Dit is Mark Wallace. Hij is een van de drie ambassadeurs die Amerika bij de Verenigde Naties heeft. En dus een van de hoogste diplomaten van het land.

Ik was gisteren op een bijeenkomst in het gebouw van de VN. Mark Wallace was daar ook. Ik probeer hem al tijden aan de telefoon te krijgen, want hij is een van de Amerikanen die vindt dat VN-ontwikkelingsorganisatie UNDP en de tweede man daar, Ad Melkert, onvoldoende hebben opgetreden tegen misbruik van gelden in Noord-Korea.

Wallace is wat ze hier noemen een hard-liner. Een blad voor de mond neem je alleen als er kinderen in de buurt zijn, zo eentje. Interessant wel, zijn achtergrond. Lees hier maar mee op de site van het Witte Huis. Studeerde rechten in Miami, was huisjurist bij de Amerikaanse rampenbestrijder Fema (die van orkaan Katrina, inderdaad) en immigratiedienst INS. Daarna werd hij door Bush (zonder diplomatieke ervaring) benoemd als VN-ambassadeur.

‘Reform‘ van de VN is helemaal zijn ding. Hij verwoordt daarmee de Amerikaanse scepsis over het instituut en streeft naar meer transparantie, lagere salarissen voor bestuurders en meer geld voor hulp. Daarover hield hij ook gisteren weer een toespraak, had ik op een agenda zien staan. Ik er dus heen.

Na zijn bekende tirade was het tijd voor vragen. Dat niemand van de buitenlandse journalisten in de ruimte verder geïnteresseerd zou zijn in de affaire-Herfkens, deed me niets. Ik legde hem het geval voor (lees hier nog even hoe en wat ook alweer), maar dat was niet nodig. Hij wist ervan.

En hij was teleurgesteld in Herfkens. Maar meer nog in de Nederlandse overheid. Hier het nieuwsbericht uit de krant van gisteren: eerste deel hier, de overlees hier.

Wallace’s onderbuikcitaat van de dag heeft de krant overigens niet gehaald: „De Verenigde Naties zouden meer geld moeten besteden aan het voeden van vrouwen en kinderen, in plaats van al die dollars uit te geven aan bureacratie.” Eens? Oneens?

Op dit blog stond een tijdje een poll. De vraag was “Ik maak me pas druk om de hypotheek- en kredietcrisis als…”

Met 32 procent van de stemmen ‘won’ het antwoord “…mijn huis in Nederland in waarde daalt, ik mijn baan verlies, ik de inflatie in mijn portemonnee merk”.

Voor Amerikanen wordt de economische neergang (of je dat nou een recessie wilt noemen of niet) met de dag meer reëel. Het beste bewijs daarvoor zijn de cijfers waarmee bedrijven komen. Verkopen dalen, winkels sluiten, meer en langer durende kortingsacties zijn nodig om klanten te trekken. Ik maakte een overzicht voor de papieren krant, lees het hier.

Daarin onder meer dalende verkopen van juwelen van Tiffany’s, minder bestelde Harley-Davidsons, creditcardbedrijven in de problemen en telefoonbedrijven die meer lijnen afsluiten omdat klanten de rekening niet meer kunnen betalen.

Eén bedrijf komt met de schrik weg. McDonald’s geeft inderdaad toe dat de verkopen in de VS flink teruglopen. Maar nee, de economie of de hand die op de knip gaat zijn geen oorzaken van het teruglopende enthousiasme voor de keten. Het bedrijf gaf liever een andere verklaring: het weer.

Thom Browne dresses like an insurance adjuster circa 1957, eats the same breakfast every day, and wears pants that are way too short. He’s also an award-winning, cutting-edge men’s designer who’s going to save the suit from extinction.

Schrijft New York Magazine. Ik kende Thom Browne zelf helemaal niet, totdat een collega op de redactie in Nederland zijn hoogwaterbroek (vermaakfoutje, geloof ik) moest verdedigen. „Thom Browne is er anders nogal beroemd mee geworden”, was zijn verweer.

Dus of ik Thom Browne wilde interviewen.

Wat bleek? Vanaf dat moment werd het meneer Browne voor mij en het leger voorlichters dat tussen hem en mij in stond zag niet in wat zij beter zouden worden van een stuk in een Nederlandse krant, En Ar See Hendelsblet geheten. (Ik denk dat ze niet geloven dat er ook in Nederland mannen zijn die 3.500 dollar voor een pak met te korte broekspijpen willen betalen.)

Ik besloot niet te doen alsof ik veel verstand van mode heb en gooide het over een andere boeg. „Ik schrijf vooral over de Amerikaanse economie”, zei ik. „Dus in ieder geval krijgt meneer Browne een heel ander gesprek dan hij gewend is.” (Maakte geen indruk.) „En kort geleden interviewde ik Alan Greenspan nog.”

Toen gingen opeens alle deuren voor me open. In één zin genoemd worden met Greenspan, dat beviel wel. Name-dropping werkt soms.

De enige die toen nog een probleem met het interview had, was ik zelf. Want wat moest ik aan? Voor de prijs van mijn beste pak koop je bij Browne misschien haute couture-ondergoed. In dit soort gevallen neem ik graag de underdog-positie aan.

Dus: baard bijwerken, de voor vrijdagmiddag gebruikelijke bruinwitte sneakers aan. Een standaard spijkerbroek van het Japanse massamodemerk Uniqlo, een zwart-wit gestreept overhemd en een effen, kaki imitatiekasjmieren trui met V-hals. Brownes oordeel? Lees hier het stuk uit de papieren krant.

Dit was 1929…

…en dit is nu. Lees hier wie Ari Cantor is en waarom hij op Wall Street staat.

Vrijdagavond laat geloofde ik het wel weer even met de Amerikaanse economie. Had een week van stukken over dit onderwerp achter de rug – en dan kan je wel wat stand-up-comedy gebruiken.

Met een vriend ging ik even langs bij het Arab-American Comedy Festival, een feestje waarin Amerikaanse Arabieren (Arabische Amerikanen, wat jij wilt) zichzelf en hun zware lot belachelijk maken.

„Mijn familie vindt dat ik geen goede moslim ben. Ik drink, ik eet ham, ik doe aan seks voor het huwelijk. Dus ik ben in ieder geval een goed christen.”

Of deze, voor het effect even in het Engels:

„Knock knock.”
„Who’s there?”
„Jihad.” (spreek uit: zjee-hat)
„Jihad who?”
„…”
„Well, she had really big breasts.”

Conclusie: sommige grappenmakers waren beter dan anderen. Het ging dan ook weer veel over alle problemen van Arabieren met internationaal vliegverkeer, net als toen ik twee jaar geleden over dit festival schreef. Lees het hier.

Nadat dat stuk gepubliceerd was, heb ik nog lang nagegniffeld over dit clubje. Ze plaatsten mijn stuk op hun website onder de kop: DE ARABEREIN KOMEN! Daaronder de tekst: We don’t have a clue what this article says as none of us read Dutch. We therefore plan to make up some great “translated” quotes from it for this November’s new poster series!

Ben er nooit achtergekomen of ze dat ook echt gedaan hebben. Zou mooi zijn. Bekijk hier in ieder geval een Youtube-filmpje.

Genoeg gelachen? Dan nog even een paar stukken van de laatste dagen uit de papieren krant:

• nieuws over centralebankier Bernanke die zegt dat hij de economie niet alleen kan redden;
• hier een achtergrondstuk over Bernanke, maar dan nu inclusief een Congreslid dat een blunder begaat;
• hier een voorpaginastuk van zaterdag over de honderden dollars die Amerikanen binnenkort per cheque krijgen, om meteen weer uit te geven (dat moet de economie aanjagen);
• en hier het tweede deel daarvan.

Wordt vervolgd. Iemand al aandelen verkocht in afwachting van dalende koersen?

Nee, dat was niet Herfkens die dat zei. Dat was Vikram Pandit, topman van Citigroup. En wat hij zegt zou ons dit jaar meer kunnen bezighouden dan alle Nederlandse ministers bij elkaar. (“O ja? Show me!”)

Pandit is nog maar net de baas bij Citigroup (de grootste bank ter wereld, ook bekend van het dak onder 45 graden van het hoofdkantoor). Zijn voorganger werd in november ontslagen omdat hij verkeerd gegokt had met investeringen in Amerikaanse hypotheekproducten. Om het even simpel te zeggen: de markt voor risicovolle hypotheken (die voor mensen met een huis maar zonder geld, inderdaad) donderde in elkaar, er is geen vraag meer naar en dus is het onduidelijk hoeveel die investeringen eigenlijk waard zijn.

Citigroup is slechts een van de Amerikaanse banken die dit deed. En ook een van de velen die deze dagen grotere verliezen bekendmaakt dan ooit tevoren. (Hier het bericht uit de papieren krant.)

„Waarom zou ik me daar druk om maken? 7.000 dollar per maand van míjn belastingcenten, dát is pas schandelijk!” Mmm. Lees het stuk van mijn collega Menno Tamminga uit de krant van vandaag maar eens.

Hoe dan ook, op nrc.nl/kredietcrisis een mooi overzicht, inclusief bijpraatstukken à la ‘wat je altijd al wilde weten maar nooit durfde te vragen’. Hier even een paar stukken die ik de laatste dagen in de krant had. Vandaag een stuk op de voorpagina over hoe Wall Street met de pet in de hand de wereld in moet, op zoek naar geld uit Azië en het Midden-Oosten om de zaak draaiende te houden. Deel een hier, deel twee hier. America for sale. Wie maakt me los?

Hoe belangrijk dit moment is? Een vriend en ik kwamen gisteren tot de conclusie dat deze maanden weleens te vergelijken kunnen zijn met het moment in 2000 dat we begonnen in te zien dat internetbedrijven écht niet oneindig geld konden blijven uitgeven en dat hun verhaal dus ergens niet kon kloppen. De rand van het ravijn, enzo. Of vind je van niet? Hoor graag of (en hoe) de crisis in Nederland leeft.

In ieder geval is een van de meest aansprekende bedrijven van nu (Countrywide, de grootste hypotheekvertrekker van het land) op het nippertje gered. Het wordt overgenomen en de definitieve ondergang bespaard. Lees maar.

Interessant, die felheid in jullie comments over Herfkens. Krijg de indruk dat de meeste reacties stellen dat juist Herfkens als armoedebestrijder roomser moet zijn dan de paus – alhoewel een enkele New Yorker zegt dat 7.000 dollar aan huursubsidie wel veel lijkt, maar het niet noodzakelijk ook is in New York.

De beschuldigingen vallen uiteen in twee delen. Eén: bovenop haar salaris ontving de voormalig ambassadeur in Genève en oud-minister van Ontwikkelingssamenwerking van de Nederlandse staat een huurtoelage voor haar appartement in New York. Dat is tegen de VN-regels. Twee: ze vroeg een Amerikaanse verblijfsvergunning aan terwijl ze in dienst was bij die landenorganisatie. Dat is ook verboden.

Afgelopen donderdag dacht ik nog dat het met een sisser zou aflopen, dat VN-ontwikkelingsafdeling UNDP de zaak in onderzoek zou nemen en dat we er dan zo lang niets van zouden horen en dat we ons daarna druk zouden maken om een nieuwe affaire. Vermeende affaire. (Dat klinkt eenvoudig, maar wie weet nog precies wat er ook alweer met Melkert aan de hand was? Voor de liefhebbers: hier staat het. Voor het einde van het jaar zouden de twee onderzoeken naar zijn bestuurlijke ingrijpen afgerond zijn. Inmiddels is het half januari en, ik heb het nog even nagevraagd, zijn er nog geen onderzoeksrapporten in zicht.)

Maar goed, toen werd het vrijdag en werd ik getipt. Wat bleek? UNDP, waar Herfkens onder valt bij de VN, nam alsnog afstand tot de topdiplomaat. Eerst steunden ze haar nog onvoorwaardelijk, maar zonder hier ruchtbaarheid aan te geven werd het officiële standpunt aangepast (handiger voor als ze haar straks willen laten vallen). Diep weggestopt op de UNDP-website is dat na te lezen (zoek op de alinea met de woorden “Subsequent to issuing this statement…”). Hier het nieuwsbericht over deze positieaanpassing in de papieren krant van afgelopen zaterdag.

Verder kreeg ik Herfkens zelf ook te pakken. Sinds weekblad Vrij Nederland vorige week een aanzet gaf (lees hier dat eerste stuk), reageerde ze nergens op. Maar vanaf vrijdag heb ik meer dan tien telefoongesprekken met haar gevoerd. Dat resulteerde in dit interview in de krant van vandaag waarin ze zich verweert. Lees dat, en laat me dan zeker weten wat je denkt. Heeft ze een punt?

Hier meer links naar interne UNDP-documenten en een stuk van Herfkens zelf, hier enkele citaten uit het vraagesprek:

• „Toen dacht ik: ik heb iets fout gedaan, wat verschrikkelijk. Ik meldde mijn fout onmiddellijk, waarop UNDP zei: ‘wat je nu doet is illegaal, neem ontslag van je huidige contract’. Nou, dat dan maar.” (Over haar vaststelling dat ze greencard had mogen aanvragen toen ze nog in dienst was.)

• „Ik dacht, ik ben gek dat niet te doen, anders zit ik in zo’n eenkamerflat met uitzicht op een bakstenen muur.” (Over het aanbod van huursubsidie.)

• „Sorry hoor, voor dat soort dingen had ik geen tijd.” (Over het nazoeken van de regels betreffende de gift van de Nederlandse staat.)

• „Dat is zo’n ontstéllend provinciaal Nederlands debat.” (Over het feit dat ze de vierde Nederlander op rij is die bij de VN op een hoge post in opspraak is gekomen.)

UPDATE. Hier het stuk over de uitreiking zoals dat in de papieren krant verscheen.

9.59 (3.59 uur maandagochtend in Nederland) Ook bij NBC wint Atonement dan nog. Et c’est tout. Morgen in de papieren krant een stuk, en een overzicht van winnaars en verliezers. De les: een prijzengala kan dus ook prima in een uur. In de stakingsonderhandelingen zit ondertussen geen schot, dus de grote vraag is nu: Oscars? Komen acteurs daar wel opdragen? (Nee.) Hadden ze niet eens begonnen moeten zijn met het schrijven van teksten voor de show? (Ja.) Wordt vervolgd.

9.41 Reclameblok op NBC, die de ‘persconferentie‘ met vertraging uitzendt en de kijkers dus langer in spanning weet te houden dan E. Benieuwd hoeveel mensen überhaupt kijken. Op dit blog nu in ieder geval zes mensen. Met dat soort aantallen zijn verzoeknummers altijd welkom (en behapbaar). Julian Schnabel wint een half uur later dan bij E de prijs voor beste regisseur.

9.37 Tv-zender E is klaar en schakelt terug naar een programma dat midden in een herhaling zit (mocht je dit in de VS lezen, kijk The Soup, een hilarische wekelijkse samenvatting van wat er voor bagger op tv is. “We’re watching so you don’t have to.”) 

9.31 Best movie: Atonement. De voorzitter van de Foreign Press Association kondigt het aan, zonder woorden vuil te maken aan de staking.

9.30 Geld dan. Normaal verdient zender NBC 20 miljoen dollar op de uitzending (reclames), maar heeft daar dit jaar de helft ervan moeten teruggeven aan adverteerders. De Hollywood Foreign Press Association (van hieronder) krijgt zes miljoen van NBC voor de uitzendrechten. En dan de grootste klagers van de laatste dagen: de ontwerpers van jurken (dahaag, gratis reclame op de rode loper) en verstrekkers van juwelen.

9.21 De Golden Globes zijn niet onomstreden (intermezzo: best actor,  Johnny Depp voor Sweeney Todd) want ze worden door een klein groepje internationale Hollywood-journalisten verdeeld. Journalisten? Het is een besloten club, tachtig man, en ze hoeven maar vier stukken per jaar te schrijven. De Oscars worden toegekend door 6.000 man.  

9.12 Geschakeld naar E, een tv-zender voor vermaak. 24/7. E-presentatrice Giuliani DePandi (die nu getrouwd is en een andere naam heeft) staat op het podium: “I support the WGA. No, not because without the strike I wouldn’t be up here. With that said, it’s a great event. (…) Fabulous.” Tv-serie Extras wint. Best actress: Julie Christie, Away from her. Angelina Jolie en Jodie Foster niet.

9.08 Jeremy Piven, Samantha Morton en Glen Close winnen prijzen (hier waarvoor enzo, gaat te snel). Inmiddels is duidelijk hoe het werkt op NBC: twee mensen achter een bureautje kondigen de naam aan, en… dat was het. Volgende categorie. Geen dankwoorden, geen career-changing huilbuien. Wel een bescheiden applaus van… Ja, van wie? Journalisten bij de persconferentie? En ik maar denken dat ze dat alleen maar deden bij de bekendmaking dat Saddam Hussein gearresteerd was (“We got him“).

9.03 Geef even een gil als je mee zit te kijken, of nu op dit blog bent. Net alsof we samen in het Beverly Hills Hilton zitten dan. Cate Blanchett krijgt ‘best supporting actress’ voor I’m not there. Een NBC-meneer die commentaar geeft is “quite shocked“. Voor het waarom is geen tijd.

9.00 uur ‘s avonds, Amerikaanse Oostkusttijd. De Globes-uitreiking begint. Of eigenlijk is die al twee uur geleden begonnen op NBC. Deze grote Amerikaanse omroep zendt traditioneel de beelden voor films, tv-programma’s en sterren in het algemeen uit, maar dat gaat dit jaar niet door. (Vorig jaar keken twintig miljoen Amerikanen.) Duizenden schrijvers in Hollywood en New York staken (lees maar), en zij schrijven normaal de tekstjes tussen de reclameblokken. Bovendien lieten acteurs weten solidair te zijn met de schrijvers (ik zou ook bang zijn anders ‘opeens’ uit een langlopende serie geschreven te worden), dus de zaal dreigde sowieso leeg te blijven.
De oplossing van NBC: we noemen het geen prijzenprogramma (award show), we noemen het gewoon nieuws. En dus begon om 7 uur Dateline, een Nova-achtig programma. Presentator Matt Lauer liep aan het begin in een filmpje bij zijn hoogste baas binnen. “Do you guys have ANY kind of plan?” Het werden twee uur van filmpjes, van hotelkamerinterviews met acteurs die op deze manier wel durven (Ellen Page uit Juno, Denzel Washington, Amy Adams) en een paar sportcommentatoren die bij wijze van grap voorspellingen deden. Nu dan op naar de persconferentie.

Vannacht blog ik hier live over de Golden Globes (de wat?), nu interessanter dan ooit. Meer dan 10.000 schrijvers van films, tv-programma’s en prijzenprogramma’s staken – en dus gaat de traditionele tv-avond met de rode loper, de jurken en de speeches (geschreven, inderdaad) niet door. Het helpt ook niet dat acteurs solidair zijn met de schrijvers en dus sowieso niet zouden komen opdagen.

Wat rest is een ‘persconferentie’, en niemand weet nog wat daarvan te verwachten. En oh ja, het is ook een generale repetitie voor wat de Oscars dit jaar kunnen worden. Dat heerlijk avondje dreigt om dezelfde redenen niet door te gaan.

Hier staan de stakingsstukken uit de papieren krant bij elkaar, en hier drie stakinsgblogs van Variety, The New York Times en The Los Angeles Times. Het gordijn op dit blog gaat morgen om negen uur Amerikaanse tijd omhoog, drie uur ‘s nachts in Nederland. En laat het vooraf zeker even weten als je er denkt te zijn.