http://www.salon.com/opinion/walsh/politics/2009/07/01/sanford/

Dat je dat waarschijnlijk vond, dat heb je al duidelijk gemaakt. En ik noem het vooringenomenheid, dat vind je niet erg neem ik aan.

“Het eerste gebruik van de waarschijnlijkheidsleer door de Franse wiskundigen Blaise Pascal (1623-1662) en Pierre de Fermat (1601-1665) dateert van de 17de eeuw en begon met het numeriek begrijpen en voorspellen van eenvoudige kansspelen. Vele anderen hebben deze bevindingen in een wiskundig kader geplaatst zoals we de waarschijnlijkheidsleer of kansrekening tot op heden formuleren en in ons dagelijks leven gebruiken. Welk weer wordt het morgen? Wat is de kans dat mijn ziekte geneest met deze nieuwe behandeling? Wie wint er de Tour de France volgend jaar? Wat is de slaagkans in de eerste Bachelor Natuurkunde?”

Mijn ‘kansberekening’ komt in dit geval neer op de simpele gedachte dat wie er geen been in ziet om zijn partner te bedriegen een grotere kans loopt om ook publiekelijk de boel te bedonderen dan iemand die er wél een been in ziet om zijn partner te bedriegen.

Dan heb ik het niet over zekerheid maar over waarschijnlijkheid. Daar moeten we het nu eenmaal vaak mee doen, los van elke logica.

Dat vind ik allemaal prima dat jij dat vindt, zoals gezegd heeft iedereen zo zijn manier om gedrag van anderen ‘te voorspellen’, ik maak alleen maar bezwaar tegen de zogenaamde ‘logica’. Een ander doet dat op basis van statistieken, over criminaliteit, etc. Ook helder, ongenuanceerd, en rechtlijnig, maar dat terzijde.

http://weblogs3.nrc.nl/opklaringen/2009/06/13/politiek-als-beroep-vooruit-maar-dan-sober-en-met-eer/

Citaat uit die column:

“In de bundel ‘Beroepstrots’ wijst Dorien Pessers op de betekenis van ‘eer’ als „het verlangen boven je zelf uit te stijgen”. Anders gezegd: begrippen als eer en soberheid uit de kast halen. Is het een brug te ver dat ook te vragen van politieke ambtsdragers, zelfs als zij hun werk als een beroep zijn gaan zien?”

Een politicus moet vrij zijn van elke schijn van onbetrouwbaarheid. Het is twijfelachtig of iemand die (op welk gebied ook) onbetrouwbaar is gebleken in staat is om boven zichzelf uit te stijgen. Ik zei niet dat iemand die privé onbetrouwbaar is gebleken per definitie ook als politicus/ca onbetrouwbaar IS, maar dat zijn/haar betrouwbaarheid volgens mij in dat geval op zijn minst twijfelachtig is. En elke schijn van twijfel aan betrouwbaarheid vind ik in strijd met de ‘eerbaarheid’ van het ambt van politicus.

Ik heb van nabij gezien hoe het private en publieke door elkaar kunnen lopen. Het betrof de burgemeester van een jou bekende stad. Hij probeerde zelf een uitkering voor zijn zoon te regelen, buiten alle regels om. Bij Sanford liep het private en publieke ook doorelkaar heen. Dat is ‘machtsbederf’, waar Ien Dales het over had. Dat nu dient m.i. ten alle tijde voorkomen te worden. Dus dient elke schijn van onbetrouwbaarheid vermeden te worden. Ik vind dus dat minstens een op de vier mensen ongeschikt is voor het ereambt van politicus. Rechtlijnig? Ja. Ongenuanceerd? Ja. Helder? Lijkt me wel. Ik ben zelf trouwens geen ambtenaar of politicus, maar een gewone burger. Wel zo veilig .

Akkoord, je zou het kunnen beschouwen als minder zware vergrijpen. Maar ik blijf het een vreemde vergelijking vinden. Ik wil best aannemen dat er mensen zijn die op meerdere gebieden onbetrouwbaar zijn gebleken, maar dat geldt niet voor iedereen, en dus kun je dat niet zonder meer zo stellen.

En wat is dan een ‘vergelijkbaar’ vergrijp als vreemdgaan, in de politiek? Een verkiezingsbelofte niet nakomen? Liegen over massavernietigingswapens? Zouden GW Bush en Cheney ook niet te vertrouwen zijn als echtgenoot? Als vader? Of dichter bij huis, wat is een met vreemdgaan vergelijkbaar vergrijp op de werkvloer? Liegen op je CV? Stiekem voor een andere baan soliciteren? Illegaal gif lozen? Hem proberen te drukken? De warenwet overtreden? Als je weet dat de bakker vreemd is gegaan, durf je dan nog zijn brood te eten? Stap je over op een andere verzekering als het je verzekeringsagent betreft? Is een politieagent dan misschien ook wel corrupt?

En komt iemand ooit van zo’n zonde af? Zo’n één op de vier mannen is wel eens vreemd gegaan, en onder vrouwen is dat ongeveer hetzelfde.

Nou ja, zo probeert iedereen op zijn manier het gedrag van anderen te voorspellen. Misschien zou je eens iets van George Kelly moeten lezen, je had het onlangs al over ‘referentiekader of iets dergelijks’.

“Thus, individuals, like incipient scientists, are seen as creatively formulating constructs, or hypotheses about the apparent regularities of their lives, in an attempt to make them understandable, and to some extent, predictable. However, predictability is not pursued for its own sake, but is instead sought as a guide to practical action in concrete contexts and relationships.”

O, en Ien Dales zei ‘je kunt niet een beetje integer zijn’.

http://www.integriteitoverheid.nl/contents/library/43/speechministerdalescongresvngjuni1992.pdf

De ‘vergrijpen’ die jij noemt vind ik niet zo zwaar als vreemdgaan, want dat zou voor mij het einde van mijn huwelijk betekenen. Maar als iemand als politicus/ca (want daar had ik het over) in dezelfde mate onbetrouwbaar is, dan zou ik mijn hand niet in het vuur durven steken voor de betrouwbaarheid van die persoon (m/v) op privégebied.