De rol van roddel
Waar te beginnen? Hillary Clinton vond het prima dat haar mensen Obama’s vroegere cocainegebruik openlijk aansneden. ,,Let’s push it out”, zei ze. Obama had het een maand voor de verkiezingen gehad met Biden: ,,How many times is Biden gonna say something stupid?” De inner circle van Hillary ontdekte tijdens de campagne dat Bill toch weer vreemdging, ,, not a frivolous one-night stand but a sustained romantic relationship”. Over de vrouw van McCain ging, in de staf van McCain, een zelfde gerucht. En toen Obama na de verkiezingen Hillary maar bleef vragen of zij Buitenlandse Zaken wilde, noemde ze ten slotte Bill als haar belangrijkste probleem: ,,You know I can’t control him.”
Anecdotes uit een nieuw boek over de campagne van 2008. Het kwam hier gisteren officieel op de markt, en het zal deze week veel aandacht wegkapen. Hier, hier en hier overzichten van de belangrijkste nieuwtjes uit het boek, ofwel: more juicy stuff. (Het boek brengt ook de leider van Democraten in de Senaat in de problemen, al is dat een verhaal dat vermoedelijk snel overwaait.)
De vraag is wel: moeten we dit allemaal serieus nemen? Feit is dat een van de auteurs, Mark Halperin, een van de invloedrijkste politieke journalisten van dit land is. Hier een eerder stuk uit The New Yorker waarin dat wordt uitgelegd.
Halperin is een serieuze journalist, maar hij is er mede oorzaak van dat tegenwoordig entertainers en schreeuwers zeker zo serieus worden genomen als vertegenwoordigers van de media. In de redenering van Halperin is niet van belang of iemand de feiten juist weergeeft. Van belang is of hij invloed heeft. En dus hecht hij ongeveer evenveel waarde aan The New York Times als Rush Limbaugh. Een zienswijze die snel terrein wint in de Amerikaanse journalistiek, zie het succes van Politico.
Tegelijk kijken ook serieuze journalisten allang niet meer neer op stukken waarin het volledige priveleven van politici wordt beschreven. Zo vertelde een van de beste auteurs van The New York Times afgelopen weekeinde het verhaal van Peter Orszag, de baas van de federale begroting die er een bijzonder liefdesleven op nahoudt: zijn vorige vriendin was nog niet bevallen van hun dochter of hij had alweer een nieuwe geliefde. Uit een eerder huwelijk heeft hij twee kinderen.
Het werd een tamelijk grappige zedenschets van een stad (en een journalist) die eigenlijk niet goed weet wat hij aanmoet met het verhaal. De koppenmaker had minder twijfels. ,,If Peter Orszag Is So Smart, What Will He Do Now?”
Abonneer je 
maandag 11 januari 2010, 07:46 uur
“En dus hecht hij ongeveer evenveel waarde aan The New York Times dan Rush Limbaugh” Wilt U dat nog even langzaam doorlezen? Evenveel dan?
maandag 11 januari 2010, 10:55 uur
Kort commentaar: Amerikaanse journalistiek is al lang aan het afglijden naar het nivo “Privé” en dergelijke modderpers. Dat het ook door “serieuze” journalisten niet meer wordt geschuwd om dit als een normale ontwikkeling te accepteren en die ontwikkeling niet te ontkrachten met kwaliteitsjournalistiek (die overigens nog wel degelijk bestaat)is een bedenkelijke ontwikkeling maar niet zo vreemd in het Amerika van de 21e eeuw.
maandag 11 januari 2010, 15:27 uur
@1 Bedankt, hersteld, excuses
maandag 11 januari 2010, 19:11 uur
@2: dat “die ontwikkeling [van Privé-journalistiek] niet te ontkrachten [is] met kwaliteitsjournalistiek” bestrijd ik. Zolang er nog kwaliteitsjournalistiek is kun je het het eerste gewoon laten liggen. En wat is kwaliteitsjournalistiek: de inhoud is het onderwerp, niet de journalist.
dinsdag 12 januari 2010, 00:37 uur
“Toute nation a le gouvernement qu’elle mérite”. Men zou hetzelfde kunnen zeggen wat de journalistiek betreft.
woensdag 13 januari 2010, 12:20 uur
Het is wel vermakelijke roddel. Sarah Palin die enig poltiek-historisch benul ontbeert (ze dacht dat Sadam achter 911 zat, en kon niet zeggen waarom er zoiets als Noord en Zuid-Korea bestond). En als ze door een team wordt klaargestoomd voor het VP debat, blijft ze haar (fictieve) tegenkandidaat steeds maar ‘Senator Obiden’ noemen. Ze krijgen het er maar niet uit, en na het interview met Katy Couric zou dit ongetwijfeld de nekslag zijn. Tot iemand oppert ‘en als ze hem nou gewoon Joe noemt?’
http://www.cbsnews.com/video/watch/?id=6078906n&tag=api
donderdag 14 januari 2010, 13:05 uur
Julian (6), je hebt natuurlijk groot gelijk met je kwalificatie van Palin, maar of dit van invloed is op haar invloed op het grote publiek is maar zeer de vraag. Ik ben geneigd om te denken dat het geen bal uitmaakt.
donderdag 14 januari 2010, 14:55 uur
@ Kees,
Het gaat me meer om ‘Hey, can I call you Joe?’, wat ze aan het begin van het debat vroeg. Het zou trouwens een slim plan blijken, want ze heeft zich uiteindelijk maar een keer versproken.
donderdag 14 januari 2010, 16:11 uur
@ Kees,
En het was tijdens het klaarstomen voor dat debat dat ze ontdekten dat ze werkelijk nul komma nul historische kennis had. En met Katy Couric bedoelde ik dat ze de vraag welke kranten ze las omzichtig ontwijkte.