Greg was weg. Ik liep vanochtend langs, geen Greg. Zijn wachtende vrienden wisten ook niet waar hij uithing. Zijn stoel stond er natuurlijk nog wel.

Later kwam hij opeens te voorschijn. Had even ergens geslapen. En oh ja, over die telefoon voor mij? Een man in een Mercedes was langsgekomen, had hem „tussen duizend en tweeduizend” dollar geboden. Wat waar is van het verhaal? Daar kon ik natuurlijk niet tegenop. Met Greg blijft dat moeilijk inschatten. Het geeft maar weer even aan hoe rommelig dit hele proces verloopt.

Om misverstanden te voorkomen: NRC heeft geen 100 dollar betaald om Greg een week in de rij te laten staan (zitten). Greg doet een poging niet alleen voor een ander, maar ook voor de krant een telefoon te kopen om het toestel te kunnen testen. In ieder geval mag iedere klant twee telefoons kopen.

Hoe zeker het is dat dit lukt? Wie het weet mag het zeggen. Op dit weblog in ieder geval zo snel mogelijk een recensie. Twee bekende Amerikaanse journalisten mochten de telefoon twee weken lang uitproberen. Hier het oordeel van The Wall Street Journal, hier van The New York Times , inclusief filmpje.

En voor de liefhebbers een paar praktische tips voor het kamperen bij de winkel. En hier een fijne flashback. En vrijdagochtend in nrc.next: een stuk over de hele hype.

Gistermiddag begon de zomer definitief. We hadden namelijk de eerste stroomstoring, vorig jaar heeft een wijk in Queens drie volle weken zonder stroom gezeten. 350.000 New Yorkers zaten gisterenmiddag zonder elektricteit, zaten vast in liften, metro’s en, door velen als nog vervelender ervaren: airco’s vielen uit.

Voor wat het waard is: praktijkervaringen. Ik kwam van Wall Street en moest snel naar mijn kantoor in Midtown, vijf blokken ten noorden van het Empire State Building. Mijn vriendin belde me vanuit de Upper East Side, ten oosten van Central Park. Daar viel de verlichting in winkels uit, wekten stoplichten niet meer. En zoals je op de foto´s kunt zien werd er vooral lijdzaam afgewacht.

Ondertussen wilde ik per metro naar kantoor, want ik moest een radiobijdrage leveren voor BNR Nieuwsradio. Ik dook de metro in en zag vooral veel mensen. In New York is het niet altijd eenvoudig in te schatten of iets aan de hand is, druk is het namelijk vaker. Bovendien was er in het zuiden van Manhattan gewoon nog stroom.

De metro bleek natuurlijk niet te rijden, dus ik naar een andere lijn. Die viel ook net uit. Een derde lijn reed nog, maar als ik vast zou komen te zitten onder de grond, had de radio helemaal niets aan me. Taxi? Een man stond om een taxi te roepen en we besloten te delen. Hij moest zich haasten, er zou een dame bij hem komen eten. „Ik zocht al een goed excuus om onder het koken uit te komen.”

Bedankt voor jullie reacties en vragen. Ik heb zoveel mogelijk vragen aan Greg doorgespeeld. Hier de onsamenhangende antwoorden van een man die al twee nachten nauwelijks geslapen heeft (en misschien ook helemaal geen man is van samenhangende antwoorden).

Wil je nog meer weten? Ik ben benieuwd.

Enkele commentaarschrijvers vinden dat ik me als NRC-corespondent met andere zaken bezig zou moeten houden. Goed nieuws: dat doe ik ook. Lees hier deel een en hier deel twee van het interview uit de papieren krant van vandaag met Joe Price, financieel directeur van (volgens sommige sommetjes) ‘s werelds grootste bank. Bank of America wil de Amerikaanse ABN-divisie overnemen maar dat was „gecompliceerder dan we dachten”, zo vat Price het zelf samen.

Ik was vorige week in Charlotte, North Carolina, om Price te interviewen en NRC Handelsblad is tot nu toe het enige medium dat mocht langskomen. Heel iets anders dan Apple, zeker, en voor sommigen evenzo interessant. In ieder geval heeft Price weinig goede woorden over voor sommige elementen van het Nederlandse ondernemingsklimaat. „Onbetrouwbaar.”

(Intermezzo: we luisteren naar jullie commentaar en ik stap over op de andere iPhone-spelling. Ook al blijf ik er geen fan van: bedrijven die zelf spellingsregels uitvinden en die dan aan consumenten opdringen.)

Dan Sjefke. Hij zegt in een comment op mijn vorige post dat het volgen van Greg Packer (hier zijn blog, hier van de man links van hem, David) en het recenseren van de iPhone ‘Telegraaf-achtig’ is. Sjefke schrijft: „niet eens een test-exemplaar ontvangen en dan nog moeite er voor doen (en er zelfs voor betalen). Apple weet de massa (inklusief journaille) mooi te bespelen.”

Volgens mij ligt dat anders. NRC betaalt juist níet voor informatie omdat we daarmee elke schijn van objectiviteit zouden verliezen. De theorie is dat als Apple een gratis telefoon zou verstrekken, journalisten de neiging kunnen hebben een positief stuk te schrijven om de volgende keer opnieuw de nieuwste gagdet te ontvangen. (Je hebt toch ook liever geen arts die bepaalde medicijnen aanbeveelt omdat hij ze gratis krijgt.) De lezer kan erop vertrouwen dat de krant juist zelf betaalt voor het apparaat – zodat wij zonder storende belangen onze mening kunnen geven.

Ik blijf verder benieuwd naar wat jullie willen weten van het apparaat. Uit de poll bleek enthousiasme voor de telefoon, pardon de iPod, excuus het draadbare internet, maar wat zou een reden zijn om juist géén iPhone aan te schaffen?

P.S. NRC-collega Mark Hijink houdt het weblog ‘Hebben’ bij. Voor echte gadget-liefhebbers.

Vanochtend om 5:15 gaat mijn telefoon. Het is Greg Packer. „Ik ben er. Sta voor de Apple-winkel op Fifth Avenue. Ze hebben barricades neergezet maar ik zit er.”

Greg Packer is een interessante kerel maar dat wist ik vorige week nog niet toen ik reageerde op een oproep op de Marktplaats-achtige site Craigslist. Greg bood zich aan om tegen betaling in de rij te gaan staan voor de Iphone.

Ik mailde hem, hij belde me en ik wees zijn verzoek om 500 dollar te betalen zodat hij voor me in de rij kon gaan liggen af. Ik vond hem te duur.

Ik probeer vrijdagavond een Iphone te bemachtigd zodat ik het toestel direct kan testen. Daarom ook mijn verzoek: wat wil je weten over de functionaliteit van het apparaat? Leeft de telefoon die pas eind dit jaar in Nederland verschijnt ook in Europa?

Apple geeft slechts aan een zeer beperkte groep journalisten een recensie-exemplaar en ik heb geen tijd een hele week te gaan zitten wachten zodat ik vrijdagavond om zes uur een telefoon kan kopen. Greg wel. We kwamen 100 dollar overeen. Puur voor het wachten. (Om zorgen over journalistieke mores weg te nemen: NRC Handelsblad betaalt niet voor informatie. Maar Greg is niet van Apple, heeft ook geen enkel belang bij een positieve recensie, dus dan mag het.)

Ik hoop maar dat Greg voor meer mensen een Iphone mag kopen want 100 dollar is niet veel, voor een wachtsessie van maandagnacht kwart over vijf tot vrijdagavond zes uur. Toen ik vanochtend bij Greg langs ging – hij zat vooraan en werd non-stop aangesproken door voorbijgangers die hem geld boden om een extra telefoon te kopen – begon ik te vermoeden dat Greg niet alleen om het geld gaat. Greg heeft namelijk een eigen Wikipedia-pagina.

Daarop staat een hele lijst aan evenementen waarbij hij als eerste aanwezig was: „He was first in the line to see ground zero when the viewing platform opened at the World Trade Center site December 30 [2001]. He was the first in line in 1997 to sign the condolence book at the British consulate when Princess Diana died. He slept outside in the snow in Washington in January 2001 to be the first in line to greet President George W. Bush after his inauguration.” Et cetera.

The New York Times schreef zelfs een profiel over Greg en The Associated Press waarschuwt de eigen journalisten Greg niet langer als ‘een toevallige passant’ te citeren, want Greg is nooit ergens toevallig. Ik heb Greg ook even door zoekmachines van Nederlandse media gehaald en verdomd dat het niet waar is:

• Nathan’s Famous knakworst-met-broodje-happen op de Amerikaanse feestdag 4 juli is het topevenement onder de vreetcompetities, zegt toeschouwer Greg Packer. „Het is net zo Amerikaans als honkbal en football.” (Rotterdams Dagblad, 2005)

• De eerste in de rij, Greg Packer, een wegwerker, had zondagavond al om negen uur post gevat. Packer is een fan en meent dat de huidige senator van New York ‘veel te melden heeft’. (Trouw, 2003)

• Vooraan in de rij zit Greg Packer. Hij zat hier al om 12 uur vanmiddag, 24 uur voor de aankomst van Clinton. Niet dat hij nou stapelgek is op de voormalige president. (AD, 2004)

• Greg Packer (38) uit Huntington (New York) staat vooraan. Met gemengde gevoelens overziet hij de vlakte waar bijna 3000 mensen de dood vonden. „Ik voel me enigszins schuldig, maar toch wilde ik het met mijn eigen ogen zien.” (AD, 2002)

Laten we van de nood een deugd maken. Dit weblog gaat Greg deze week volgen. Is er iets dat je van deze oerman-van-de-straat wilt weten? Ik vraag het hem. Roept u maar (dat doet hij zelf namelijk ook graag).

We blijven even in de telefoonsfeer. Dit is het ikje van de week, vanochtend in The New York Times.

Dear Diary:

Nick Hurwitz

De mediahype is nu al volledig uitgebroken: de Iphone (hier een filmpje) komt vrijdag aanstaande uit in de VS en journalisten worden gek/laten zich gekmaken.*

Zoals je van NRC Handelsblad gewend bent, gaan we het beschaafd aanpakken. Niks geen juichverhalen op voorhand, eerst eens kijken hoe relevant en vernieuwend dit product is (is het überhaupt meer dan gewoon een nieuw product?). Andere interessante vragen: waar staat Apple nu? Is dit inderdaad het geclaimde breekpunt in consumentenelektronica? (Je merkt overigens: wij houden gewoon de klassieke spelling aan: een naam begint met een hoofdletter, daarna onderkast, in plaats van andersom.)

Vrijdagavond 18:00 uur (middernacht in Nederland) moeten de eerste telefoons (met internet- en Ipod-functies) over de toonbank gaan. Veel is nog onduidelijk: hoeveel Iphones iedere klant mag kopen, of er wel genoeg voorradig zijn, of je direct je mobiele abonnement moet afsluiten (en hoe werkt zo’n tijdrovende klus in al die drukte?) en wat dat abonnement (je zit vast aan twee jaar) eigenlijk moet kosten?

Ik probeer zo’n telefoon te bemachtigen zodat je in de krant van zaterdag of desnoods maandag kunt lezen hoe en of het werkt. Vanaf vandaag worden de eerste wachtenden voor Amerikaanse winkels verwacht. Hier een filmpje over koopstrategieën.

Mooi moment trouwens om even de mening van de lezer (dat ben jij) te peilen: wat wil je deze week wel of juist niet in de krant lezen over de Iphone?

* Doorhalen et cetera.

Terwijl burgemeester Bloomberg blijft benadrukken echt geen presidentskandidaat te zijn, ben ik alweer uit de stad vertrokken. Ik tik dit in Charlotte, North Carolina. Een provinciestad, in Amerikaanse ogen. De Nederlander in mij ziet 1,5 miljoen inwoners en denkt Rotterdam. Waarom ik hier ben – daarover een volgende keer meer.

De taxichauffeur die me naar een hotel bracht had tot drie jaar geleden in New York gewoond. Niks niet veilig, zei hij (en ik maar volhouden dat…). In de wijk in Brooklyn waar hij woonde moest hij behendig opereren om niet op andermans tenen te trappen, zei hij en ik denk dat hij het eufemistisch bedoelde.

Daarom was hij naar Charlotte verhuisd. Lekker rustig, hier gebeurt niets, ideaal. Moest ik toch even terugdenken aan dit verhaal. Het gaat over veiligheid op Manhattan, maar dan ook echt alleen zoals New Yorkers dat kunnen aanpakken.

Park Avenue is namelijk een luxe brede straat waar in het midden verkeerseilanden zijn gebouwd. Nu heeft iemand (Glenn McAnanama van een organisatie die zich Upper Green Side noemt) bedacht dat dat best gevaarlijk is, die verkeerseilanden. (malls, heten ze in dit geval) zonder betonnen randen die tegen het voorbijrazende verkeer beschermen. Geen gekke gedachte.

Dus dan maar van die muurtjes installeren? Ik citeer: „Residents say the malls provide a touch of Paris; it is unclear where concrete or metal barriers would fit in.” en: „Feel-good concrete barriers? I’m not sure that concrete barriers make people feel good in the first place.’”

Een stuk zuidelijker, op Broadway in de wijk SoHo, zijn een paar maanden geleden andere verkeerseilanden gebouwd (zie foto). Voor Nederlanders de gewoonste zaak van de wereld, voor New Yorkers een hele belevenis. Of kijk naar dit Streetsblog hoe slecht automobilisten blijkbaar aan dit soort eilanden kunnen wennen. Iemand vergelijkbare ervaringen?

Ben eens meegeweest met daklozen tellen, midden in de nacht. De buurt waar we rondliepen was prima te doen – mits er agenten meeliepen.

Die hadden daar alleen geen zin in. Ze brachten ons met een busje naar de plek waar we met daklozen in gesprek moesten raken en reden zelf weg. Ze moesten nog iets doen, zeiden ze.

Jaja, donuts eten zeker. Dachten wij. Uren later liepen we langs een Dunkin’ Donuts. Wie daar binnen stonden? Inderdaad. Vandaag heeft The New York Times deze bijdrage in hun Metropolitan Diary, vergelijkbaar met NRC’s ikjes.

Dear Diary:
Recently I was in a Dunkin’ Donuts on Fifth Avenue in Bay Ridge, Brooklyn. Ahead of me in line was a police officer in uniform.

Amy Bedford

Vandaag overigens de eerste twee bijdragen vanuit Boston, bij Ebay Live. Dat is het jaarlijkse evenement waar tienduizend Ebay-fans op af komen om tips uit te wisselen, contacten op te doen en voor de bestuursvoorzitter te juichen.

Toen ik voor mijn hotel op een taxi stond te wachten, vroeg een andere hotelgast of hij met me mee mocht rijden. Hij had net zijn baan opgezegd en besloot op Ebay te gaan handelen. Waarin, dat wist hij nog niet. Maar het was zijn nieuwe roeping, vertelde de optimist.

Iets opportunistischer was tegelijkertijd Google. Ebay heeft betaalsysteem Paypal, Google heeft (de aanzienlijk kleinere) concurrent Checkout. Het leek Google wel een geestig idee om een feestje te organiseren in Boston, bij wijze van ludiek protest tegen de boycot van Checkout op de Ebay-sites. Gratis toegang, gratis drank, gratis massages. Het had alles in zich om een geslaagd feest te worden. Lees hier in het hoofdstuk uit de papieren krant en hier in een interview met Paypals topman hoe dat afliep. (Hint: niet zo goed.)

Als ik met Nederlanders praat over wat een correspondent nou eigenlijk doet, is de eerste vraag vaak: „hoeveel stukjes moet je per week leveren?”.

Nul, zeg ik dan. Maar het wordt wel gewaardeerd als je zo nu en dan iets schrijft. De afgelopen paar dagen heb ik zoveel mensen gesproken en plekken bezocht dat ik nog wel even aan het schrijven (uitwerken) zal blijven. Hoe dat dan gaat? Vorige week zondag vertrok ik naar San Francisco. Daar schreef ik een stuk over betaald ziekteverlof.

Voor wie dat interessant is? Voor ons allemaal. Lees hier het stuk uit de papieren krant maar eens. Het gaat erover dat sinds deze maand San Francisco de eerste stad in heel Amerika is waar werkgevers verplicht zijn hun mensen door te betalen als ze naar de dokter moeten, onder het mes gaan of als een familielid zo ziek is dat er voor hem (of haar) gezorgd moet worden. Nogmaals: de eerste stad in heel het land.

Ik sprak onder meer een advocate die werd gekgebeld door haar cliënten (bedrijven) over wat ze konden doen om onder de wetgeving uit te komen. Ze vroeg naar de situatie in Europa. Dat andere landen de VS maar vinden achterlopen deed ze af als onzin. „Misschien zijn anderen wel een verkeerde weg ingeslagen en is arbeid daarom zo duur.” (Dat hoor je niet vaak trouwens. Eerder zeggen Amerikaanse bestuurders dat werk juist zo duur is geworden dat ze echt aan het outsourcen en offshoren moeten.)

Ook daarover komt nog een verhaal, uit Silicon Valley bij San Francisco. Ik vermoed over ruim een week. Daarna reisde ik verder naar Los Angeles, moet daar altijd denken aan het liedje Why’d you want to live here van Death cab for Cutie. Dit weekend eindigde ik ten slotte in Boston, waar veilingbedrijf Ebay het jaarlijkse congres hield. Nooit eerder zag ik zoveel fans van een onderneming joelen en met een snik in de stem bestuurders bedanken. Stukken volgen.

Vanmiddag was ik in Los Angeles in een wijk (die in Nederland zeker op de lijst met slechte buurten terecht zou komen) waar ik poogde te ontdekken waarom grote banken toch zo geïnteresseerd zijn in illegale immigranten.

Bank of America (die van ABN Amro, inderdaad) biedt deze Latino’s hier credit cards aan. Waarom? „Zo helpen we de gemeenschap.” Maar ook gewoon ordinair omdat zij een prachtige markt zijn waar steeds meer geld zit maar grote ondernemers zich niet durven te wagen. Ook al heb je leden van gangs nodig om de buurt echt goed te leren kennen. Hierover later meer.

Ook kreeg ik een e-mail van Jan Meijer die een groep studenten en starters uit Rotterdam vertegenwoordigd. Zij gaan de marathon van New York lopen en hebben een stichting opgericht zodat ze tegelijkertijd aan SOS Kinderdorpen kunnen bijdragen.

Jan en zijn vrienden vroegen me of ik in hun comité van aanbeveling zitting wil nemen. Dat heb ik vriendelijk geweigerd, als journalist houd ik liever afstand. Bovendien ben ik er nog steeds niet uit: is een kleine vier uur al kotsend naar de finish toe hollen zo aanbevelingswaardig? Heb de afgelopen marathons genoeg blauw aangelopen gezichten gezien om daaraan te twijfelen.

Maar eigenlijk wil Jan natuurlijk gewoon aandacht – hierbij. Maak ik meteen van de nood een deugd. Het lijkt me wel interessant te horen wie er dit jaar allemaal meelopen. En waarom? Bovendien gaan er altijd veel verhalen over het all-in-pakket dat je vanuit Nederland kunt kopen. Voor geïnteresseerden voor volgend jaar misschien handig. En voor wie loop je eigenlijk, jezelf of het goede doel?