Ik ben zaterdag niet op de Rally to Restore Sanity and/or Fear. Ik ben in het Westen van de VS, omdat ik vermoed dat daar, en niet op het protest in Washington, de Congresverkiezingen zullen worden beslist. (Nu maar hopen dat ik me niet vergis.) Het protest van Jon Stewart en (in mindere mate) Stephen Colbert is in elk geval een fascinerend initiatief. Ik schreef er vrijdag over in de papieren krant (alleen voor abonnees). Bij de voorbereidingen voor het stuk raadden enkele Stewart-kenners me aan terug te kijken naar een uitzending van het CNN-programma Crossfire uit 2004. Jon Stewart kraakt daarin het format van dat programma af: links slaat rechts de kop in (en andersom). Volgens Stewart is dat het hele probleem van de moderne media. Ze kloppen tegenstellingen op, ze zoeken conflict om het conflict, ze construeren een wereld vol controverses omdat politici dat nu goed uitkomt. Zijn weerzin tegen dat verschijnsel – journalisten als paladijnen van politici – bracht hem ertoe het protest van vandaag te beleggen. En die weerzin bestaat dus al jaren. Vandaar dat ik ook u aanbeveel dat programma uit 2004 terug te kijken. Zie hieronder.  Lees verder »

Het hele jaar is het gegaan over de kracht van de Tea Party. Maar nu het erop aankomt blijkt de beweging eerder een risico dan een garantie voor Republikeins succes, volgende week dinsdag.

Onderzoekers zijn het erover eens – hier, hier, hier - dat Republikeinen de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden gaan heroveren. Minder zeker is de Senaat. Het hangt op een paar zetels. En al ligt het voor de hand dat volgende week veel vergelijkingen met 1994 worden gemaakt - toen Democraten na twee jaar Bill Clinton het Congres verloren -, het is van belang te constateren dat Republikeinen destijds hun meerderheid in zowel het Huis als de Senaat terugwonnen. Zonder Tea Party. Lees verder »

Er zijn twee manieren om naar de lopende campagne voor de Congresverkiezingen te kijken. Het grote verhaal blijft hardnekkig hetzelfde: Democraten lijken op een zware nederlaag af te gaan. Tegelijk pakt die nederlaag volgens sommige serieuze onderzoekers zo groot uit, dat het over een week niettemin een spectaculaire avond kan worden.

Hier de prognose van een goede cijferaar: de Republikeinen staan op het punt meer dan vijftig zetels te winnen (bij een winst van 39 heroveren ze de meerderheid). Hier een conservatievere prognose van een andere serieuze cijferaar, die ook uitkomst op een Republikeinse meerderheid. En hier een uitwerking per race, waaruit vooral blijkt dat de races die nog onbeslist lijken op dit moment bijna allemaal in Democratische handen zijn, met andere woorden: de nederlaag kan makkelijk nog veel groter worden.

Dus: wat kunnen strijdlustige Democraten hier nog tegen ondernemen? Lees verder »

Kentucky is een Republikeinse staat – hier. De Republikeinen nomineerden er eerder dit jaar de libertaire Tea Party-kandidaat Rand Paul voor de Senaat. Zijn campagne begon zeker niet probleemloos, maar hij lijkt nu in de peilingen een veilige voorsprong – hier de grafiek - te hebben genomen.

Dus wat kan zijn Democratische opponent hier nog tegen doen? Het is een Republikeins jaar. Zijn kansen lijken vrijwel nihil. En dan komt hij hiermee: Lees verder »

Het zijn dagen voor cynische grappen over hope en change. Ze worden zo vaak gemaakt dat ze alleen al daarom niet grappig meer zijn. Maar hun frequentie heeft wel een logica. Aan de val van de Democraten lijkt geen einde te komen.

Zo was donderdagavond in Las Vegas het enige debat tussen Tea Party darling Sharron Angle en Harry Reid, leider van Democraten in de Senaat. Een nek-aan-nek race met hoge symbolische waarde: Tea Party versus establishment. Resultaat van het debat volgens deze progressieve commentator:  ,,Reid lost.” En volgens deze: ,,Reid My Lips: (…) a Disaster.” Lees verder »

Een vrome Republikeinse senator praat graag over het belang van familiewaarden. U kent het type. Zijn naam wordt een paar jaar terug aangetroffen in het telefoonboekje van een escortservice. In 2010 herinnert zijn Democratische opponent aan dit verleden.

Het opmerkelijke? Het doet vrijwel niets. In de peilingen blijft de Democraat ver op hem achter. Het is typerend voor het verkiezingsjaar 2010: wat Democraten ook over hun opponenten opdiepen, het lijkt hun enorme achterstand - hier - amper te verkleinen. Lees verder »

Sarah Palin heeft de afgelopen maanden met officiele steunbetuigingen gestrooid, en dat is niet onopgemerkt gebleven. Zij hielp er menige Tea Party-kandidaat de brug mee over. (Ik schreef gisteren over de belangen achter de Tea Party in de papieren krant – alleen voor (web)abonnees.)

Nu zijn interne e-mails uitgelekt die Palins steunbetuigingen in perspectief plaatsen. Ze doet het niet voor niets, om het zacht uit te drukken. Ze verwacht tegenprestaties. Dit, aldus de e-mails, tot stomme verbazing (,,holy cow”) van een politicus die tot voor kort tot haar beste vrienden werd gerekend. Kortom – hier gaan we meer van horen. Lees verder »