelfverrijking is? je moet de man eens Googelen, dat soort mens moeten we niet meer willen zeker nu niet meer!

40. Astrid Hofstra zegt:
    donderdag 19 februari 2009, 11:10 uur

    Ook ik ben zo’n wijkverpleegkundige die de overstap gemaakt heeft van een grote thuiszorgorganisatie naar Buurtzorg. 4 jaar lang liep ik al met mijn kop tegen een muur van opgelegde maatregelen van bovenaf.
    Elke ochtend als je de wijk in gaat zie je de groep mensen die achterblijven op kantoor groeien. Managers, planners, secretaresses, telefonistes, dossieropruimers enz.
    Als je dacht dat het daardoor gesmeerder liep…., nee de organisatie werd zo stroperig dat de planning nooit klopte, de klanten niemand konden bereiken en de managers als marionetten ons dwongen taken uit te voeren die we nutteloos of gewoon slecht vonden.
    Ik voelde me steeds meer een monddood kind, maar vooral werd de hulpvrager steeds meer een afhankelijk persoon zonder zeggenschap.
    De frustratie liep enorm op omdat ik mijn prachtige werk niet meer naar behoren kon doen.
    Toen begin verleden jaar de “klantenservice” werd gestart was de maat echt vol. Nu waren we volledig onbereikbaar en onpersoonlijk geworden.

    Buurtzorg heeft me het plezier in mijn werk weer terug gegeven. Ik idealiseer het niet, want het valt heus niet mee. Je moet alle zeilen bijzetten om prive en werk te scheiden, je moet het zelf rooien.
    Aangezien we allemaal uit een organisatie komen waar alles geregeld werd moet je echt overschakelen.
    Klanten kunnen ons weer rechtstreeks bereiken.
    Noodzakelijke afspraken maak je zelf, dus daar sta je achter.
    Geen onderscheid meer tussen verpleegkundige en verzorgende taken, zodat ik weer het gevoel heb echt mijn vak uit te oefenen.
    Ik zou nog uren door kunnen gaan om aan te geven wat er veranderd is,maar wil het hierbij laten.

    Ik sta weer voor wat ik doe!!!

    Astrid Hofstra
    a.hofstra@buurtzorgnederland.com

41. H Wallin zegt:
    donderdag 19 februari 2009, 12:13 uur

    Ik denk dat Chavannes gelijk heeften ook de heer Lenssen

42. ton van overbeek zegt:
    vrijdag 20 februari 2009, 10:51 uur

    Wat een prachtig concept; Zorg in de buurt!Integrale zorg!Laagprempelige zorg!Goede zorg!

    Dat wil ik (als bestuursvoorzitter van Careyn, zo’n zorgorganisatie die probeert alle tariefsverlagingen en andere veranderingen te verwerken en toch zo goed mogelijk zorg te blijven leveren)ook heel graag.

    Eigenlijk was het er altijd al, immers 10 jaar geleden was dit de normale werkwijze.De invoer van de objectieve onafhankelijke indicatie (met alle stroop vandien),de tayloristische minutenzorg met betaling “per product” en alle bureaucratische controle maatregelen die zijn doorgevoerd hebben ertoe geleid dat de warmte in de zorg ver weg lijkt te zijn geraakt(al werken onze medewerkers met hart en ziel voor hun clienten hoor en het aantal managers is allang gehalveerd).

    Inmiddels krijgen de instellingen de schuld van al deze uitvindingen die onze professionals het betrokken werken met eigen initiatief en verantwoordelijkheid bijna onmogelijk hebben gemaakt.
    (en niet degenen die al die regels hebben verzonnen natuurlijk).
    Gelukkig verwijnen die vermaledeide organisaties binnekort want ze zitten alemaal financieel in zwaar weer.
    Of dat zo maar kan weet ik niet, bij het massaal omvallen ervan(en dat lijkt toch echt dichterbij te komen)komt ook de continuiteit van de zorg echt in het gedrang.beter zou het zijn met elkaar een transitietraject af te spreken, maar dan moet je wel weten waar naartoe).

    wel weet ik o.a. het volgende:

    1.Als in mijn schooltijd alle kinderen van de klas een onvoldoende hadden dan moest de leraar zich eens flink achter de oren krabben.

    2.Als de (bureaucratische)spelregels voor een organisatie als buurtzorg bij wijze van experiment (een beetje)anders zijn dan van de “oude”organisaties willen deze laaste vast graag met die nieuwe spelregels op dezelfde wijze tot vernieuwing komen!
    Ik meld mij met Careyn bij deze daarvoor aan!

    Wie wil er nu niet op betrokken wijze kwaliteit van zorg bieden aan onze clienten met een integraal pakket zorgdiensten ??

    3.MET EEN AANTAL COLLEGA’S WORDT EEN INITIATIEF UITGEWERKT om uit de loopgraven te komen tussen beleidsmakers en de branche( en het momenteel uitvechten daarvan in en door de media over de rug van de client ) om iets nieuws op te bouwen in het belang van de client en de continuiteit en kwaliteit van zorg.
    We willen in ons land de collectieve lastendruk niet laten stijgen, terwijl het aantal ouderen dat een beroep doet op de voorzieningen naar verwachting sterk zal toenemen.
    Dat vraagt andere concepten en benutting van andere geldstromen en alternatieven naast professionele zorg om de zekerheid van die verzorging als het nodig is te kunnen handhaven.
    Daarbij komt ook de vraag op wie verantwoordelijk is hiervoor.
    De overheid, de individuele client of de gemeenschap.
    of een combinatie hiervan.
    Marktwerking in de zorg zonder de daarbij horende condities is tot nu toe uitgelopen op een mislukking.
    Het wordt tijd dat de (lokale)gemeenschap (en in een civil society is dat is niet vanzelf de gemeente, want die vertoont dan hetzelfde gedrag als de centrale overheid)verantwoordelijkheid kan nemen en neemt.

    Immers de ouderenzorg in nederland is in het geding .
    Zorg in de buurt voor iedereen die het nodig heeft!

    ton van overbeek
    vz raad van bestuur Careyn

    ps ;
    nav de recente krantenkoppen(o.a volkskrant);
    -natuurlijk kan de staatssecretaris precies weten waaran het awbz geld opgaat, maar ja dan moet je misschien toch ook fundamentele pakketkeuzes(tweedeling?) maken ipv de problemen doorschuiven door prijsverlagingen.
    -er zijn enorm veel commerciele dienstverleners die omzet en winst maken uit awbz middelen hoor.
    van het adviesburo, de ict ,het energiebedrijf of het hulpmiddelen bedrijf etc.. Misschien moeten we die taken maar zelf gaan doen, dan blijft er meer geld in de zorg.

43. Janneke Thierens zegt:
    zaterdag 21 februari 2009, 21:58 uur

    Ik kan dit alles onderschrijven, aangezien ik sinds enige maanden voor Buurtzorg werk en met erg veel plezier! Cliënten zijn weer blij: één verpleegkundige/verzorgende voor alle handelingen en niet een dag die als los zand door de vingers glipt…..omdat er 5 verschillende disciplines langs komen!Ook als verpleegkundigen hebben we plezier en stralen we dat uit. Buurtzorg geeft ons alle ruimte, ieder team is anders, ieder team geeft kwaliteit en heeft zijn eigen kleur! Een uniek concept, waarin het empoweren van cliënt en verpleegkundigen/ziekenverzorgenden centraal staat!

44. Ed Zimmerman zegt:
    zondag 22 februari 2009, 12:41 uur

    Bij deze kan ik niet anders reageren dan het ermee eens zijn: dat kleinschalig gewerkt moet gaan worden in de thuis zorg. Dat mn zo min mogelijk in aantal , zorgers bij een Cliënt aan huis moeten komen.
    Daarbij staat dan voorop dat bv een verpleegkundige, door kennis van zaken en ook door de vertrouwensband met de cliënt, een overzicht heeft van de zorg en daardoor ook kan voorkomen, dat het bv verslechterd en zelfs kan voorkomen dat het verslechterd.
    In mijn familie heeft een oudere dame het geluk , maar twee personen over de vloer te krijgen, dat is een verpleegkundige per dag en een thuishulp in de huishouding per week.
    Of dit zo blijft is de vraag(los van haar eigen behoefte aanhulp).
    Maar ik help het haar hopen , dat het tij nog gekeerd wordt en ook die kleinschaligheid gehandhaafd blijft.

45. P. vd Spuyt zegt:
    maandag 23 februari 2009, 17:55 uur

    beste Ton van Overbeek #42;
    IK kan het waarderen dat een van de bestuursvoorzitters van eerder genoemde zorgconglomeraten wel reageert, dat zien we de Vijgjes en Ventetjes uitdrukkelijk niet doen.
    Wel heb ik enkele vragen;
    Hoe groot is Careyn, medewerkers/omzet/patiënten?
    Wat voor structuur heeft Careyn?,
    wat is de kleinste (en gemiddelde) unit die eigen beslissingsbevoegdheid heeft?,
    Worden er bonussen uitgekeerd? en vanaf welk niveau?,
    Ontvangt u meer of minder dan een gewone minister? in of exclusief eventuele bonussen/pensioenbetalingen e.d..
    Misschien vervelend om gevraagd te worden naar dergelijke zaken maar u begrijpt hopelijk dat het vertrouwen in zorgbestuurders hoger had moeten zijn, vandaar dat ik graag wil weten waar u staat, de tijd van mooie woorden is voor velen over.

    Terecht wijst u op een tot nu toe onderbelicht probleem, de Indicatie-commissies, en in tegenstelling tot enkele van uw collega’s lijkt u wel te begrijpen dat het o.a. de taak is van de bestuurders van grote zorgbedrijven de politiek te informeren en te adviseren en indien nodig tegenwicht te geven.
    Treedt vaker naar buiten als u daar iets zinnigs over heeft te vertellen!

    IK erger me ook aan de onkunde en soms mag je bijna spreken van onwil, van politici om het volk te dienen, veel te vaak laten zij de oren naar gladde praters staan, zoals de eerder genoemde Frank Vijg, met name het optreden in het verleden van deze meneer, en naar ondertussen is gebleken is Meavita niet het enige slachtoffer, heeft veel kwaad gedaan, en dan is het geeneens de ontslagen medewerkers de exorbitante beloningen, de verslechterde contracten van 1.700 medewerkers van de huishoudelijke zorg, die dankzij hun slechtere arbeidsvoorwaarden goedkoop aan Asito verkocht zijn (bonus?)
    Nee, vooral het fundamenteel geschonden vertrouwen in ‘de baas’ of werkgever is dodelijk.
    Medewerkers in de zorg hebben gelukkig voor de patiënt een zeer hoge moraal, dat compenseert dan mooi voor de lage moraal bij sommige bestuurders, maar uiteindelijk heeft het geschonden vertrouwen wel effect.
    Men zal zijn best niet meer doen om reorganisaties te doen slagen of het bedrijf rendabeler te maken. We gaan meer aan ons zelf denken en ook al ontzien we de patiënt, op het eind van de rit merkt ook die de ellende.

    Het is ook een teken aan de wand dat een Frank Vijg op de kandidatenlijst voor de PvdA heeft gestaan voor de tweede kamerverkiezingen.
    Kennelijk is er bij de PvdA niemand met genoeg gewicht en bagage om deze man te doorzien. met het geld wat deze meneer zichzelf waard vond, kun je met goed fatsoen geen socialist genoemd worden, en dan hebben we het nog niet gehad over de (wan)prestaties.
    Mensen Als Frank Vijg hadden belang bij CIZ’s (commissie indicatie zorg)
    Het is weliswaar een volstrekt overbodige laag van papierpompers, en dat is net zo denigrerend bedoeld als het er staat, die gespeend van elke vorm van professionaliteit of kennis van zaken, levende mensen langs een financiële meetlat legt zonder zich af te vragen wat daar het doel van is, maar je kunt er wel makkelijk de omzet mee verhogen, en en passant je eigen beloning.
    Dat de politiek dat niet inziet kan wel eens te maken hebben met het feit dat zij is geïnfiltreerd door ‘foute’ bestuurders
    Dat doel is natuurlijk mensen genezen of betere kwaliteit van leven geven, dat hoef je een verpleegkundige niet uit te leggen, helaas moeten zij dat dagelijks wel uitleggen aan de minkukels van de CIZ!

    Mag ik u vragen niet alleen te pleiten maar ook in uw eigen werk de verpleegkundigen en andere zorgverleners het vertrouwen te geven wat zij verdienen, indachtig het feit dat b.v. verpleegkundigen na een van de zwaarste HBO-opleidingen te hebben afgerond, hun registratie te hebben verkregen, wetende dat zij bij fouten het risico van een beroepsverbod boven het hoofd hangt, werkend voor een vergoeding die amper is wat het woord betekent,
    wetend dat hun bonus zelden hoger is dan de glimlach van een patiënt!
    Het is aan u om de CIZ’s de spreekwoordelijke schop onder de kont te geven,
    ze weg te houden bij de professionals, en als ze blijven mekkeren ze aanspreken op hun (niet bestaande) kennis. Het lijkt mij evident dat een HBO’er verpleegkunde een hogere status dient te hebben dan een medewerker van een CIZ het is aan u deze mensen erop te wijzen dat zij dienen te luisteren naar die verpleegkundige en dat elke tegenwerping een aantasting van de integriteit van die verpleegkundige is!

    Het klinkt misschien wat radicaal allemaal, maar de tijd van mooie woorden zijn over, en daar heb ik de SP niet voor nodig, wel opmerkelijk dat het nu juist de ex-communisten zijn die zich altijd voor de sector hebben ingezet, het kan raar lopen…..

46. Otto zegt:
    maandag 23 februari 2009, 21:44 uur

    Mooi stuk en mooie reakties. Kleine toevoeging over het eigenlijke probleem:

    1. Gemeente verwijst zorgvragers naar de partijen die aanbesteden, zijnde thuiszorg organisaties. Overige landelijke initiatieven moeten dus in iedere gemeente(445stuks!) gaan aanbesteden om clienten doorverwezen te krijgen. Dit is alleen maar kostprijsverhogend EN houdt concurrentie tegen. Dubbel fout dus van de overheidsregelaars.

    2. Keuzevrijheid is gekleurd door ofwel 100% in Natura, ofwel 75% PGB in euro’s en zoek je administratie zelf maar uit. Logisch dat je op safe gaat en via Natura alsnog de boot in gaat doordat je niet de geindiceerde uren geleverd krijgt. Soms maar 40% tegen waanzinnige tarieven. Er moet dus nog meer geld naar de Thuiszorg, omdat iedereen de verkeerde kant op gestuurd wordt. Oneerlijke concurrentie(sturing) en onvergelijkbare prijzen. Ook dubbel fout dus.

    3. Tranferbureaus in ziekenhuizen zijn mede met locale Thuiszorgpartners opgericht om patienten zsm uit het ziekenhuisbed te krijgen, naar goedkopere oplossingen. Vaak voor de operatie heeft de client al getekend bij wie de revalidatie is geregeld. 3 maal raden waarheen? Naar dezelfde partner natuurlijk!

    Dit is allemaal eenvoudig rechtvaardig op te lossen als de overheid gaat doen wat ze moet doen: eerlijk informeren en concurrentie stimuleren. Stimuleer PGB en eigen beschikking.

    De thuiszorg zit nu potdicht, met patienten gevangen in wachtlijsten, terwijl vele zelfstandige zorgverleners tijd ZAT hebben om zorgvragers te verzorgen. Vanzelfsprekend tegen redelijke tarieven.

    Helaas zijn die zelfstandige zorgverleners lastig te vinden, maar ik heb een poging gewaagd met +/-130 zorgverleners op mijn site. Die gasten willen gewoon doen waar ze goed in zijn: zorg verlenen.

47. j.e.niemans-koot zegt:
    maandag 23 februari 2009, 22:36 uur

    In 1976 ben ik, na een tweejarige dagopleiding, begonnen als wijkverpleegkundige. In juli 2006 ben ik met OBU pensioen gegaan. Ik heb alle veranderingen in de thuiszorg van dichtbij en op wat meer afstand meegemaakt. Eerst het samengaan van de drie Kruisverenigingen tot één Kruisvereniging . Geweldig!! We waren één team in één werkgebied . We waren te vinden als dat nodig was, en we waren als team verantwoordelijk “zorg” geven omdat dat de norm was. Bij klachten waren we als team eveneens te vinden en verantwoordelijk om een oplossing te vinden. Ik heb me destijds, samen met veel collega’s in de organisaties waar we werkten ingezet voor verandering, verbeteringen met de bedoeling dat het zou worden wat Buurtzorg nu is.

    Maar toen de grote verandering werd ingezet in de begin jaren 1990 werden wij, de werkers die het werk echt kenden, letterlijk en figuurlijk aan de kant geschoven. De mensen in de top wisten hoe het moest zij wisten hoe de samenwerking met o.a. de huishoudelijke zorgkant moest gebeuren. Zorg hadden ze nooit gegeven , zij kenden de kracht van een team van wijkverpleegkundig/ wijkziekenverzorgenden niet, en het ging zoals zij wilden. Zij zijn met de Thuiszorg op de loop gegaan. !!!!

    Grote organisaties, veel managers , centraal aangestuurd etc. Ik heb die verandering altijd “treurig” gevonden. Er zijn zeker punten die verbeterd zijn, als voorbeeld de 24 uurs bereikbaarheid en de ambulante zorg ook buiten kantoortijden, de medisch verpleegtechnische zorgverlening.

    Maar er is m.i. ook veel geld verspild en arbeidsvreugde kapot gemaakt door te veel managers en zorgplanners, niet zorg maar geld was “uitgangspunt” . Later de marktwerking….wat te denken van 5 bedrijven Thuiszorg die in één straat zorg leveren, 3 verschillende zorgclubs in een wat groter flat gebouw!

    Verspilling van reistijd en energie van goed willende medewerkers. Ieder bedrijfje moet een groot werk gebied beslaan om rendabel te zijn en de professional, “Wijkverpleegkundige/ verzorgende” , zij die het “product” zorg leveren, kunnen die afstanden wel overbruggen met de “fiets” weer of geen weer. Autovergoeding zit er niet in. Dan de broodnodige samenwerking met andere zorgverleners wie weet de wijkverpleegkundige, van welk zorgbedrijf ook al weer, te vinden ? Voor medewerkers van Parnassia, bureau’s Maatschappelijkwerk, fysiotherapeuten , huisartsen, Transferverpleegkundigen van ziekenhuizen , zijn het enorme tijdrovende zoekplaatjes geworden.

    Als mantelzorger van mijn zus , kwam ik in 2008 in aanraking met Buurtzorg. Mijn zus die niet zo lang geleden nu, thuis verpleging nodig had heeft ook ”ondersteuning” gehad van BUURTZORG, geweldig ! Buurtzorg, ik heb de zorg gegeven door Buurtzorg ervaren als echte zorg . Mijn zus heeft zich door hun eerlijke betrokkenheid ontzettend gesteund en geholpen gevoeld.

    Ik kan u niet zeggen hoe blij ik ben met “Buurtzorg” het is de zorg op maat zoals wij ons dat destijds voor ogen hadden. En ik hoop van harte dat de politiek, de mensen in de top dat ook zien en vooral voelen.

    Als wijkverpleegkundige (met pensioen) weet ik echt wat Zorg geven is. Het hierna volgende is mij uit het hart gegrepen. Professor mw. M. Grijpdonk zegt : Wezenlijk in de verpleegkunde is het opnemen van de verantwoordelijkheid voor het welzijn van de patiënt die op zorg van de verpleegkundige is aangewezen. En dat deed uurtzorg voor mijn zus. En zo hoort Thuiszorg te zijn. Een wezenlijke steun in ( soms moeilijke) tijden zodat het THUIS veilig is om ziek te zijn voor de persoon die zorg nodig heeft en voor de mantelzorg om die persoon heen.

48. Frank Lenssen zegt:
    dinsdag 24 februari 2009, 09:01 uur

    PS:

    1. het is hartverwarmend dat de discussie zo lang doorgaat, en dat er een grote mate van instemming is.

    2. ik zag net voor het eerst dat nu al klassieke document: Naar Waardecreatie In De Zorg. Nog nooit zoiets gekmakends gezien, met zoveel gemeenplaatsen. Ik vraag me in gemoede af wat Boer & Croon hiervoor uitbetaald gekregen heeft…

    Ik begrijp waarom van Kooten en de Bie geen satire op televisie meer tonen, want ze zijn aan alle kanten door de realiteit ingehaald. De diverse Tegenpartijen, de zorg, het energiebeheer, het wanbeleid bij de banken, noem maar op. Ik parafraseer een bekend Tegenpoliticus: ‘veel gekker kan het niet worden’.

49. P. vd Spuyt zegt:
    dinsdag 24 februari 2009, 10:36 uur

    Marktwerking is een prima systeem in sectoren waar mensen die er werken gesimuleerd moeten worden tot beter/efficiënter gedrag. Niet zonder regels natuurlijk want daar krijg je pervers gedrag van, kijk maar naar de overbetaalde financiële sectoren.

    Als ik de reacties van met name de ervaringsdeskundigen, en dus absolute autoriteiten, lees is het wel duidelijk dat de voor deze maatschappij veel te verantwoordelijke verpleegkundigen die marktwerking niet nodig hebben.
    Zij kunnen de beste kwaliteit zorg leveren tegen de laagste kosten zonder controle van bovenaf!

    het probleem is dat er managers zijn die de wereld relateren aan zichzelf en dus niemand vertrouwen.
    Misschien moet de politiek maar eens een wet invoeren die het controleren van verpleegkundigen door leidinggevenden verbiedt, het hoeft ook niet want slecht functionerende verpleegkundigen kunnen door het tuchtcollege gecorrigeerd worden, dat is de autoriteit met kennis van zaken.
    De manager had kennis van andere zaken moeten hebben, maar gezien het wanbeleid bij Meavita, Philedelphia en anderen hebben ze zelfs daar geen kaas van gegeten

50. boris bouricius zegt:
    donderdag 26 februari 2009, 09:13 uur

    Vroeger waren er kruisverenigingen die de wijkverpeegkundigen in dienst hadden. zo is dat ontstaan. Wie klachten had kon terecht bij het bestuur. Wie daarna nog klachen had kon overstappen naar een kruisvereniging van andere huize.
    Toen kwamen er rechten, de AWBZ en de centrale organisatie, zonder lokale inbreng.
    En nu is er Buurtzorg en Buurtdienstverlening, weer lokaal. Wat ik mis is een klachteninstelling op lokaal miveau. Ik denk dat de Kruisverenigingen weer moeten opgericht of gereanimeerd als bewijs van burgerdeelname. Anders steken de gemeentebesturen er weer hun neus in met een nieuwe bureaucratie.

51. Bets Veenhuis zegt:
    donderdag 26 februari 2009, 20:59 uur

    In een deel van mijn werkzame leven heb ik de “zorg” in een aantal facetten mogen meemaken.De huidige “waardencreatie” om mij heen ziende, wil ik nog toevoegen aan het artikel van Marc Chavannes dat, zeker op het Nederlandse Platteland, door de verschillende verzorgenden, die allen per dag met meer (tot 8 toe) mensen èen patient bezoeken, enorme reisafstanden worden afgelegd, wat ook werktijd kost,benzine en autokosten, logistiek management en financiele administratie.Misschien moet ik daar milieuvervuiling door al het autoverkeer nog aan toevoegen.

    De wijkverpleegster komt niet meer op de fiets, zoals ik in de vijftiger jaren meemaakte.Maar die had dan ook alle deskundigheid in huis: verzorging van de wieg tot het graf in een straal van zo’n l5 kilometer, dag en nacht, met eigen tijdsindeling, overleg met de huisarts en het ziekenhuis. En het bestuur van de Kruisvereniging, waar zij haar verantwoordelijkheid aan had af te leggen, bestond uit vrijwilligers,die wel over enige inzichten en ervaringen beschikten.En dat alles onder toezicht van een Provinciaal Bureau waar zo’n tiental mensen zaten, die er meer verstand van hadden (daaronder vielen nog meer instanties, zoals Kraamzorg, Geestelijke Volksgezondheid e.d.) Dit heeft altijd prima gewerkt en kan nooit zoveel gekost hebben als thans het geval is. Verzuild, dat wel.

    De huidige buurtzorg lijkt daar in de buurt te komen en met die kostenbesparende kleinschaligheid hebben wij ook de menselijke maat weer terug in de zorg: patient en verzorgende kennen elkaar en inplaats van al het heen en weer gerij is er misschien nog tijd voor een gesprekje eneen kop koffie,hetgeen ook de genezing in psychische zin bevordert.

    Zo vraag ik mij af,hoe de verhoudingen nu liggen als ik mij bedenk,dat wij in de vijftiger jaren met 2 administratrices(provinciaal), l0 leidinggevenden kraamverpleegsters en ongeveer l75 kraamverzorgsterrs bij het WitGeleKruis in Gelderland jaarlijks ongeveer 5000 kraamgezinnen l0 dagen zorg wisten te geven. De basis voor de gehele administratier was een papieren blokje met 2 carbondoorslagen voor het gezin, het kraamcentrum (waarvan er regionaal 6 waren) en de centrale oonadministratie.

    Natuurlijk was er wel een provinciale direkteur. Niks managers. Helaas ontbreekt mij vergelijkingsmateriaal,maar ik heb niet het idee dat het toen slechter of duurder was.

52. P. vd Spuyt zegt:
    vrijdag 27 februari 2009, 17:13 uur

    LAATSTE NIEUWS!: De werknemers van het restant van Meavita dreigen hun opgespaarde verlofuren en nog niet uitbetaalde overwerkuren te verliezen.
    De stichtingen die de boedel overnemen weigeren de opgebouwde rechten over te nemen, met als gevolg dat de werknemers naast het verlies van hun vaste aanstelling (jaarcontract) en verslechtert arbeidscontract, nu ook voor grote financiële problemen komen te staan.
    Dit loopt voor individuele werknemers op tot tienduizenden Euro’s.
    Dit is meer dan wrang gezien het feit dat, terwijl er al jaren signalen van wanbeheer zijn, de directie in 2008 vooral bezig is geweest met het versterken van de eigen financiële positie.
    Ook wrang omdat mevrouw Bussemaker die over eventuele steun en schuldsanering beslist hiermee haar partijgenoot en aanstichter van de ellende, de gewezen directeur Frank Vijg uit de wind houdt.
    Het zou Bussemaker maar ook de over het UWV gaande staatsecretaris Jetta Kleinsma sieren als zij de verantwoordelijkheid nemen die bij hun functie past en niet de schijn van belangenverstrengeling laten dooretteren omdat het een kandidaat voor de tweede kamer (Vijg) namens de PvdA is die deze ellende willens en wetens heeft veroorzaakt.
    Waarbij ik ten aanzien van mevrouw Kleinsma op wil merken dat zij als wethouder van Den Haag met als portefeuille achtereenvolgens ‘zorg en welzijn’ en ‘financiën’ meer dan gemiddeld op de hoogte zou moeten zijn van de situatie bij Meavita.
    Ik roep bij deze de beide staatsecretarrisen op om er voor te zorgen dat die medewerkers niet de dupe worden van het wanbeheer en gebrek aan controlle en er voor te zorgen dat alle opgespaarde rechten zonder dralen worden uitgekeerd aan de medewerkers, en niet alleen om dat dat recht doet aan de situatie maar ook omdat een doorstart met het oude personeel onder deze voorwaarden niet bevoordelijk zijn voor de arbeidsvreugde.
    En daar zijn de patiënten weer de dupe van

53. Tom zegt:
    dinsdag 10 maart 2009, 11:39 uur

    Vinden we dat iedereen dezelfde zorg moet krijgen dus onafhankelijk van persoonlijke voorkeuren, van inkomen en andere factoren (lijkt mij niet prettig)
    -hoe snel willen we zorg kunnen krijgen en van welke kwaliteit (ik direkt als ik het nodig heb en dan van de hoogste kwaliteit)
    -wat kost dat en wie gaat betalen (ik ben bang dat ik dat voor een deel zelf zal moeten doen als ik zulke hoge eisen stel).
    Terug naar dat de Staat alles regelt lijkt mij een nachtmerrie. Ik begrijp de ophef niet helemaal: Niemand is gedwongen bij zo’n molog te gaan of te blijven werken en ook niemand is verplicht om de zorg bij zo’n molog af te nemen. Er zijn vele kleinschalige Thuiszorgorganisaties in heel Nederland te vinden alsook zelfstandige ZZP-ers. De aandacht voor alleen maar de organisatie genaamd “Buurtzorg” is prettig voor hen maar velen hebben niet in de gaten dat ook dit label door marketingjongens is bedacht omdat het precies aansluit bij de tijdgeest. Als je gaat zoeken naar gefrustreerd personeel van “Buurtzorg” zijn die zeker te vinden (oneigenlijke taken, onbetaald werk doen, voortdurend beschikbaar moeten zijn enzovoort)

54. Albert Willems zegt:
    zaterdag 23 mei 2009, 22:27 uur

    Frank Lenssen in #2 zegt het net zoals het is.Vooral zijn suggestie op het einde van z`n reactie is de spijker recht op de kop.Het Angelsaksische ideaal van privatiseringen en verzelfstandiging is een vloek geworden op de westerse wereld.De heb- en graaizucht werd door het duo Reagan-Thatcher verheven tot een soort heilige staat en dan heeft men niet veel Balkenendes nodig om de zaak te verbruien en helaas ten koste van het welzijn van de meest kwetsbaren in de samenleving.Vooral het Amerikaanse ideaal van heel rijk en heel arm werd door hen bepleit.Met de SP aan het stuur had dit nooit gekund.
    Marktwerking en privatisering zijn de vloeken van de graaicultuur,gelegd op de maatschappij.Met een beetje logisch denken,had men toch kunnen weten,dat die hele privatiserings manie op leugens en propaganda was gebaseerd.Hetzelfde geldt voor de energiebedrijven o.a. en voor dezelfde redenen.En dat die zogenaamde ‘bevoegden’ in Den Haag dit niet zagen,maar zelfs bevorderden is zonder meer crimineel.Het zijn vaak ook dezelfden,die gewetenloos meeheulen met andere leiders,die talloze onschuldige mensen afslachten onder het voorwendsel van een ‘gerechtvaardigde’ oorlog.En dan maar schermen met ‘degelijke Christenen’ te zijn met normen en waarden.Het wordt hoog tijd,dat dat politiek onkruid uit het Haagse tuintje wordt gewied.Dan kan de burger meteen zien,hoe weinig waardevols er eigenlijk in groeit.

55. m.j. schwencke zegt:
    dinsdag 24 november 2009, 15:53 uur

    en niet allen in de zorg
    wat te denken van de bouw sector en de volks huisvesting
    Ik wil er hier geen uit voerig verhaal aan wijden maar in Duidsland kan je als eenvoudig burger een stukje (600m2) bouwgrond kopen en naar eigen inzicht bebouwen,woningen (nieuwbouw) zijn er al voor onder de ton..
    Strijkstokken zijn er in de talrijke orkesten volop te vinden daar horen ze tuis.
    Maak van de streepjes pakken hard werkende
    stratenmakers, tuinmannen, verzorgers, keokenbakkers etc etc , school ze om leer ze wat… Ik verzeker u de bloemen beginnen dan weer te bloeien. Dat noemen we lente. Enkelen van hun horen thuis in de nu leeg staande cellen. eerlijk is eerlijk

56. P. lamers zegt:
    dinsdag 24 november 2009, 17:27 uur

    Het bovenstaande stuk werd op 13 februari geschreven, één dag na de bewuste brief van mevrouw Bussemaker.
    Dat zij wat uit te leggen heeft was het personeel, die de grootste schuldeisers zijn bij Meavita (honderden opgespaarde verlofuren per persoon), al lang duidelijk.
    Door het failliet kwam er geen gedegen onderzoek en dat is cynisch als je weet dat Meavita bestuurd werd door mensen die lid zijn en waren van dezelfde politieke partij als mevrouw Bussemakeren die zij ook nog eens in een aantal gevallen persoonlijk kende. Deze bestuurders zijn ook diegenen die zichzelf bovenmatig verrijkt hebben en hun megolame plannetjes hebben doorgedrukt met het failliet als gevolg.
    Het personeel had liever gerechtigheid gezien maar daar had mevrouw Bussemaker geen zin in.
    Ik kan me de opmerking nog herinneren die zij maakte dat het zo’n onoverzichtelijke administratieve en financiële chaos was dat het (zij) geen zin had om een onderzoek te doen. Ze had gewoon haar vriendjes kunnen bellen! Een van de fraudes die gepleegd zijn waren namelijk het geschuif met en omzetten van de bewuste verlofuren in oudejaarsuitkeringen, overigens zonder om toestemming te vragen aan de eigenaren van die uren, laat staan dat die toestemming gegeven zou zijn. Als ze dat wél had onderzocht was met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de uitkomst geweest dat Meavita feitelijk al in het najaar van 2007 technisch failliet was. het personeel en de patiënt was en is het slachtoffer, de politieke vriendjes ontspringen de dans, of de curator moet ze alsnog de duimschroeven aandraaien.

57. Cock de Graaf zegt:
    vrijdag 15 januari 2010, 14:49 uur

    De noodzaak voor een ander, want beter ziektekostenstelsel inclusief AWBZ was evident. Het toenmalige stelsel was een op het Sovjetsysteem geïnspireerd model, waarbij het zorgaanbod (planning van het aanbod) centraal stond en vervolgens via budgettering werd de zorg al dan niet verleend aan degenen die hierom verlegen zaten. Voordeel: overheidsbegroting voor de zorg is goed in de hand te houden en er werd niet meer geld uitgegeven dan er van tevoren was gebudgetteerd. Niet de patiënt bepaalde hoeveel en van welke kwaliteit zorg nodig was, maar de instelling, de aanbieder van de zorg via het toegewezen budget van de overheid.Vanwege een gebrek aan concurrentie en een teveel aan regels werd dit stelsel niet langer houdbaar geacht. Er moest meer oog komen voor de vraagkant van de patiënt in de zorg. Er zal meer efficiency in de zorgverlening aan de patiëwnt komen en er zal gereguleerde marktwerking toegestaan worden.
    Ook de AWBZ is hier niet aan ontkomen en mede daarom is de WMO geïntroduceerd. Je mag veronderstellen dat overheid en het werkveld intens overleg met elkaar hebben gevoerd en op deze wijze is kennelijk de huidige regelgeving WMO ontstaan. Dat gemeenten dichter bij de burgers staan dan de overheid lijkt me een juiste gedachte, maar de regelgeving vertoont ook mankementen. Elke verandering doet pijn en gaat gepaard met transitieproblemen. Beschamend is te constateren dat de top van nieuwe fusiebedrijven zoals Meavita en vele andere zorgbedrijven niet hebben begrepen dat het uitsluitend om de patiënt gaat. Zij vinden zichzelf veel belangrijker dan de patiënten die geholpen moeten worden. Op dit gebied is Nederland ziek: er moet nodig een ethisch reveil komen onder de topbestuurders én toezichthouders in de (thuis)zorg! Dat het tot nu toe nog heeft gefunctioneerd zegt dus alles over de uitvoerenden, die met liefde hun patiënten verzorgen. Maar vraag niet ten koste van wat, want de lol gaat er zo langzamerhand wel van af. De uitwassen zijn nu bekend en moeten nu snel worden opgelost.Minister Klink heeft nog veel werk te doen en hij is inmiddels ook wel op de hoogte van de uitwassen en trekt het land door om best practices te vernemen. Maar voor alles zal er een mentaliteitsverandering moeten plaatsvinden bij de top en toezichthouders van de (thuis)zorg. Dat lijkt me evident!

Reageren:

Wilt u uw reactie met volledige voornaam/-letters en achternaam ondertekenen? De NRC redactie probeert iedereen met open vizier te laten discussiëren. Zie de NRC Netiquette.