New York Magazine had – zoals zo vaak als het om de stad gaat; als je hier eens komt, koop dat blad! – de beste verhalen over Sex and the City, tien jaar later.

Eerst een geestige rubriek met meisjes die graag reisleider willen worden en toeristen op zoek naar het SATC-gevoel willen doorverwijzen. Meest veelzeggende citaat: “There was an episode where Carrie was whining at brunch about Big and Miranda lost it: “We’re college-educated, upper-middle- class intelligent women, and all we do is talk about men! I’ve had enough.” That’s me.”

En dan dit: Sarah Jessica Parker Would Like a Few Words With Carrie Bradshaw. De actrice is de ultieme good girl. De poster girl voor Manhattan, zo stelt het blad. Maar ze heeft nog heel wat te bespreken met Carrie, het personage dat ze speelt. Over New York: “It was the best place in the world. It was literature. It promised everything. And for someone who loved food and smells and stimulation, who was rocked to sleep by the sound of taxis – well, there’s just so much money now, and the city is so affluent, and all the colors, all the shops, the look of a street from block to block is just terribly absent of distinguishing coffee shops, bodegas. All of that stuff that made it possible to live in New York is gone.”

UPDATE: Liep net (zaterdagmiddag half 6) langs een bioscoop. Een rij, twee stratenblokken lang, van vrouwen die naar de film willen. Ze hadden misschien beter even de recensie in The New York Times of die in The Wall Street Journal kunnen lezen.

En dan hoeven we het er nu nooit meer over te hebben. Als je toch naar New York komt – je bent van harte welkom: ‘support the local economy’ – bezoek dan eens een andere wijk. Crown Heights bijvoorbeeld. Ook bekend van tv.

En dan nog even de Carrie van dit moment. Ze heet Julia Allison. “If Carrie Bradshaw were coming to New York today,” Ms. Allison says with no hint of self-consciousness, “she would be me.” Hier een column die Julia over de serie schreef: Carrie-d away.

Julia is sexcolumniste (nou ja, ze verschafte op internet net zoveel openheid over haar relaties als Carrie ooit in de krant deed), 29 jaar oud, single, hoogopgeleid. Ze wil aan de man maar ze snapt maar niet dat de heren niet op al die aandacht zitten te wachten. (Die Mr. Big had groot gelijk.)

Het blog dat Julia bijhield toen ze nog met ene Jakob was, is nu een kale bedoening geworden. Dit staat er: It’s always humbling to realize you’ve made an enormous mistake, but I know that, at the very least, my public relationship struggles in the last seven months made others feel less alone.

Julia verdiende met haar Carrie-zijn in ieder geval een groot stuk in The New York Times. En een filmpje op hun website.

Vandaag gaat de film in première. Het pr-volk waar New York zo vol mee zit heeft op de film een aantal slimme marketingtrucs toegepast. Eén daarvan is dat het gerucht ging dat iemand dood zou gaan (hoe zou dat gerucht toch in de wereld zijn gekomen?), waarna de producenten dat natuurlijk weer hartstochtelijk konden ontkennen.

Hier wat er echt (of echt niet) gaat gebeuren tegen een achtergrond van een ‘all-American Wedding’:

Perhaps you’ve seen the trailer on YouTube in which a hangdog Steve Brady is heard to say: “It only happened once.” You probably think he’s referring to some niggling infidelity, but nuh-uh.

It turns out that Steve-O suspects that his wife, Miranda, is cheating on him with Syd, the lesbian lawyer from season one, and he’s apologizing for getting blotto at the law firm’s annual dinner and calling his Miranda a “pussy-gobbling dykey-doo.”

New York is gek op Sex and the City. (Het heeft immers alles wat New York interessant maakt: Sex. En een stad.) Maar New Yorkers verafschuwen ook de toeristen die die liefde delen. Niets zo erg als bezoekers die het stoepje van het zogenaamde huis van Carrie fotograferen, of de bus vol vrouwen-op-leeftijd uit Kansas of Castricum die ook allemaal nog een keer Samantha zouden willen zijn.

Hier wat lokaties die in de film terugkomen en de komende maanden dus bevolkt worden door bridge-and-tunnel-people (iedereen van buiten het eiland Manhattan).

Voor de liefhebbers: hier mijn Herfkens-nieuws van gisteren, hier de overlees (dit keer even geen kijkje in de journalistieke keuken: ik houd liever geheim hoe ik aan het document kwam). En hier alle Herfkens-stukken uit NRC Handelsblad en nrc.next bij elkaar.

Simpel gezegd: de juridische dienst van de Verenigde Naties trekt onder meer de conclusies dat

• Herfkens het geld niet had mogen aannemen, maar te goeder trouw heeft gehandeld;

• het ministerie van Buitenlandse Zaken het geld niet had mogen aanbieden, maar van de betaling ook weer “geen geheim” wilde maken;

• de VN zelf tekortschoot met een te beperkte inwerkperiode.

Ondertussen wil een meerderheid van de Tweede Kamer dat Herfkens het geld terugbetaalt, maar dat weigert ze. Te goeder trouw, dat argument. Minister Verhagen (Buitenlandse Zaken, dus hij gaat hierover) neigt ernaar het op te eisen.  Desnoods via de rechter?

Schaakmat, dus. Zeg eens: wat moet elk van de drie partijen volgens jou nu doen?

De stad is veranderd door de serie. Of moet ik zeggen: sínds de serie? Daar waar Samantha in een ruwe wijk woonde waar de transseksuelen ‘s nachts de straten bevolkten (Meatpacking District) zit het nu vol met hippe clubs voor mensen van buiten en glamourrestaurants. Een cosmopolitan kost inmiddels 15 dollar. Terrasjes zijn niet meer te vinden. Een huurappartement kost al snel 2.000 dollar per maand (en daar krijg je dan één kamer voor) en de gezelligheid is weg. En dat allemaal dankzij die horden jonge vrouwen die zelf Sex and the City komen nadoen.

Zeggen de cynici.

De acteurs kennen dat verhaal en bijten van zich af. Zo kopte de tabloid am New York laatst op de cover ‘DON’T BLAME US. Sex and the City Stars: NYC’s ritzy transformation not our fault’. Paar citaten:

Chris Noth (Mr. Big): “But this show didn’t create 40-story tall buildings and it doesn’t negate (that) either.”

Cynthia Nixon (Miranda): “When people come up to me on the street and say, `I just got here from Iowa two weeks ago. Your show made me come. I’m like, `Oh no.’ People do come here looking for love, but what do they find?”

Time Out New York (een uitgaanstijdschrift) maakte een overzicht waar we de serie desondanks de schuld van kunnen geven. Daar hoort in ieder geval dit soort reclame bij:

(Zeker weten dat je zo’n vrouw wilt zijn?)

Tien jaar geleden werd de eerste aflevering van de serie uitgezonden, nog steeds kost het mij en andere mannen hier moeite New Yorkse vrouwen niet in te delen in de categorieën Carrie, Miranda, Samantha of Charlotte.

Sommige vrouwen zullen dat vervelend vinden, anderen zien het als compliment, maar het is een feit dat Sex and the City het beeld van jonge vrouwen in de grote stad veranderd heeft.

En de stad daarmee ook. Ter ere van de filmpremière donderdag aanstaande (vanaf 12 juni in Nederland) wil ik het er deze week best nog een paar keer over hebben – maar daarna is het ook klaar. Zullen we daarna de bustour langs de plekjes uit de serie ook laten voor wat het is? Voor de mensen die boven The Magnolia Bakery wonen ook wel zo leuk.

Hieronder de trailer. Wil alvast wel weten wat jij van de serie denkt. Ben je toe aan nog een keer dat hele verhaal, maar dan nu in de bioscoop?

Ben 32 jaar oud, maar toch een ouderwetse journalist. Ik vind bijvoorbeeld dat mijn persoonlijke opinie niet relevant is voor de lezer.

Dus van mij zul je niets horen over of het wel of niet onverstandig is van Amerikaanse families dat ze meer uitgeven dan ze verdienen. Ook houd ik voor mezelf of ik Ben Bernanke een slimme vent vind. En ik laat me er ook al niet over uit of 4 dollar voor een gallon benzine veel is. Ik bedoel maar: de lezer kan zelf nadenken. Heeft-ie mij niet voor nodig.

Ik schrijf echter nooit over de verkiezingscampagnes, daarvoor zit namens mijn krant Tom-Jan Meeus in Washington (hier zijn blog). Dus ik kan met een schoon geweten vertellen dat ik eergisteren op het vliegveld in New York van boord kwam en bij de slurf een echtpaar zag staan. John Edwards en zijn echtgenote.

Ik kon me niet inhouden:

Ik: “Thanks for the endorsement.”

Hij: “You’re welcome.”

Ik, tegen zijn vrouw: “We wachten alleen nog op die van u.”

Zij, lachend: “Ik heb vanaf het begin gezegd, aan dat spel doe ik niet mee.”

Ik: “Hoe dan ook, thanks.”

Om ons heen beginnen mensen te lachen en te applaudiseren. Ze roepen “thank you” naar Edwards. Hij rommelt verder wat met zijn bagage.

Stel dat jij die 15 seconden met de Edwardsjes had gehad, wat zou jij gezegd hebben?

Een paar goede redenen om het dakterras van het Metropolitan Museum te bezoeken.

• Het uitzicht over Central Park;
• De wolkenkrabbers van Midtown;
• De zonsondergang;
• De zogeheten martini bar. (Sorry. Vergeten op te schrijven hoeveel de cocktails-met-uitzicht hier kosten. Ik vermoed 15 dollar per stuk. Mijn flesje water – ik was aan het werk – was 4 dollar.)
• Jeff Koons‘ kunst.

De redactie Kunst verzocht me een stuk over dat laatste te schrijven. Dus ik vroeg om een uitleg en de verantwoordelijk curator Gary Tinterow wilde zich wel heel even beschikbaar maken. Toen ik op het dakterras met een van de persvoorlichters van het museum op hem stond te wachten, gaf ze me nog even mee hoe ik hem moest zien. “He’s a really BIG guy.” Qua status, dan.

De man in kwestie zag in de hond van Jeff Koons vooral seks. De staart stond symbool voor een penis, de neus deed hem denken aan een penis en de voorpoten waren typisch vrouwelijke genitaliën. Lees hier de rest maar.

Oh. Eén ding nog over het Met, het blijft een publiek geheim. Ja, er wordt melding gemaakt van de entreeprijs van 20 dollar. De kleine lettertjes zeggen echter: ‘suggested donation‘. Je mag dus zelf bepalen wat je betaalt. Ook al is dat een kwartje. Vind ik wel dat je dat aan consumpties op het terras goed moet maken.