Over de leegte achter een peuterpyjama
Wat is er toch aan de hand met de actualiteitenrubrieken?
Vergis ik me of gaan ze steeds meer lijken op Editie NL, 4 in het Land en Hart van Nederland?
Zowel in Nova als bij EenVandaag kwam de pyjama van de vermiste Britse kleuter Madeleine voorbij. Of nee: één die daarop leek.Een wit broekje met blauwe bloemetjes. Op de rechterpijp een merkplaatje. Daarboven een roze hesje, met korte mouwen en lichtblauw fantasiestiksel.
Teleurgesteld vertelde Nova-presentator Joost Karhof dat de ouders „helaas toch niet” aan tafel zouden zitten. Omdat ze tijdens „hun campagne in Duitsland” – alsof het om politici gaat – „onverwacht” met de politie moesten praten.
Dat de Britse media vaak de internationale nieuwsagenda bepalen, is een feit. Maar dat zich serieus nemende Nederlandse nieuwsrubrieken nu ook de Britse fascinatie voor Britse kindermisdrijven overnemen, inclusief de daarmee gepaard gaande ouderlijke tv-oproep, gaat wat ver. Ook als je hoort dat de ouders contact zoeken met vijf Nederlandse gezinnen die ten tijde van de ontvoering in de buurt verbleven. Of die vijf hun Portugese vakantiekiekjes even willen mailen.
Moeten heus twee verschillende actualiteitenrubrieken op pad om opwellende tranen van de moeder vast te leggen? Openbaren haar emoties ‘achtergronden’ bij het nieuws? En wat precies is er verdiepend aan het posterplakken in Amsterdamse tram en metro?
Plaatjes zonder praatjes. Terwijl het NOS Journaal het prima alleen af kon. In twee minuten een ‘exclusief’ gesprek met de ouders McCann én een traan: toen Maddies moeder verlangend een roze knuffel tegen haar hals drukte.
Slechts vier items komen bovendrijven, als me gevraagd wordt naar onderscheidende en in zekere zin onmisbare bijdragen van actualiteitenrubrieken de afgelopen maand. Dat is de door Nova ontdekte en breed uitgemeten klikogate waaruit bleek dat vertrouwelijke gegevens van de koningin op straat belandden. Plus drie keer Netwerk. De schokkende onthulling dat illegale, soms gestolen adoptiekinderen uit India naar Nederland zijn gehaald. Het beleggingsschandaal van Milli Görüs. En, o ja, het gerommel binnen de Hiv Vereniging Nederland. Seropositieve mannen van de werkgroep Poz & Proud die onveilige seks propageren, „gijzelen” de vereniging.
Alhoewel: was het overtuigend?
Sommige beelden waren van het niveau dorps-tv: domkomisch amateuristisch. Bij Nova de-verslaggever-met-zonnebril die als een Ralph Inbar uit Bananasplit in de vuilcontainer stond te grabbelen. En wat te denken van het item over de hiv-werkgroep gisteren? Door op zichzelf zinnige interviews flitste dat almaar terugkerende beeld van een dildo in een donkere kamer.
Die gebruiken barebackers toch juist niet?
Voor een meer intelligente combinatie van beeld en betoog, kunt u terecht bij het onderscheidende VARA-programma Is dat eigenlijk wel zo? Daarin „wokt” Francisco van Jole zijn „werkelijkheid” (ipse dixit), gisteren over de vraag waar het groeiende onveiligheidsgevoel vandaan komt. Als een Nederlandse Michael Moore verknoopt hij (archief)beelden uit nieuws en film met grafieken en cijfers, goochelend met oorzaken en gevolgen. Spitsvondige en eigenzinnige filosofietjes, een tikje te snel soms, maar goed voor vijfentwintig minuten op-het-puntje-van-je-stoel-tv — en hoe vaak komt dat voor?
Hoe het afliep met het onveiligheidsgevoel? Volgens Van Jole woekert dat welig door het commerciële emonieuws op televisie. En door de PC Hooft-tractor.
