Dezelfde Breitbart liet gisteren nogal van zich horen. Hij had een opname in handen gespeeld gekregen waaruit zou blijken dat verslaggevers in Alaska opzetjes maakten om een Tea Party-kandidaat onderuit te halen. De zender waarvoor de verslaggevers werken zegt dat de opname incompleet is en daarom een verkeerde indruk wekt – dat zou bij Breitbart niet voor het eerst zijn -, maar voordat de zender zijn lezing gaf had Sarah Palin haar commentaar al gegeven. En hoe:

“Corrupt bastards’ dus. Weerwoord afwachten overbodig. Overigens wel een behoorlijke kans dat dezelfde Palin ook het volgende stuk beschouwt als onderdeel van mediacorruptie: een op anonieme bronnen gebaseerd artikel dat duidelijk maakt hoe beducht prominente Republikeinen zijn voor Palins vermoedelijke kandidatuur voor 2012. Ze moet gestopt worden, nu het nog kan:

“We believe she could get the nomination, but Barack Obama would crush her.”

Eerst een samenvatting – CNN schaamde zich destijds zo dat Crossfire na Stewarts optreden van de buis werd gehaald. De man rechts, met het strikje, is de conservatieve journalist Tucker Carlson, tegenwoordig commentator van FoxNews en maker van deze conservatieve website. De man links is Paul Begala, die werkte als politiek strateeg van toenmalig president Clinton in de jaren negentig, en nu nog steeds commentator van CNN is.

En dit is de volledige uitzending.

Onderzoekers zijn het erover eens – hier, hier, hier - dat Republikeinen de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden gaan heroveren. Minder zeker is de Senaat. Het hangt op een paar zetels. En al ligt het voor de hand dat volgende week veel vergelijkingen met 1994 worden gemaakt - toen Democraten na twee jaar Bill Clinton het Congres verloren -, het is van belang te constateren dat Republikeinen destijds hun meerderheid in zowel het Huis als de Senaat terugwonnen. Zonder Tea Party.

Dit jaar lijkt dat. door toedoen van de Tea Party, een stuk ingewikkelder te worden. Volgens de meeste onderzoekers – hier, hier – komen Democraten, zoals het er nu voorstaat, uit op een meerderheid van een tot twee zetels. (Dan reken ik de onafhankelijke Joe Lieberman, die vergadert met Democraten, mee.)

Inmiddels staat vrijwel vast dat senaatskandidaat Christine O’Donnell, die door Palin en de Tea Party aan de winst in de Republikeinse voorverkiezingen in Delaware werd geholpen, nagenoeg kansloos is. Haar toenmalige Republikeinse opponent zou vrijwel zeker hebben gewonnen. Hier zijn de Republikeinen, zoals Karl Rove destijds al voorzag, kortom geschaad door de Tea Party.

Dan is er het curieuze geval van Joe Miller, senaatskandidaat in Alaska. Ook hij dankt zijn Republikeinse kandidatuur aan Palin en de Tea Party. En ook in zijn geval zou zijn toenmalige opponent, een zittende senator, zeker hebben gewonnen. Het ingewikkelde is hier dat deze zittende senator vervolgens heeft besloten als onafhankelijke (‘write-in’-)kandidaat alsnog aan de senaatsverkiezingen mee te doen. Twee Republikeinen en een Democraat vechten daar dus nu om de zetel.

Miller heeft de laatste weken zijn kansen verkleind door een serie wonderlijke acties. Hij liet een journalist arresteren door zijn eigen bewakers. Hij beaamde in het verleden een poll te hebben willen manipuleren en daarover te hebben gelogen. En nu is er een peiling die hem onderaan zet, en belangrijker: die de Democraat in Alaska een redelijke kans geeft. Ook dit hele spektakel zou zich zonder de Tea Party (en Palin) nooit hebben voltrokken: dan zou de zetel zeker Republikeins zijn gebleven.

Als de Democratische meerderheid in de Senaat dinsdag met een of twee zetels in stand blijft, en O’Donnell en Miller verliezen hun races aan de Democraat, dan zijn er dus een paar interessante vragen te stellen aan de Tea Party en Palin.

Hier de prognose van een goede cijferaar: de Republikeinen staan op het punt meer dan vijftig zetels te winnen (bij een winst van 39 heroveren ze de meerderheid). Hier een conservatievere prognose van een andere serieuze cijferaar, die ook uitkomst op een Republikeinse meerderheid. En hier een uitwerking per race, waaruit vooral blijkt dat de races die nog onbeslist lijken op dit moment bijna allemaal in Democratische handen zijn, met andere woorden: de nederlaag kan makkelijk nog veel groter worden.

Dus: wat kunnen strijdlustige Democraten hier nog tegen ondernemen?

Vorige week zagen we hoe een wanhopige Democraat de religie van zijn opponent ter discussie stelde – zonder veel succes, overigens - en nu kunnen we aan deze categorie een spectaculair geval toevoegen: een Democraat die vecht voor zijn herverkiezing en zich nu ineens bedenkt dat hij in 2008 niet voor Obama maar voor McCain heeft gestemd.

Nog even en er staat een nerveuze Democraat op die roept: stem op mij, dan zorg ik dat Obama afgezet wordt.

Dus wat kan zijn Democratische opponent hier nog tegen doen? Het is een Republikeins jaar. Zijn kansen lijken vrijwel nihil. En dan komt hij hiermee:

Hier de onderbouwing, hier de reactie van Paul. Progressieve commentatoren worden er erg droevig van - ook hier, hier - en geheel onlogisch is dat niet. Onder Bush klaagden Democraten steen en been over het gebruik van religie als vals campagnethema om de Republikeinse machtspositie te beschermen. Het was onjuist. Het was onkies. Religie hoorde geen politiek thema te zijn in een natie die de scheiding van kerk en staat in de grondwet heeft vastgeleggd.

Het jaar 2010 leert hoe principieel die bezwaren waren. Paul en zijn Democratische tegenstander hielden afgelopen weekeinde een debat, dat wordt gezien als ,,het smerigste van 2010”. ‘Hoogtepunten’: