‘Weer 25 doden bij een autobom in Irak. Wat móet ik daar nu toch mee? Ik kan natuurlijk een bericht maken – maar je leest de kop en meer niet.’

 Aan het woord Thalia Verkade, redacteur buitenland, gisteravond. Wat ze schetste was het probleem van ‘ellende-inflatie’. Het is ongelooflijk wat er al maanden in Irak gebeurt: vrijwel elke dag tien of zelfs tientallen slachtoffers bij bomaanslagen, schietincidenten en moordpartijen. Maar doordat het elke dag is, valt het niet meer op. Geef toe: als je een kop ziet met ’25 doden bij autobom in Irak’, zoeken je ogen vrijwel direct verder op de pagina naar iets dat je nog níet wist. Het zijn wel 25 nieuwe doden, elke dag weer.

Goed, deden we nou wel een berichtje op pagina 3 of niet? Thalia tikte het alvast, terwijl we nog even doordachten. Lees verder »

Waarom in vredesnaam ineens een stuk over de ‘ondergang’ van de politieke spotprent? Nou, dat gaat zo.

De binnenlandredactie had eigenlijk niet zo veel. Het aardigste stuk dat gistermiddag in NRC Handelsblad stond, stond gistermorgen al in nrc.next, er kwam weinig aan, het was een beetje dood tij, etc etc. Dan krijg je op een redactie dit soort dialogen (gistermiddag, half drie): Lees verder »

Dank voor de discussie over Gordon etc in nrc.next. En ter aanvulling het volgende. Afgelopen zaterdag hadden we een feest in Amsterdam (redacteur nrc.next trouwde) en we namen op de terugweg ‘s nachts een taxi van Den Haag Centraal naar huis.

Vraagt de taxichauffeur: ,,Ook naar de Toppers geweest zeker?” Lees verder »

How low can you go? René Froger, Gordon en Gerard Joling om de cover van nrc.next! Afijn, moet ik het nog uitleggen? Gordon en Joling zijn camp, maar belangrijker: deze artiesten vullen drie maal achtereen de Arena en 250.000 mensen per aflevering hebben de afgelopen weken naar de voorbereidingen op Talpa gekeken. Kortom, het is een fenomeen en dus het beschrijven waard.

Of niet? Laat maar weten via de poll. 

Het voelde trouwens allerminst als een verplichting, dit onderwerp: collega Peter Leijten heeft verschillende hits van de heren gezongen om ons duidelijk te maken om welke liedjes het ook alweer gaat. Lees verder »

Thijs van den Brink wil in de politiek (en bewaart zijn ontbijtspulletjes in een grote plastic doos). Antonie Kamerling deed auditie voor The Da Vinci Code (en betaalde zijn ticket naar Parijs zelf). Jort Kelder woont prachtig maar heeft last van fotografen in de bosjes (die natuurlijk met name voor zijn vrouw Georgina Verbaan komen).

Dit zijn weetjes die ik heb van who’s next, het dagelijkse korte tv-programma van presentator Robert van de Roer. Nee, natuurlijk heb ik om tien over half één en ook om kwart voor zes nauwelijks tijd om te kijken. Ik kijk gewoon op de site, ‘s avonds terwijl de kinderen tandenpoetsen.

 Je hoort niet iets aan te prijzen dat bij je eigen krant hoort, maar in dit geval maak ik een uitzondering. Dat Robert stukken kan schrijven weet ik, dat is zijn werk. Maar met een cameraman op stap is weer iets heel anders. Kijk ook eens op je computer, en reageer even op het log van who’s next. 

Afgelopen weekend werd ik aangesproken door een vermogende Nederlander die zijn geld verdient met risicovolle investeringen. ,,nrc.next is een typisch geval voor een mbo, waarom hebben jullie dat nog niet gedaan?”

Een mbo? Een management buy out.

Ah, dat. De ambachtslieden met de ideeën kopen zich met behulp van een financier los van het moederconcern en beginnen voor zichzelf. De redactie van NRC Handelsblad heeft daar wel vaker over gedroomd. Ik geloof zelfs dat het wel eens is onderzocht. Lees verder »

Een van de leukste dingen van het werken bij een krant, is dat je razendsnel je ideeën kunt uitvoeren. Geen memo’s naar hoger geplaatsten, geen parafencultuur, geen beleidsplannen – gewoon doen! Gisteren schreef ik :

Wie zijn toch die miljoenen Nederlanders die blijkens opiniepeilingen vonden dat de minister best het paspoort van Hirsi Ali mocht intrekken? In de kranten zie je ze nauwelijks terug, en in de Tweede Kamer al helemaal niet. Daar was het debat 140 tegen 1. Alle leden van de volksvertegenwoordiging vonden ongeveer hetzelfde. En je kunt je je dus afvragen in hoeverre zij hiermee het volk vertegenwoordigden. Misschien iets voor nrc.next van morgen.

En vandaag staat dat thema er dus inderdaad in. Ik ben wel tevreden. Ik zeg niet dat Lees verder »

Kunnen miljoenen mensen het fout hebben? Nou, in dit geval niet, dacht ik toen ik in 2004 The Da Vinci Code las. Spannend en intrigerend. Oke, het was niet mooi geschreven, maar als je als lezer niets anders wilt dan vérder lezen, moet een boek toch kwaliteit hebben. Het Bernini Mysterie was zeker zo goed (om niet te zeggen: het leek wel hetzelfde boek maar dan iets anders verteld). En als je nog meer thrillers zoekt die in de serieuze kranten matige of geen recensies krijgen, probeer dan eens die van Richard North Patterson over de Amerikaanse politiek.

Journalistiek klopt in elk geval de volgende redenering: goed of slecht, The Da Vinci Code  is een fenomeen en daarom onze aandacht waard. Lees verder »

Journalisten hebben de onhebbelijke gewoonte erg op elkaars werk te letten. Vandaag vind ik De Volkskrant net iets beter dan wij. Want het is een prachtig streven van nrc.next, selectie, maar er zijn soms onderwerpen waar ik eenvoudig álles over wil lezen. Onderwerpen waar ik géén genoeg van krijg. Corrigeer me als ik ernaast zit. Want ik weet ook: journalisten kunnen zo opgaan in nieuws dat ze de lezer vergeten. Dan is hún opwinding veel groter dan die van degene voor wie ze een krant maken.

Goed, wat is dan het verschil vanmorgen? Lees verder »

Romy de Ruiter stuurde ons een mail en foto: ,,Door toeval heb ik vandaag mijn nrc.next dubbel. Onze dochter Juno van bijna 4 jaar vindt ons ritueel van kranten lezen heel interessant. Nu we de krant dubbel hebben kan ze deze samen met papa doornemen. Beiden op de bank, met de krant op schoot. Op zoek naar plaatjes bladert ze door. De grote fotopagina in het midden van Britse soldaten bij een groepje kinderen in Afghanistan houdt haar aandacht even vast om te vertellen wat ze ziet: “Dit zijn ridders die met de jongetjes praten.”