dinsdag 20 januari 2009 door Tom-Jan Meeus

Inauguratie: Obama, de toespraken

Als de geschiedenis niet bedriegt zal Obama’s inauguratie voortleven in de toespraak die hij vandaag (18.00 uur Nederlandse tijd) houdt. Daarom een overzicht van zijn eerdere speeches, ter voorbereiding op het moment waar zoveel miljoenen verlangend naar uitkijken.

1. Democratische conventie, Boston, 2004. Zijn doorbraak op het nationale toneel. Hier de volledige toespraak, fragment:

2. De aankondiging van zijn kandidatuur, Springfield (Illinois), februari 2007. Hier de volledige toespraak, fragment: 

3. Zijn overwinning op Hillary Clinton in de Iowa caucuses, Des Moines, januari 2008. Het meest gepassioneerde publiek dat hij ooit had. De enige keer dat zijn blijdschap overtuigend zichtbaar was. Hier de volledige toespraak, fragment:

4. Zijn ‘Yes we can’-toespraak na de nederlaag tegen Hillary Clinton, New Hampshire, januari 2008. Zijn meest geciteerde toespraak. Hier de volledige video, fragment:

5. Zijn overwinningstoespraak in South Carolina, Columbia, eind januari. Zijn doorbraak in de zwarte gemeenschap. Hier de volledige toespraak, fragment:

6. De definitieve winst van de Democratische nominatie, juni 2008, St. Paul, Minnesota. Hier de volledige tekst, fragment:

7. Democratische conventie, Denver, augustus 2008. Zijn langste en meest berekenende toespraak. Hier de complete video, fragment:

8. Zijn overwinningstoespraak, november 2008, Chicago, Illinois. Sober en koel. Hier de volledige video, fragment:

Dit verhaal is geplaatst op dinsdag 20 januari 2009 om 03:53 uur. U kunt reageren of trackbacken vanaf uw eigen site. (Wat is trackbacken?)

« Deze week: de inauguratie
Verzwegen op inauguratiedag: Jill en Hillary »

Dit bericht heeft 4 reacties op “Inauguratie: Obama, de toespraken”

  1. Els zegt:
    dinsdag 20 januari 2009, 11:39 uur

    Geweldige reeks. En dan staat de toespraak over ‘de rassenkwestie’, als antwoord op de kwestie-Wright, er nog niet eens bij…
    Succes met de drukte Tom-an, en geniet ervan. Wish I was there.

  2. Maud zegt:
    dinsdag 20 januari 2009, 12:08 uur

    In de allerlaatste posting van je vorige (verkiezings)blog verwees je naar de blog van Frans Verhagen. Sindsdien kijk ik daar wel eens op.
    Zoals vandaag.
    Hij vangt zijn posting vandaag aan met ‘….de inauguratie van een van de meest inspirerende presidenten van de laatste decennia..’.
    Wat me opvalt, dat hij de enige Nederlander lijkt te zijn die positief schrijft (lees: praat).
    Alle andere commentatoren, journalisten, tv-mensen, zoals Pauw en Witteman lijken cynisch te zijn. Jij ook, Tom Jan, zoals in je interview met Robert van de Roer. (grappig trouwens om je in levende lijve te zien, althans je hoofd)
    ‘Het is een circus’, ‘hij lijkt zelf steeds meer te geloven in zijn grootsheid’, ‘hoe lang blijven we nog hoopvol’, ‘het buitenland hoeft niets te verwachten van Obama’ etc.etc.

    Hoe komt dat toch?
    Is het het Nederlandse ‘doe maar gewoon dan doe je gek genoeg’, ’steek je hoofd niet boven het maaiveld uit’ etc?
    Wantrouwen over Amerikaans enthousiasme, ‘patriottisme’?

    Zijn jullie (mannen) jaloers???
    Iemand van ongeveer jullie eigen leeftijd en misschien hetzelfde opleidingsniveau, die veel en veel succesvoller (en machtiger) is en dat zonder rijke pappie? (Sterker: zonder pappie).

    Of is het de taak van de journalist, commentator, tv-man om cynisch te zijn en te waarschuwen.
    Het kan mij niet schelen wat Obama voor het buitenland doet, sterker, ik denk dat hij niks voor het buitenland doet en alleen maar dingen vraagt.
    Als hij het in Amerika maar goed doet, dan ben ik al erg blij.

    Maar het gaat er vooral om dat hij gekozen is.
    Hij. Deze man. In dat land.

    Dit stukje is te lang aan het worden, dus ik ga stoppen.
    Maar ik denk met heel veel genoegen en ontroering terug aan de reacties van al die (witte) journalisten, commentatoren en tv-mensen op de Amerikaanse tv, nadat Obama de verkiezingsstrijd had gewonnen.
    Hun blijdschap en ontroering was weldadig.

    Ik zou het heerlijk vinden als Nederlanders dat ook ‘ns konden. Durfden.

  3. rob zegt:
    dinsdag 20 januari 2009, 12:23 uur

    Obama’s belangrijkste speech ontbreekt. Dat was de Irak speech uit 2002. Zijn standpunt in die speech uitgesproken, maar door velen misverstaan, was zijn belangrijkste troef. Zonder die troef had hij deze cyclus waarschijnlijk niet eens mee gedaan.

  4. Kees zegt:
    woensdag 21 januari 2009, 03:00 uur

    Maar de hoop op verbetering onder Obama hoeft toch niet te ontaarden in Obamania? Daar lijkt het soms wel een beetje op. Kritisch blijven is juist extra noodzakelijk als een geestverwant of iemand die daar het dichtst bij in de buurt komt veel macht heeft. Ontroering is mooi, maar zij wordt snel door de realiteit achterhaald.

    Mijn kritische kanttekening bij de inauguratiespeech: sommige stukken hadden van Bush kunnen zijn. “Amerika is de leider van de wereld”, de religieuze poeha, het American Dream syndroom. Zal de taart onder Obama werkelijk eerlijker verdeeld worden?

    Het is ook voor de Amerikanen te hopen dat het buitenland iets van Amerika te verwachten heeft, anders zal er weinig of geen verbetering komen. Overigens blijkt uit Obama’s inauguratiespeech dat hij wel degelijk een en ander van het buitenland verwacht! Het zal van twee kanten moeten komen.

    Ik wens Obama veel bescheidenheid toe, in het belang van ‘het buitenland’, de VS en de man zelf. En dat hij geen tweede Mandela moge worden: een nobel symbool, maar een slecht bestuurder.

Reageren: