Ik verloor vanmorgen mijn – oh so sleek – iPhone in het park in de sneeuw tijdens het uitlaten van de hond.

Ik voelde iets tegen mijn hoofd/capuchon en dacht dat het een sneeuwbal was van een van de andere hondeneigenaren, maar ik zag niet echt iemand staan lachen. Blijkt een tiental meters verder dat het koordje van mijn ear phones los inder mijn jas hangt! Mijn iPhone was dus losgeraakt van mijn ear phones en uit mijn zak gevallen!

Ik heb de hond naar huis gebracht en ben met de shovel van de doorman teruggegaan. Met drie andere New Yorkers die spontaan aanboden mijn nummer te bellen zat ik op mijn knieen in de sneeuw. Ring Ring, de old phone sound klonk uit de sneeuwlaag van zeker 15 centimeter!

Gevonden. Ik ben erg blij in deze sociale samenleving te mogen wonen.

De dog run hier wordt overigens geheel verzorgd en bijgehouden door vrijwilligers. Er wordt geharkt en geraapt, vuilniszakken worden geleegd en vervangen: iedereen die er gebruik van maakt, helpt mee. Er staat een rek met tuingereedschap, alles is gewoon toegankelijk en beschikbaar en: het wordt NIET gestolen of vernield.

In Nederland was zo’n plek al snel door hangjongeren vernield en was het gereedschap geen dag bljiven staan. Het zichtbaar dragen van een tas, telefoon of laptop is hier gewoon mogelijk zonder dat die wordt afgerukt of dat je die onder bedreiging moet afstaan.

Als dat in Nederland nou nog eens zou kunnen…

New York is ondanks al haar tekortkomingen vanwege het Amerikaanse overheidsbeleid een fantastische stad door de hardwerkende mensen die hier zijn.

Omdat ik hier niet bang hoef te zijn voor een soejang tegen m’n hoofd wanneer ik per ongeluk tegen iemand aanloop.
“Sorry”.
“Sorry”.

Omdat de meeste New Yorkers zich aan de 3-seconden regel houden: Ga je een gebouw in of uit en de volgende persoon loopt minder dan drie seconden achter je, dan hou je die deur even open.

Omdat ‘Could you tell me how to get to Times Square? Or shall I just go fuck myself?’ nu een verouderde mop is.

Het duurt even voordat je een plekje gevonden hebt, maar dan is het gratis; parkeren in de Upper East Side in Manhattan. Er is alleen een ‘catch’. Daar kwamen mijn vriend, die sinds pas een appartementje op 81st street heeft, en ik onlangs achter. De catch is dat elke donderdag, tussen 9 en 10 de straat geveegd wordt en dat het dan even verboden te parkeren is.

Je zou dan in principe aan de andere kant van de straat kunnen parkeren, want die wordt op dinsdag geveegd, maar dat wil iedereen, dus daar is geen plaats. Gelukkig vertelde een local ons de oplossing. Je zorgt dat je om 9 uur in je auto zit en wanneer de straatveger komt parkeer je even dubbel. Lees verder »

Ik vroeg: waarmee verrast New York je? Jullie reageerden (blijf dat ook doen). De komende dagen een selectie. Vandaag: Rein Scheele.

‘s Morgens stapte ik buiten mijn Skyway-motel in een busje dat me naar JFK zou brengen voor een vlucht naar San Juan. Er in zit al een oudere man. Hij vraagt me waar ik naar toe ga. San Juan. “I will fly you there“. Het was de aimabele captain van mijn vlucht. De DC10 steeg op maar de linkermotor maakte een vreemd geluid. Halverwege het stijgen meldde de captain dat we het stijgen even onderbraken. Hij ging horizontaal vliegen en nam een aantal malen gas terug en gaf weer gas op de linker motor. Na een poosje meldde hij dat we weer verder gingen met stijgen. Ik maakte me totaal niet ongerust. Ik had al gemerkt wat een weloverwogen man het was. Toch eens nagevraagd bij enkele gezagvoerders uit mijn kennissenkring of ze zoiets ook weleens bij de hand hadden gehad. Nooit dus. New York heeft beslist wat speciaals.

Oh ja, er was ook een oorlog. We vergeten het bijna met al dat verkiezingsnieuws, de economie in nood en vooral eindeloos veel sterrennieuws.

“There is something awful about watching an entertainment about catastrophes now happening in our name, day and night, while we distract ourselves with football parades and starlet meltdowns“, schrijft ook de krant Newsday. De recensente heeft het over het toneelstuk Betrayed. Het is nu te zien in New York en gaat over Iraakse vertalers in dienst van het Amerikaanse leger.

Deze Irakezen meldden zich met de beste intenties bij het leger, wilden na de komst van de Amerikanen bijdragen aan een nieuw Irak. Al snel komen ze klem te zitten. Hun landgenoten beschouwen de vertalers als verraders, en het Amerikaanse leger wil hen niet beschermen.

Betrayed is gebaseerd op gesprekken die journalist George Packer (hij schreef ook het boek The Assassins’ Gate) met tolken voerde in Irak. Packer schreef over het lot van de vertalers een stuk in tijdschrift The New Yorker (lees het hier), bewerkte het daarop tot het toneelstuk.

In een recensie las ik dat een van de tolken waarop het stuk gebaseerd is tegenwoordig in Amerika woont. Hij studeert nu journalistiek. Via zijn universiteit kreeg ik deze Omer Salih Mahdi te pakken. Hij wilde graag met me praten want “er zijn teveel verhalen over Irak” nu. “Mensen worden er flauw van.”

Volgens Omer zijn we vooral goed geworden Irak uit te drukken in getallen. Aantallen doden bij een zelfmoordaanslag. Aantallen Amerikaanse soldaten in een body bag. Het toneelstuk kan helpen de menselijke kant te laten zien. Omer wist in ieder geval aan de telefoon het menselijke gevoel over te brengen. “Ik meen het”, zei hij. “Ik zou willen dat ik in New York woonde. Dan kon ik elke voorstelling bijwonen. Ik denk er elke avond aan.”

Waarom hij keer op keer naar zo’n pijnlijk stuk zou willen? “Het gaat misschien om een gruwelijke plek. Maar het blijft wel mijn thuis.” Omer vindt het leuk vragen uit Nederland te beantwoorden. Stel ze via de reactieknop, hieronder, en dan stuur ik ze door. Zal zijn antwoorden hier dan ook publiceren.

Lees hier mijn stuk uit de papieren krant.

Je komt als toerist in New York, en je ziet een skyline die je al kent, een straatbeeld uit de film, de mensen van tv.

Je woont in New York en de stad blijkt in de praktijk z’n gewone kanten te hebben. Mensen gaan ook hier naar de wc, hebben toiletpapier nodig, wandelen daarvoor naar de winkel. Het bijzondere wordt gewoon.

Toch blijf ik me na 2,5 jaar in de stad verbazen. Toen ik net van de sportschool naar huis liep zag ik letterlijk drie stratenblokken na elkaar iets dat ik me niet uit het Brabantse Waalwijk of het Drentse Hoogeveen (waar ik elk tien jaar woonde) kan herinneren.

- Een zwarte jongen staat op de hoek van de straat. Hand omhoog, hij wil een taxi. Lege taxi’s rijden hem voorbij. Een mooi meisje gaat voor hem staan, haar hand gaat ook omhoog. De eerste taxi stopt. Het meisje knipoogt naar de jongen en loopt weg. De taxi was voor hem.

- Een brandweerwagen rijdt rustig terug naar de kazerne. Ik kijk de mannen aan in het voorbijgaan, ze zien er vermoeid uit, haast is wel het laatste dat ze hebben. Vijftig meter voor de kazerne staat een FedEx-busje, een koerier rent met een pakje een pand in. De weg wordt even versperd. In tweede instantie blijken de brandweermannen alsnog ont-zet-tend veel haast te hebben om de kazerne te bereiken. Lichten aan, alarm aan. Brandweermannen houden niet van wachten.

- Een dame, minstens 70, houdt zich vast aan bouwsteigers van een pand dat gerenoveerd wordt. Hulp nodig? Niet echt. Ze doet rek- en strekoefeningen en steekt daarna fluks de straat over.

De komende weken is dit blog nog meer van jou, de lezer, dan het al was. Ik wil graag jouw korte bijdragen (maximaal 250 woorden) lezen en ze op de site plaatsen (plaats daarvoor een reactie, hieronder).

Het onderwerp: waarmee heeft New York je verbaasd? Wat heb je meegemaakt – als bewoner of toerist – dat je niet zag aankomen? Welk nieuws over de stad en haar inwoners verraste je? Of is New York gewoon schromelijk overschat als stad?

Had hier laatst een groep studenten journalistiek op bezoek. Hoe ver ben je gegaan voor een verhaal? Toen ik vertelde dat ik weleens een doorgeladen pistool tegen het voorhoofd heb gehad, keken ze me bleu aan. Een económisch correspondent? Yeah, right.

Toch deed Mike Payne (van de foto) dat. Payne is eigenaar van een keten pawn shops, pandjeshuizen, en hij krijgt steeds meer overvallers binnen. Daar wapent hij zich tegen, en hij wilde best wel even laten zien niet bang te zijn. Vandaar dat pistool. Zijn zaken gaan goed, omdat Amerikanen financiële problemen hebben. (Lees hier het grote stuk en hier over hoe duur lenen in Amerika eigenlijk is.)

De komende maanden zal je daar meer over horen. De miljoenen Amerikanen die hun hypotheek niet meer kunnen aflossen en op straat gezet worden, zullen oud nieuws blijken, zijn bij nader inzien slechts een symptoom van het échte probleem: Amerikanen leven op de pof, geven geld uit dat ze niet hebben.

Zie daarvoor ook creditcardbedrijven. De markt voor nieuwe creditcards vlakt af in de VS, gemiddeld heb je als Amerikaan vijf kaarten en sta je duizenden dollars rood. Maar creditcardbedrijven willen groeien en gingen dus op zoek naar een van de laatste groepen die nog geen geleend geld uitgeeft alsof het van hen is: illegale immigranten. Hier een stuk dat ik in een getto van Los Angeles over deze praktijken schreef, hier een toelichting over Amerikanen en hun schulden.

Die stukken zijn van 2006 en 2007. Het is niet alsof we de huidige economische problemen niet zagen aankomen. Onherroepelijk kwamen we bij vandaag uit, bij een land dat zich schrap zet voor een economische neergang. Als je niet weet wat je aanmoet met de waterval aan macro-economische stukken, lees dan dit verhaal uit de papieren krant van vandaag. Ik besloot dat ik genoeg stukken over werkloosheidscijfers, over renteverlagingen, over de krimp in de dienstensector had geschreven de laatste weken. Het werd tijd voor een reality check.

Dus ik ging The Bronx in, lekker praten met de eigenaar van de lokale diner, met schoenverkoper annex DJ Intalek, met de dame die haarstukjes van mensenhaar) (nú voor maar 35 dollar) niet langer aan de man kan brengen. “Niemand wil het toegeven, want het zou maar paniek veroorzaken. Maar we zitten vol in een recessie.”

Wie zijn eigenlijk die mensen die ons leven zo veranderen, de Google-werknemers? Hoe is het om daar te werken? Wat doen ze daar de hele dag, hoe komen ze tot hun nieuwe toepassingen?

Dat begon ik me vorig jaar af te vragen toen een slang ontsnapte in het New Yorkse kantoor van het zoek- en advertentiebedrijf. Huisdieren zijn welkom bij Google begreep ik, vandaar. Ook zouden er 24 uur per dag koks voor de werknemers klaar staan, zijn er gratis borstpompen voor jonge moeders en heeft het bedrijf badmeesters in dienst voor bij de zwembaden. Et cetera.

Eén probleem: het is niet makkelijk binnen te komen bij het hoofdkantoor van Google in Mountain View in Californië. Mijn verzoeken aan de Amerikaanse woordvoerders werden dan ook bij herhaling afgewezen.

Totdat ik op een zondagmiddag ging brunchen met mijn Japanse vriendin Keiko, zelf ook correspondent te New York. Keiko had een vriendin mee, die “regelmatig een weekend in de stad is om schoenen te kopen”. De vriendin bleek de woordvoerder van Google in Tokio te zijn en wilde me wel helpen. Zij nam daarop contact op met de Google-mensen in Londen (inmiddels heeft Google ook een kantoor in Amsterdam), die weer gingen uitzoeken wat dat NRC Handelsblad wel niet helemaal was.

Daarna was ik er nog steeds niet. Enkele maanden van e-mailverzoeken later werd ik uitgenodigd voor een ‘kennismakingsdrankje’ met drie Europese Google-voorlichters, die in New York waren. Ik werd blijkbaar goedgekeurd want daarna ging het snel. Lees hier het Googlyness-stuk uit de papieren krant van dit weekend, en hier eerdere artikelen die we over Google publiceerden, waaronder hier en hier over Microsofts pogingen Yahoo te kopen.

(En ja, het is dus waar. Je kunt de topman van Google in de kantine letterlijk tegen het lijf lopen.)

Telefoontjes vanuit Nederland. Hoe groot is de opwinding in Amerika over Peter R.?

Euh.

Vlak daarna, telefoontjes van andere Nederlandse correspondenten hier in de stad. Was ik ook gebeld door mijn redactie over die opwinding?

Ja dus. Dat was raar, terwijl Nederland zich bezighield met de zaak en alle aandacht mede rechtvaardigde omdat de kwestie groot nieuws zou zijn in Amerika, hield Amerika zich met hele andere dingen bezig. Sportwedstrijd Super Bowl (we wonnen, dank u). Super Tuesday. Een schietpartij in een kledingwinkel in Chicago.

Het is moeilijk na te gaan waar zo’n verhaal begint, maar in ieder geval zag ik dat ook wij op de NRC-site berichten van het Nederlandse persbureau ANP hebben overgenomen met de kop “Media VS volgen Holloway-zaak op de voet“, inclusief met zinnetjes als “Ook zij wijdden uitgebreide nieuwsverhalen aan de Holloway-kwestie op hun websites” en “De zaak-Holloway wordt in de Verenigde Staten met veel belangstelling gevolgd”.

Ik geef toe, een enkeling had het erover. Wat wil je ook, met ruim 2.000 tv-zenders die allemaal strijden om de gunst van de kijker die – zo bleek dus ook in Nederland weer – al snel warm loopt voor dode meisjes, bekentenissen en undercover camerawerk. Maar het overgrote deel van de nieuwsprogramma’s besteedde geen seconde aandacht aan de hele kwestie. Hier wat ik er in next voorafgaand aan de uitzending over schreef, hier in NRC Handelsblad de reacties (en het ontbreken daarvan) na de uitzending in de VS.

Het enige avondjournaal buiten ABC (maar die hadden de Peter R.-rechten gekocht, dus dat is logisch) dat uitpakte met de zaak, was het populistische Fox News. Dat wil zeggen: na een paar minuten aan ‘Aruba Mystery’ ging ook voor Fox het leven weer door. We hebben even foto’s gemaakt zodat je een indruk krijgt hoe je zo’n programma moet inschatten, en hoe groot die ‘opwinding’ was ten opzichte van ander ‘nieuws’.

Dat beeld ken je. Joran sprak hier Nederlands, iemand las simultaan de Engelse vertaling op, en er was ondertiteling.

Jorans advocaat deed zijn cliënt af als leugenaar. Hij zegt wel vaker iets, “dus alles wat hij zegt, moet je gewoon terzijde schuiven”. Daarna diverse items over…

…een man die een arsenaal aan legerwapens had aangelegd…

…iets over het schandaal van steroïde gebruikende honkballers…

…agenten oefenen om een aanval op de ondergrondse in New York aan te kunnen…

…nog iets over die schietpartij in een kledingwinkel…

…in Kansas City moest een vliegtuig een noodlanding maken, iedereen kwam er heelhuids vanaf…

…jonge ouders gebruiken hun baby als afleiding om een potje met wisselgeld van de toonbank te stelen…

…in Houston viel een man in een put…

…in Florida bleek een automobilist bij een bezoek aan de garage een kat op zijn motorblok gehad te hebben…

…iets over een inspirerende soldaat en de Giants (go, Giants!)…

…en het weer.

Tot zover alle opwinding. Back to you, Peter.

…bekijk daarvoor het blog van mijn collega in Washington Tom-Jan Meeus. Morgen ben ik er weer.