Ik moest op zoek naar het antwoord, want ik had zondagavond, toen de beslissingen voor de maandagkrant werden genomen, geen dienst. Maandagmorgen had de prominente plek mij níet verbaasd: ik luister smorgens bij het aankleden altijd naar de BBC en daar was het nieuws eveneens groot. Verder ben ik zelf in 1991 als verslaggever naar Bangladesh geweest en volg sindsdien het land met iets meer interesse, dus ik was ook blij met het bericht. (Met dat we het hadden, bedoel ik) Afijn, Thalia Verkade, die zondagavond wel op de redactie was en verantwoordelijk was voor het buitenlandse nieuws, meldt desgevraagd:

”Bangladesh stond in eerste instantie gepland als eerste bericht van de kortkolom op pagina 6, Internationaal. Het aantal doden was sinds vrijdagochtend sterk opgelopen, van 242 naar 1.100 op zaterdag naar circa 2.300 op zondag, maar de ramp zelf was van donderdag en op maandag dus al weer vijf dagen oud. Het had qua nieuwswaarde ook best het grote bericht kunnen zijn, maar de verkiezingen in Kosovo behoefden wat meer uitleg: op 10 december loopt de deadline af voor de onderhandelingen over mogelijke onafhankelijkheid, en nu wordt een voormalige rebel van het Kosovo Bevrijdingsleger waarschijnlijk premier. Over de storm was niet veel meer bekend dan de schatting van het aantal slachtoffers en enkele berichten over (financiële) hulpverlening die op gang kwam.

Rond half negen kwamen nieuwe schattingen binnen van het dodental van de Bengaalse autoriteiten, het Rode Kruis en zusterorganisatie Rode Halve Maan. Het dodental zou waarschijnlijk oplopen tot vijfduizend en mogelijk tot tienduizend. Het totaal aantal daklozen zou mogelijk oplopen tot een miljoen.

Toen vonden wij het op de redactie toch wel een heel erg grote ramp worden: hoewel Bangladesh vaak getroffen wordt door cyclonen en ander natuurgeweld, overstijgt het aantal dodelijke slachtoffers daarbij meestal de duizend niet. Het dodental lag nu veel hoger, daarnaast bleken honderdduizenden hun huis te zijn kwijtgeraakt. Vergeleken bij 1970 (honderdduizend doden) en 1991 (130.000 doden) misschien niet zo’n grote ramp, maar toch ingrijpender dan bijvoorbeeld (hoe tragisch ook) de mijnramp in Oekraïne: gisteravond 63 vastgestelde doden, vandaag 70 en nog 28 vermisten.

In Bangladesh is zowel het aantal doden als het aantal gewonden inmiddels opgelopen tot ver boven de drieduizend en zijn er volgens conservatieve schattingen nog ruim duizend vermisten. De regering stelt dat drie miljoen Bengalen hulp nodig hebben.

Volgens meteorologen had cycloon Sidr in delen van Bangladesh een vernietigender kracht dan de storm uit 1991. Een interessante vraag om nog precies uit te zoeken is nog waarom er dan nu zoveel minder doden zijn gevallen. Een suggestie hebben we gisteren al gegeven: na de rampen van 1971 en 1991 is de Bengaalse regering begonnen met het bouwen van schuilplaatsen en is een waarschuwingssysteem ingesteld. Het heeft er donderdag waarschijnlijk voor gezorgd dat honderdduizenden Bengalen op tijd in veiligheid konden worden gebracht.”

Of we de door Thalia voorgestelde follow up binnen afzienbare tijd kunnen brengen is overigens twijfelachtig. Correspondent Philip de Wit is met vakantie. Dus we moeten even op zoek naar een andere deskundige auteur. Wordt vervolgd.

Als hij het zo zeker weet, waarom vraagt hij Maartje dan niet vanaf een wit paard, of op z’n minst op een knie met een bos bloemen? ,,Eerst had ik de cartoon inderdaad zo getekend dat de cartoon dat voor me deed”, zegt hij, ,,maar het mislukte, zo ben ik niet.” Dus zien we nu een cartoon waarin het aanzoek nogal stuntelig verloopt. De tekenaar verwacht dat Maartje vervolgens verhaal komt halen, waarna hij alsnog op zijn knieën kan.

Zijn dit soort dingen eerder gedaan. Vast wel. Wat Nozman zelf te binnen schiet is de clip bij het nummer Sweetest thing, van U2. Bono was zijn trouwdag vergeten en bood in deze clip zijn excuus aan. I am sorry, staat er zelfs letterlijk op een spandoek waar hij onderdoor rijdt.    

,,Het afgelopen half jaar heb ik veel spreekbeurten gehouden over mijn boekje Boeiuh – Het stille protest van de jeugd.  Niet zelden stond ik voor een zaal vol leeftijdsgenoten, jonge twintigers.  Altijd spannend: hoe reageren zij op mijn stelling dat mijn generatie apathisch is geworden? Nauwelijks maatschappelijke betrokkenheid toont? Idealisme heeft ingewisseld voor cynisme? Ze reageren meestal zoals ik ons beschrijf: schouderophalend. Soms ontstaat er rumoer  als ik een lijstje oplees van oorlogen die nu in de wereld gaande zijn – vooral omdat het lijstje tamelijk lang is.  Gevolgd door schuldbewust gegrinnik als ik een lijstje van het aantal jongerendemonstraties tégen die oorlogen erbij haal – want dat is nogal kort.

Heeft mijn generatie het dan niet goed voor met de wereld?  Zeker wel.  Smeltende ijskappen, de ‘Derde Wereldoorlog’ met Iran – denk maar niet dat het allemaal aan ons voorbijgaat. Mijn generatie is opgegroeid in een mediacratie, waarin een niet aflatende nieuwsstroom ons we non-stop worden geconfronteerd met de wereldproblematiek.  Ons realiteitsbesef is zelfs zo groot dat we ons liever van al dat nieuws afwenden, dan dat we ervoor op de barricades gaan.  Protesteren op de Dam? Dat heeft toch geen zin.  Dus protesteren wij in stilte – door stil te zijn.
Die houding is niet typisch Nederlands. Thomas Friedman, columnist van The New York Times, schreef eerder deze maand over Generation Q: Generation Quiet.  „De Stille Amerikanen, in de beste zin des woords, jagen stilzwijgend achter hun idealen aan, thuis en over de grenzen.”   Maar, vraagt Friedman: is Generation Q niet een beetje „té stil, en té online dan goed voor ze is?” Want, stelt hij, „de kans is groot dat  Generatie Q de rest van zijn leven bezig zal zijn met repareren van de enorme tekorten die wij – ‘de Hebberigste Generatie’ – achterlaten.”  Hhet veranderende klimaat en de veel te dure oorlog in Irak zijn geen problemen die zomaar overwaaien, stelt Friedman.  Daar moet écht iets aan gedaan worden, en wel nu.
En dan mag het wel helemaal van deze tijd zijn, dat jongeren politieke kwesties bediscussiëren op online communities als Hyves en Facebook, en al chattend elkaar ertoe bewegen om – praktisch idealist als ze zijn – een boom te laten planten in een gekapt regenwoud, maar dat is gewoon niet genoeg.  Friedman: „Amerika heeft een injectie nodig van idealisme, activisme en protest. Daar zijn twintigers voor – om het vuurtje onder een lan op te stoken.  Maar ze kunnen zoiets niet mailen, en ook een online petitie of een klik op de muis voor lagere CO2-uitstoot is niet afdoende.Ze moeten zich op zo’n manier organiseren dat politici gedwongen worden naar ze te luisteren, in plaats van ze te bemoederen.”
Misschien heeft Friedman wel gelijk.  De problemen in de wereld mogen dan een ver-van-ons-bed-show lijken, omdat we ze eigenlijk alleen kennen uit de krant of van de televisie. Maar uiteindelijk geldt: het zijn ook onze problemen. Problemen die nopen tot betrokkenheid. 
Of, zoals Friedman zegt: „Martin Luther King en Bobby Kennedy hebben de wereld niet veranderd door mensen uit te nodigen om lid te worden van hun Hyves-kruistochten of hun website te bezoeken.” Activisme kan alleen worden ge-upload op de ouderwetse manier – door jonge kiezers die de waarheid spreken tegen de macht, in grote getalen, op universiteiten of in het winkelcentrum van Washington.”

En? Komt dit over of is dit ernaast? Trouwens, het aangehaalde stuk van Thomas Friedman staat hier. En het regende reacties. Die vind je hier.
 

Omdat we de krant niet dikker willen maken moeten er ook pagina’s sneuvelen. De pagina Morgen verdwijnt, de pagina Pauze wordt gehalveerd. Waarom Pauze en Morgen? Toen we anderhalf jaar geleden de krant ontwierpen was Pauze bedoeld als het overgangsmoment tussen het hardere ‘need to know’ gedeelte voorin de krant en het zachtere ’nice to know’ gedeelte achterin, maar het blijkt dat in de praktijk de foto op In Beeld die functie vervult.

De pagina Morgen was (met de wijsheid van de tekentafel) bedoeld om vooruit te kijken naar morgen. Immers, voor de fijnproevers, nrc.next volgt je dagritme: de krant begint op pagina 2 met Vanmorgen, dan komt Vandaag, dan Pauze en aan het eind Vanavond, dan zou het zo aardig zijn als je kon afsluiten met Morgen… Maar in de praktijk liep het anders. In de hele krant proberen we vooruit te kijken en het bleek lastig onder die vlag Morgen een pakkend format te bedenken dat er echt onder past. Natuurlijk, we kunnen wel allerlei agenda’s gaan bieden (,,De Tweede Kamer vergadert morgen over …) maar dat past niet echt bij dat deel van de krant waar de toon al wat losser is. Het is een beetje een experimentenpagina geworden, leuk maar niet met een helder profiel. Dat zie je meteen terug in de lezerswaardering: daar scoren Pauze en Morgen laag.

Dit wil niet zeggen dat we stoppen met experimenteren natuurlijk. Maar een initiatief als de Dice Man (die jongen die zijn leven drie weken lang liet bepalen door de worpen van een dobbelsteen – 1 = in bed blijven liggen, 2 = opstaan etc) zou ook op de pagina Zin kunnen. Andere experimenten kunnen elders in de krant. Want als er in een krant die is opgezet als een experiment geen ruimte meer is voor experiment…

Van de pagina Pauze verhuizen de Briefgeheimen en de 160 naar de pagina’s Zin, er sneuvelt 1 puzzel.

Verder gaan we achterin de krant het tv-overzicht iets anders presenteren, met meer aandacht voor programma’s die het kijken waard zijn.

Afijn, je ziet het maandag. Volgens ons zijn de veranderingen verbeteringen, maar we horen na maandag uiteraard graag wat de lezers vinden.  

Het plaatje komt overigens niet op de nieuwe pagina’s. Vind ik gewoon een leuk t-shirt en je komt het tegen als je het woord Zin googelt. Namelijk hier. 

,,Sinds deze week heb ik een nrc next+ abonnement. Na 25 jaar AD vond ik de kwaliteit zodanig achteruit gegaan dat ik heb opgezegd, en dan vooral m.b.t. de keuze en nieuwswaarde van de voorpagina. Daar wil je als abonnee s’morgens bij het ontbijt het échte en kwalitatief nieuws lezen, en niet lastig gevallen worden met allerlei onbenullige bullshit van zogenaamde bekende Nederlanders of ander oninteressant lokaal geneuzel. Daarvoor hebben we de Telegraaf en alle gratis lokale HAH krantjes, als je daar behoefte aan hebt.

Na 25 jaar AD, en wat proefabonnementjes werd het dus kiezen tussen de Volkskrant en NRC. De signatuur van de Volkskrant was mij toch iets te links, dus… NRC. Dat leek een goede keuze… tot vanmorgen! Ik kon mijn ogen bijna niet geloven toen mijn vrouw vanmorgen deze dolle dwaze Bijenkorf krant onder mijn neus drukte met de opmerking, is dit die kwaliteitskrant van jou?

Hiervoor heeft de Bijenkorf fors in de buidel moeten tastten was mijn 1e reactie, direct gevolgd door de constatering dat het hier geen advertentie betreft maar een voorpagina-groot redactioneel artikel. Met een verwijzing naar de voortzetting op pagina 4 en 5. Geheel in stijl en kleur van de Bijenkorf actie voor de 3 dolle dwaze dagen. Dit kan toch helemaal niet!

Dat je een artikel uitbrengt over de elleboogerige egoïstische graaiende hysterische hijgerige waanzin van een horde wanhopig koopjesjagende gekken kan ik mij voorstellen, dat is inderdaad (helaas) een walgelijke menselijke onhebbelijkheid (vooral van Nederlanders volgens mij) waar je best eens flink aandacht aan mag besteden. Maar dat zet je dan (na afloop van de Bijkenkorf-aktie!) ergens onder opinie met een leadertje op de voorpagina. Maar zeker niet met een voorpagina grote aankondiging die er uitziet als een Bijenkorf advertentie! Notabene op de dag dat de 3 dolle dwaze dagen van start gaan! Daar zit een heel vreemd luchtje aan.

Ik kan hier maar 3 conclusies uit trekken;
1. hier heeft de Bijenkorf inderdaad fors voor in de buidel moeten tastten, maar welke abonnee zit er te wachten op verkapte voorpagina vullende advertenties?!
2. dit is gewoon een ‘ondoordachte’ dolle dwaze free-publicity actie voor de Bijenkorf gefinancierd door nrc-lezers?!
3. de hoofdredacteur wil zijn aandelen VendexKBB slijten, en wil dus eerst de koers dus even flink omhoog jagen?!

In alle gevallen wil ik bedanken! Kan ik mijn abonnement per direct weer opzeggen?!
Met vriendelijke groet”,

Ik heb het volgende antwoord gegeven:

,,Dank voor uw mail. Wij stellen kritiek op prijs, daar leren we van. Maar als u het goed vindt, wil ik u toch even uitleggen waarom wij de 3 dwaze dagen op deze manier hebben gebracht.
Eerst het moment. Waarom vooraf en niet achteraf, zoals u logischer vindt. De reden is deze: nrc.next is een krant voor lezers die het nieuws vaak al elders vernemen: op radio, tv, websites of uit de gratis kranten. Onze krant probeert voorbij de waan van de dag ‘het antwoord op vandaag’ te geven. Dat klinkt pretentieus en lukt lang niet altijd tijd natuurlijk, maar het idee is: vandaag gebeurt er iets, waarom en wat betekent het? En dan zijn we met name gericht op onderwerpen die meerzeggend zijn dan een nieuwtje dat morgen weer vergeten is. Ze helpen we de lezer, hopen we.
Dan de keuze van dit onderwerp. Daar valt altijd over te twisten. Maar het is nogal wat, denken wij, als een warenhuis in drie dagen 1,2 miljoen mensen weet te trekken en op die manier eenzesde van zijn jaaromzet weet te halen. Wat ís dat toch, kun je je afvragen. En we gingen op zoek naar de antwoorden.
Is dit reclame voor de Bijenkorf? Is een stuk over ABN Amro meteen reclame voor ABN Amro? Is een stuk over Heerenveen reclame voor Heerenveen? Dat hangt er helemaal van af wat er in het stuk staat. En de illustratie… tsja, we hebben inderdaad de kleur geel van de 3 dwaze dagen gebruikt, en het letterype, om meteen herkennig op te roepen. Maar met de knipoog die lezers van nrc.next herkennen. Of de winkelketen blij zal zijn geweest met woorden als ‘dwingende, graaiende, egoïstische, hijgerige” etc, waag ik te betijfelen. Het had me niet verbaasd als we, naast uw mail, een boos bericht van de Bijenkorf hadden gekregen.
De vraag of u meteen weer uw abonnement kunt opzeggen geef ik door aan de afdeling die daar over gaat.

Met vriendelijke groet,”

Hoe is dat met aandacht voor ontwikkelingen op internet? Juist goed of overbodig? Vorige week hadden we een cover over Linkedin, morgen (donderdag) een cover over je reputatie op internet. Die is zo stuk, bijvoorbeeld door een jeugdzonde die er eeuwig op blijft staan. Of door laster: iemand die bewust negatieve dingen over je schrijft. NRC Handelsblad heeft lang last gehad van een zelfbenoemde ombudsman: een oud-stagiaire die door de krant geen baan aangeboden had gekregen en die sindsdien op internet op soms humoristische toon kwaadaardige roddels over de redactie presenteert als feiten. En aangezien de letters NRC een goede Google-rating opleveren, eindigt die site nog steeds hoog als je de naam van een willekeurige NRC-redacteur googelt.

En als een bedrijf waar je solliciteert, of een nieuwe geliefde, of wie dan ook, je dan even googelt, dan gaan de wenkbrauwen omhoog. Velen van ons kennen het probleem, maar uit het verhaal van Thalia Verkade blijkt dat er nu ook oplossingen zijn.

Voor mij was zowel Linkedin als het verhaal over het digitale reinigingswerk nieuw, en uit een informele steekproef onder next-collega’s bleek dat dit deze keer niet is omdat ik hopeloos achter loop - iedereen had er net als ik wel vaag van gehoord maar wist niet precies wat het inhoudt. Nu dus wel.

Als je hier over schrijft, zit je wel met dit probleem: wat weet de lezer wel en wat niet? Dat bleek vanmiddag toen ik Thalia vroeg of er niet nog een inzetje bij moest over archive.org, waar van veel oude webpagina’s kopieën bestaan die niet meer kunnen worden veranderd. (Dit had ik vijf minuten daarvoor van een collega gehoord.) Thalia: tsja, kan ik dat niet gewoon bekend veronderstellen bij de lezer? Hoeveel moet ik nog uitleggen?   

Afijn, wij zijn blij met dit soort verhalen in nrc.next. Ze gaan over ontwikkelingen achter het nieuws van de dag, zou je met wat zware woorden kunnen zeggen. Terecht of niet?  

Ja, vinden verschillende next-redacteuren. We hadden het er net over tijdens de nieuwsvergadering van zes uur. Want: wie is hij nu helemaal? En: maandag kwam hij zelf aan het woord, op Opinie staat morgen de tekst van de steunverklaring aan hem… dat is zo kritiekloos!

Eerst de vraag of hij wat voorstelt. Daar kun je verschillend over denken. Een jongen van 22, iemand die per se de politiek in wil…. Maar ook iemand die een werkelijk probleem aansnijdt, iemand die de PvdA in verwarring brengt, die publieke figuren tot allerlei uitspraken voor of tegen hem brengt, iemand die debat losmaakt. Dat hij zelf niet eens hardcore ex-moslim is geweest, ontneemt hem volgens mij niet het recht hierover campagne te voeren. Moet je een dier hebben om bij de partij voor de dieren te horen? 

Jawel, kun je zeggen, maar zijn er geen belangrijker zaken? Is dit niet een hype, die je alleen maar voedt door er meer over te schrijven?

Dat is een dilemma waar media vaker voorstaan. Wat te denken van de aandacht voor het vermiste meisje Maddy? Er verdwijnen immers zoveel kinderen… Maar wie voelde vrijdag niet even iets raars van binnen toen bekend werd dat de ouders hun status van “mediaster” ineens moesten verruilen voor die van verdachte?

Nieuws is, in mijn definitie, iets dat je over de heg aan de buurman wilt vertellen. nrc.next wil de krant zijn die je gidst door het nieuws (en loopbaan en uitgaan), en daarbij hoort dus dat we aandacht besteden aan wat er groot in het nieuws is. Verder zijn er beslist belangrijker zaken, maar daarover schrijven we óók.

Mijn redenering over Ehsan Jami deze week was deze: Er wordt nu zoveel over hem gezegd door anderen. er zijn nu zoveel figuren die elkaar op opiniepagina’s bestrijden óver hem, dat ik nieuwsgierig werd: wat is dan precies zijn programma? Wat wíl hij nou? En dat dan in zijn eigen woorden, niet in die van Afshin Ellian of andere welbespraakte adviseurs. Die zijn interessant maar ik heb ze inmiddels wel genoeg gehoord. Dat leidde tot de cover van maandag: Ehsan Jami in zijn eigen woorden over zijn gedachtengoed, als je dat zo mag noemen. . Ik was er tevreden over. Soms heb ik als lezer liever de letterlijke tekst dan een analyse van een journalist die tussen mij en het onderwerp gaat staan – zeker als die analyse al herhaaldelijk en vanuit verschillende invalshoeken is gegeven.

Waarom dan nu ook nog die steunverklaring op Opinie? De afgelopen week is er een hele discussie ontstaan tussen nogal prominente Nederlanders of zij een steunverklaring aan het comité van ex-moslims nu wel of niet moesten tekenen. Maar wat stáát er nu in die steunverklaring? Wilde ik wel weten. En wie ondertekent het nu uiteindelijk. Dat ook.

En dan nog de column van Aaf. Volgens mij is die vandaag (woensdag) ijzersterk. Maar je kunt ook zeggen: doordat óók zij aandacht aan hem geeft doet ze mee aan waar ze mee spot: dat hij groter wordt gemaakt dan hij is.

Maar goed, je kunt hier dus zeer van mening over verschillen. Dus laat vooral weten wat je vindt: hadden we minder moeten doen, of juist meer?   

Maar kijk een eens naar deze bijdrage op De Nieuwe Reporter, op dit moment Nederlands beste site over journalistiek. ,,Het is geen gebruik in de westerse democratie en al helemaal niet in de journalistiek, om per decreet een discussie af te kappen. Maar als het mogelijk was zou ik voorstellen onmiddellijk op te houden over de ‘verschraling van de pers’, hier en daar nog sterker uitgedrukt als ‘debilisering’.

Niet alleen omdat er mijns inziens van verschraling helemaal geen sprake is, maar meer nog omdat je anno 2007 eerder van het tegendeel kunt spreken. En het vasthouden aan de sombere klank van ‘verschraling’ een stompzinnige ontkenning is van ontelbare nieuwe wegen en mogelijkheden die in de media voor het grijpen liggen en de afgelopen jaren deels al gegrepen zijn.