George Packer is verslaggever van The New Yorker die schitterende stukken (en boeken) schrijft, een blog bijhoudt, en intussen altijd de rust zelve blijft. Als hij de alarmklok luidt, moet je dus even opletten.

Het probleem is ‘stratcom’, een afkorting (van strategische communicatie) die ook Karl Rove gebruikte. Presentatie is belangrijker is dan een idee, en ‘message control’ van meer gewicht dan beleid. Wie zo denkt houdt de deur dicht, laat geen achtergrondgesprekken toe, en doet er alles aan te voorkomen dat media inzicht krijgen in de manier waarop besluiten tot stand komen. Packer merkte onlangs dat het Witte Huis onder Obama niet anders is dan onder Bush: ,,They really hate it.” Lees verder »

Het is eigenlijk verrassend dat de emoties zo hoog oplopen in het debat over het zorgstelsel. Dat debat is de afgelopen veertig jaar namelijk al vele malen gevoerd. Bekijk hieronder beelden uit begin jaren zeventig. In de rol van Obama: Richard Nixon. In de rol van Howard Dean: Ted Kennedy.

Het is dus de vraag waarom Nixons socialisme niet eerder aan de kaak is gesteld. Lees verder »

Bestaat de vast right wing conspiracy nog steeds? Moet Obama vrezen voor een herhaling van het debacle van 1994? Bill Clinton:

Hier trouwens een overzicht van wat deze week in het binnenland staat te gebeuren: Lees verder »

- Grappigste stuk van de week: een verslaggeefster beschrijft gedetailleerd wat wereldleiders zeggen en doen als ze elkaar voor een topconferentie begroeten. Obama tegen Medvedev: ,,Dimitri, come, we don’t have enough pictures together.”

- Onheilspellendste stuk: een doorgaans bedachtzame columnist vreest dat militaire confrontatie met Iran nu vrijwel onvermijdelijk is.

- Spannendste televisie: conservatieve Afro-Amerikaan zet Bill O’Reilly op zijn nummer: Lees verder »

Een ondoorgrondelijke aspect van het debat over het zorgstelsel is dat er zo weinig aandacht is voor de impopulariteit van ziekteverzekeraars. Het gaat altijd over angst voor de overheid, socialisme, death panels, de kosten, het overheidstekort, etc. Maar het ongenoegen over verzekeraars komt zelden aan bod, terwijl het debat voor diezelfde verzekeraars tot nu toe erg gunstig verloopt. Enkele acteurs hebben daar op verzoek van een progressieve actiegroep in een fimpje iets op bedacht: ironie. Arme verzekeraars, altijd de klos: Lees verder »

NRC Handelsblad heeft uitgangspunten voor reacties op weblogs – hier. Van inzenders wordt onder meer gevraagd dat zij hun reacties met voor- en achternaam ondertekenen. Ik ben tot nu toe lankmoedig geweest bij de toepassing van deze regel. Dat verandert vanaf vandaag. Het is prettig dat er op dit blog veel reacties binnenkomen. Het wordt alleen maar beter als de inzenders bekendmaken wie ze zijn.

Op zijn mediatour om zijn plannen voor het zorgstelsel te verdedigen belandde Obama gisteravond bij David Letterman. Het ging ook weer over het vermeende racisme van demonstranten tegen de plannen. Obama moest het hier wel afdoen met een grap. Hij loste het zo op:

Hier de volledige uitzending.

Heel veel Obama op televisie, maar behalve vingerwijzingen inzake Afghanistan leverde het weinig op. Daarom geeft dit stuk vermoedelijk beter aan waarom het klimaat verder in het nadeel van Obama verandert: de invloed van Glenn Beck en andere conservatieven zal de komende tijd verder toenemen.

Dat zit zo. Beck en zijn collega’s, eerder provocateurs dan verslaggevers, hadden onlangs enkele successen – hier, hier - en serieuze media waren in eerste instantie terughoudend. Conservatieven presenteren dit nu als bewijs van hun linkse vooringenomenheid. Of dat zo is kun je betwisten – zie deze analyse – maar van belang is nu dat de ombudsman van The Washington Post erkent dat zijn krant te weinig aandacht voor het werk van conservatieve media heeft: Lees verder »

De openbare woede – over zorg, Acorn. Glenn Beck - lijkt soms onbeheersbaar te worden. Toch slagen de meeste politici erin hun angst voor geweld te verzwijgen. Daarom was het vreemd dat Nancy Pelosi, de Democratische voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, deze week met betraande ogen de aanslag op Harvey Milk in de jaren zeventig in herinnering riep:

Er zijn veel vragen. Vreest Pelosi het onzegbare? Probeert zij de oppositie op oneigenlijke gronden te mond te snoeren? Wat wel vaststaat: de reacties op haar optreden laten zien dat er voorlopig geen einde komt aan de openbare woede. Lees verder »

Sommigen zien er een patroon in. Na het onbekende Congreslid Joe Wilson dat uit de bocht vloog (de man werd gisteren nog maar eens berispt), wisten ook Serena Williams (hier video) en Kanye West (hier) zich de laatste dagen niet in de hand te houden in het openbaar. Verliest Amerika zijn wellevendheid?

Moeilijk te zeggen. Feit is dat er wel een erg groot verschil is tussen hoe Amerikanen zich in het openbaar en prive uitdrukken. Het bleek gisteren nog, toen opmerkingen van Obama en Bush uit de binnenkamer uitlekten. Lees verder »