Leuke dag, dinsdag. We waren eigenlijk van plan alvast te werken aan de feestelijke krant van donderdag, aan het feest donderdagavond in de Melkweg en aan nog zo wat dingen. Maar een redacteur van het tv-programma Nova belde ‘s morgens en dat telefoontje bleek een al smeulend debat te doen oplaaien. Het woedde door tot aan de avond, toen besloten moest worden hoe we het coververhaal precies zouden presenteren.

De vraag van Nova was: De Telegraaf heeft het gezinsdrama in Haarlem levensgroot en in detail op de voorpagina. De Volkskrant heeft hetzelfde onderwerp maar dan met een draai, ook op de voorpagina. nrc.next heeft slechts een berichtje op pagina 3. Is dat omdat mediaberichtgeving tot kopieergedrag en dus meer slachtoffers kan leiden, zoals deskundigen zeggen? En zou ik dan diezelfde avond met iemand van De Telegraaf in de uitzending in debat willen?

Mijn antwoord was: In beginsel willen wij ons altijd verantwoorden over onze keuzes, dus als er reden is voor een debat op tv doen wij mee. Verder moet ik even checken hoe het maandagavond is gegaan, want niet ik maar Titia leidde de avondploeg. Maar ik neem eigenlijk het volgende aan: de beslissing het klein te brengen zal een journalistieke zijn geweest. Bloederige details zijn niet nodig, het kan in 100 woorden en méér is er aan betekenis of context niet te melden. 

Dat verslaggeving tot kopieergedrag leidt zal minder een rol hebben gespeeld. Wij publiceren wat we denken dat we moeten publiceren om onze lezers goed te informeren. Punt. Zo gaat het met foto’s op In Beeld van een executie in Koeweit, zo gaat het met een uitgebreide recensie van een film over de vleesverwerkende industire – beiden leidden tot een aantal boze reacties – en zo zal het ook maandagavond zijn gegaan.

Leuk gesproken, zeiden enkele collega’s toen de telefoon was neergelegd. Maar meen je dit alles echt? Had je het niet zelf toch groter gebracht als je gisteravond dienst had gehad? Hadden we niet moeten proberen meer te doen? Hadden we niet juist tijdens onze wekelijkse vergadering nog gesproken over die gezinsdrama’s en ons afgevraagd of berichtgeving werkelijk tot kopieergedrag leidt en of we daar niet op een of andere manier toch eens een stuk aan moesten wijden?

We kregen een hele discussie. Wat zijn precies onze overwegingen bij dit soort kwesties? Verschillen die van andere media? Wat ís de rol van de media? Gretha Pama, die het Journaal en Nova maandagavond had gezien, voorspelde dat het in Nederland dáár vandaag nog wel eens over zou kunnen gaan. Moeten we die overwegingen niet aan onze lezers uitleggen? Ja, is er geen journalsitiek stuk te maken over hoe dit werkt en wat erover wordt gezegd?

Ja natuurlijk. En het past juist bij nrc.next om dat te doen. Openheid over hoe het op de redactie toegaat. Dus Titia gebeld, met de hoofdredacteur en collega’s van de avondkrant gesproken (is hoe wij denken inderdaad NRC of zijn er verschillen?), Telegraaf en Volkskrant en anderen gebeld en stuk gemaakt.

Aanvankelijk hadden we een coverbeeld bedacht dat er zo uitzag: dat deel van de voorpagina van De Telegraaf met daarop de beeldende verslaggeving van de Haarlemse zaak, met daaroverheen dan de vraag: Hadden wij dit nieuws groter moeten brengen? Maar de avondploeg merkte terecht op dat het dan leek of we een waardeoordeel zouden uitspreken (namelijk: nee.) We moeten ons niet op die manier meten aan de Telegraaf. We moeten ons eigen bericht van de dag ervoor laten zien en de lezers middels de kop vragen: Hadden wij dit groter moeten brengen? En zo is het geworden.  

Ben benieuwd of deze productie in de krant van woensdag het antwoord is op vandaag (of tenminste het antwoord op gisteren) of navelstaarderij van journalisten. Laat horen als je wilt.

Later op de dag kwam er trouwens nog een tweede telefoontje van Nova. Het item op tv ging niet door. De Telegraaf wilde niet meedoen.

 

   

Dit verhaal is geplaatst op woensdag 14 maart 2007 om 00:01 uur.