Wie de komende dagen alle details wil weten moet dit blog en dit blog volgen. Beide auteurs zijn voorstander van hervorming, maar dat is in dit verband niet het belangrijkste: ze weten alles van het proces en de valkuilen. Gisteren zeiden diverse Witte Huis-medewerkers dat de Democraten  de stemmen hebben om het plan aangenomen te krijgen, en dat is vermoedelijk geen goed teken.

Stemmingen as deze zijn het product van wekenlange onderhandelingen met twijfelaars: Congresleden die toezeggingen op andere gebieden eisen (een mooie snelweg in hun district, financiele steun in de campagne, etc.) in ruil voor hun stem. De boven aangehaalde uitspraken moeten in dat licht worden bezien. Het is een manier om twijfelaars de indruk te geven dat het Witte Huis het misschien ook zonder hun stem af kan. Kies snel, anders is het te laat. Een trucje. En wie in dit stadium dat soort trucjes nodig heeft, is dus niet zeker van zijn zaak.

Republikeinen claimen intussen dat zij de stemmen hebben om het plan te blokkeren. Een trucje van dezelfde soort. Deze bekentenis van Palin is ook niet in hun voordeel. Zij zetten de senator in die sinds januari het gezicht is van het nationale verzet tegen de plannen.

Obama heeft zijn vertrek naar het buitenland (Indonesie en Australie) met een paar uitgesteld om mee te helpen aan de laatste onderhandelingen. Het tekent de spanning. Zijn positie ten opzichte van alle andere politici in dit debat blijft sterk.

Een ander goed teken voor hem: de plannen winnen iets aan populariteit.

Maar opiniepeilers – hier – zijn niet erg optimistisch over de invloed die een politiek succes voor Obama zou hebben op de kansen van Democraten later dit jaar. Deze progressieve blogger vindt dit een unfaire voorstelling van zaken: ,,If reform passes, Democrats will almost certainly lose a whole bunch of seats in November. But if reform fails, Democrats will also almost certainly lose a whole bunch of seats in November.”

Een voormalige hoofdredacteur van The New York Times vroeg in het weekeinde aandacht voor de rol van FoxNews in het debat. Hij verbaast er zich vooral over dat de zender door andere journalisten zo serieus wordt genomen. ,,Why can’t American journalists steeped in the traditional values of their profession be loud and candid about the fact that Murdoch does not belong to our team?”

Wie alle procedurele ins en outs wil kennen moet dit stuk lezen. En wie de kijk van een ervaren politci wil weten op de politieke betekenis van deze week, leze dit stuk:

,,I don’t think this will bring down the Obama presidency,” said Mickey Edwards, a former Republican congressman from Oklahoma. (…) The problem for Mr. Obama, Mr. Edwards added, is that he has raised the stakes himself so high. ,,If he says this is make-or-break and my presidency depends on what the American people think of this issue, then he’s putting himself in a bad spot.”

Video van de dag: Patrick Kennedy, zoon van wijlen Ted Kennedy, ongelukkig Congreslid uit Rhode Island (niet herkiesbaar later dit jaar), besluit een debat over Afghanistan te gebruiken voor een filippica tegen de moderne media. Eindeloos aandacht, klaagt hij, voor een onbetekenend Congreslid dat  is verwikkeld in een seksschandaaltje, en geen woord over de oorlog. Klagen wordt schreeuwen wordt – enfin, kijkt u zelf maar:

Het is goed om te weten dat Beck president Obama, wiens buitenlands beleid (Afghanistan) en sociale politiek (werkloosheidsuitkeringen, etc.) gemakkelijk ter rechterzijde van de VVD uitkomen, permanent voor ,,uiterst links” uitmaakt. Zelf ziet Beck zich namelijk allerminst als een radicaal rechtse figuur.

Amerikaanse aanhangers van Wilders zijn nogal ontstemd – hier, hier. Sommigen - hier – zagen zelfs dat Beck Wilders een fascist noemt. Dat lijkt me een te vlotte conclusie. En duidelijk is ook (opnieuw) dat Beck geen man van grondige research is: hij verwart in hetzelfde item De Villepin met Le Pen. Evengoed voelde Wilders zich in het verleden voortreffelijk thuis in de wereld van Beck. Bekijk de video van een interview dat hij eerder aan Beck gaf.

“Save the country from trending toward Socialism!”

Het werd hier gisteren onthuld in dit stuk, en dat zegt wel zo’n beetje hoe de komende weken gaan verlopen, als Obama zijn laatste poging doet het zorgplan aan het Congres te verkopen.
In dat interne stuk staan wel meer dingen die de partij liever niet geopenbaard had gezien. Zo wordt erin gesignaleerd dat ,,angst” een belangrijke motivatie is voor kleine donoren om geld aan de partij te geven. Een andere: ,,Extreme negative feelings toward existing Administration.”

De partij distantieerde zich van het document nadat het gisteren uitlekte, en iedereen kan zelf de geloofwaardigheid daarvan inschatten: het stuk is eerder al door de partij gebruikt om donoren te werven.

Bovendien past het bij de confrontatiestrategie die in Washington gemeengoed is geworden. In dat opzicht is een ander berichtje dat gisteren uitlekte niet minder typerend. Karl Rove, de strateeg van George W. Bush, publiceert binnenkort zijn memoires, en daarin staat hij stil bij de kritiek van Democraten op de nooit gevonden massavernietingswapens in Irak, die de grondslag van de oorlog vormden.

Die wapens hebben zoveel aandacht gekregen, schrijft Rove nu, omdat de regering-Bush er te slap op reageerde. ,,When the pattern of the Democratic attacks became apparent in July 2003, we should have countered in a forceful and overwhelming way”, schrijft hij. ,,We should have seen this for what it was: a poison-tipped dagger aimed at the heart of the Bush presidency.”

Het is niet misgegaan met Bush omdat die wapens nooit gevonden zijn. Het is misgegaan omdat de critici die dat aan de orde stelden, niet hard genoeg zijn aangepakt. Dat is het denken: timmer je tegenstander in mekaar voordat hij het met jou doet.

En omdat er in het zorgdebat zoveel op het spel staat, is dit meteen een redelijke indicatie hoe dat zal verlopen. Nog een week of drie, vier opponenten bestrijden – en we weten de uitkomst.

Er blijven vele onzekerheden. Stukken als deze laten zien dat de verhoudingen in het Witte Huis  slecht aan het worden zijn. Geen geweldig begin voor zo’n riskante operatie.

Het is lang niet het enige probleem. Kan de verzwakte Democratische voorzitter van het Huis van Afgevaardigden voldoende leden zover krijgen dat ze hun herverkiezing, later dit jaar, riskeren? Heeft ze kortom genoeg stemmen? De procedure die ze gebruiken is ingewikkeld – gedeeltelijke omzeiling van de filibuster met een manoeuvre uit het begrotingsproces, hier goed uitgelegd - en kan tot veel onverwachte ongelukken leiden.  En dan is er nog de tijdsdruk: het moet snel afgerond zijn, voor pasen, anders herhaalt zich het beeld van vorig jaar: het land lijdt onder de werkloosheid, Washington praat maar door over zorg.

Duidelijk is dat Obama vandaag opnieuw de indruk zal wekken dat hij Republikeinse ideeen in zijn plannen betrekt – hier, hier. Het is op deze plaats al vaker gezegd: dit gaat niet om electorale winst op korte termijn, dit gaat over de behoefte een fundamentele hervorming op de lange termijn door te voeren: kunnen Amerikanen vertrouwen op de overheid, of niet?

En tegelijk gaat dit natuurlijk over het vertrouwen van het land in Obama. Ik las vorige week dit boek over de campagne van 2008, en het is verbazingwekkend terug te lezen hoe gemakkelijk de man destijds tegenslagen overwon. Dat gemak hebben we in het Witte Huis al lang niet meer geetaleerd gezien.

Hier uitgebreidere video van de discussies tussen de rivalen van 2008 (aanbevolen). Er waren meer van die momenten. Een Republikein brengt het overbekende klacht op van de honderden pagina’s wetstekst die zorgwetgeving genereert. De president laat hem er niet mee weg komen:

Niet dat er niets misging voor het Witte Huis. Breng Joe Biden in de buurt van een microfoon en hij doet al snel iets onhandigs. Wie goed luistert hoort hem hieronder in een pauze zeggen wat zijn baan voorstelt: ,,It’s easy being vice president. You don’t have to do anything.”

Hier een analyse van de winnaars en verliezers van de dag. Hier de analyse van Sarah Palin. Hier een opinieonderzoek dat laat zien dat het verzet van het publiek tegen een stelselherziening niet zo simpel ligt als Republikeinen willen doen geloven. Hier het voorstel dat Obama begin deze week deed om het debat nieuw leven in te blazen, nadat de plannen eerder dit jaar bijna een stille dood stierven.

De vraag is nu: heeft de dag van gisteren de vooruitzichten op succes verbeterd? Of was het allemaal poppycock (kletspraat), zoals deze presentator van FoxNews vaststelde nadat hij eerst een Republikein en daarna een Democraat tot de orde riep:

 Click here to view the embedded video.

De opvatting werd gisteren in brede kring gedeeld: een goede show, interessant voor de kijker, maar in de praktijk niet meer dan een maniertje om de diepe verdeeldheid tussen partijen te maskeren: kijk hier maar.

Dus de vraag is nu wat de president doet. In feite heeft het hele project ruim een maand stilgelegen. En er is vermoedelijk maar een manier om het af te ronden: via een begrotingsprocedure die de voorwaarde van zestig stemmen in de Senaat omzeilt. Een ingewikkeld en tijdrovend proces zonder garantie op een goede uitkomst.

Daarom blijven veel mensen in deze stad sceptisch of er werkelijk iets van de grond komt. Zie hier, hier en hier. Uit het laatste stuk: ,,My worry is that going for broke and failing will leave no time or appetite for a fallback, scaled-down plan. And the moment to do something on health care – not everything, but something significant – will have evaporated, once again.”

Wat moeten we hier nu weer van denken?

Het had vermoedelijk te maken met deze spreker, die een nummer maakte van Obama’s jeugdige cocainegebruik.

Zoals dat gaat tegenwoordig: bij Media Matters, de progressieve waakhond van conservatieve media, hadden ze korte tijd later een filmpje gevonden waarin Glenn Beck – dit jaar de slotspreker van CPAC – spreekt over cocainegebruik in zijn jonge jaren.

Probleem is verder dat het officiele conservatisme, dat op CPAC samenkomt, door veel Tea Party-activisten wordt gewantrouwd omdat het zou zijn opgegaan in de Washingtonse machtselites: ,,(…) you’re going to see a much more diffuse conservative movement that is being led in large part from outside of Washington and is much more in line from the grass roots.”

En dat is niet het enige probleem. Deze conservatieve senator vreest dat de Tea Party beweging de Republikeinen zal ondermijnen: ,,If we fractionalize the Republican Party, we are going to see more liberals elected.”

Intussen aarzelen conservatieve commentatoren steeds openlijker over de heldin van de Tea Party beweging, Sarah Palin, die heeft geweigerd op de conferentie te verschijnen. Deze columnist denkt bij voorbeeld dat zij geen schijn van kans maakt:

,,She is not going to be president and will not be the Republican nominee unless the party wants to lose at least 44 states. (…) America, its luck exhausted, at last has a president from the academic culture, that grating blend of knowingness and unrealism. But the reaction against this must somewhat please him. That reaction is populism, a celebration of intellectual ordinariness. This is not a stance that will strengthen the Republican Party, which recently has become ruinously weak among highly educated whites. Besides, full-throated populism has not won a national election in 178 years, since Andrew Jackson was reelected in 1832.”

Hier, hier en hier voorbeelden van die ontzetting. Het gevolg is, al is dat wel erg speculatief, dat het nu goed mogelijk is dat Democraten komend najaar hun meerderheid in de Senaat verliezen, twee jaar na hun beste resultaat sinds 1976.

Over de motieven van Bayh, die tot de kleine groep behoorde waaruit Obama zijn running mate koos, werd gisteren veel gespeculeerd. Zelf gaf hij als reden dat de Senaat door de vergiftigde polarisatie niets meer presteert. (Waarom hij zijn kinderen mee op het podium nam, was minder helder.)

Bayh is nooit erg geliefd geweest onder Democraten. Door een vergissing van een bewaker kon ik tijdens de voorverkiezingen van Indiana, voorjaar 2008, achter hem aanlopen toen hij, voorafgaande aan een toespraak van Hillary Clinton (die hij destijds steunde), werd opgevangen door de entourage van Clinton. Howard Wolfson, Clintons woordvoerder, en Rob Reiner, filmregisseur en destijds een vurig Clinton-fan, keerden hem de rug toe zodra Bayh de vip-ruimte betrad. (Daarna maakte de bewaker zijn fout goed, dus de rest heb ik niet gezien.)

Niet alleen steunde hij de invasie van Irak, ook stemde hij tweemaal voor Bush’ belastingverlagingen voor de hoogste inkomens. Maar omdat hij uit een relatief conservatieve staat komt – die Obama in 2008 mede dankzij hem won – was Bayh nu eenmaal van grote waarde voor Democraten.

De sfeer in die kringen zal er de komende tijd dus zeker niet beter op worden. Ook omdat ze daar nog lang niet zijn uitgepraat over de motieven van de senator. Deze (linkse) commentator denkt bij voorbeeld dat hij zijn zetel bewust overdraagt aan een conservatieve Republikein: ,,(…) he’s acting to ensure that it happens anyway. Because he doesn’t care about the welfare of the American people or the people of the world”.

En deze linkse blogger geeft een nog zwarter scenario door: Bayh zou zich voorbereiden om Obama uit te dagen in 2012, of hem op te volgen in 2016: ,,This is a man that is already running for President. His platform is already written for him. He wants to be the moderate candidate who will, in his mind, will receive some Republican support.”