Je zou toch denken dat de zusjes Hilton in Miami Beach graag geziene gasten zijn.

Maar de dames zijn wat uit de gratie gevallen in het Lloret de Mar van de VS. Eerst kwam Paris niet opdagen in Club Paris (terwijl ze daar toch goed voor betaald krijgt), toen zei m’vrouw op MTV dat „I love that New York is not sweaty and gross like Miami”.

Nicky daarentegen werd altijd gezien als het brein van de Hilton-dochters. Ze zou zelfs twee hotels openen op Ocean Drive (waar het verder prima vertoeven is deze dagen, maak je geen zorgen).

Het zouden zogeheten ’boutique’ hotels worden: luxe, mooi vormgegeven. De naam? ‘Nicky O’. (Hilton was blijkbaar al vergeven.) People magazine, een blad van het type Story, en David Letterman konden er vorige zomer niet over uit. Prachtig allemaal.

Maar nog voordat de hotels openen zijn ze alweer failliet. Het lukte bij nader inzien toch niet om genoeg sterrenvrienden op te trommelen om een van de kamers te kopen, om ze daarna als hotelkamer te verhuren en mee te delen in de winst.

In het contract was zelfs afgesproken dat iemand als Pharrell Williams zich zou inkopen, of “another celebrity reasonably satisfactory” voor de leningverstrekker. Het mislukte. Zijn we uitgekeken op de Hiltons (en hun hotels)?

Terwijl arm Amerika zich druk maakt over de twee miljoen huiseigenaren die de komende twee jaar uit hun huis gezet worden na betaalproblemen (lees hier en hier eerdere stukken uit de papieren krant), houden anderen zich met heel andere huizenproblemen bezig: McMansions.

Was deze week in Coral Gables, een randgemeente van Miami. Daar willen ze niet meer van McMansions horen. Wat het eigenlijk zijn? Kasteelachtige woningen (mansion), goedkoop gesupersized (Mc), eenvormig, blokvormig.

Overal in het land begint de McMansion-protest aan te zwellen. Amerika wordt er lelijker op, is het verwijt. En als de huiseigenaar zijn hele kavel laat volbouwen, is er voor kinderen geen ruimte meer om te spelen (begin buiten de allergrootste steden niet over rijtjeshuizen of flatgebouwen, zinloos). De discussies lopen hier hoog op.

In Coral Gables heeft de gemeenteraad recent een stel nieuwe regels aangenomen. Geen nieuw huis in de gemeente mag op een reeds bestaand huis lijken, en om het huis moet goed wat groen zijn (et cetera).

Burgemeester Slesnik ontving me graag. Een doorn in zijn oog, die McMansions. Slesnik (die door zijn mensen consequent met ‘Mr. Mayor’ wordt aangesproken) dook de auto in. Wilde ik geen toer door zijn stad? Hij liet me alle McMansions zien, sprak er schande van. Maar durfde zijn auto niet uit om de woningen aan te wijzen. Stel dat dat slecht zou vallen bij de omwonenden – hij zit midden in een campagne om herverkozen te worden.

Ben onder meer in Miami voor een verhaal over Briny Breezes, een woonwagenpark aan de oceaan. De bewoners zijn niet echt kampers zoals we ze soms in Nederland tegenkomen, meer wat ze hier noemen snowbirds: bejaarden die elk jaar naar het warme zuiden trekken en daar overwinteren.

Briny Breezes (briny betekent zilt, een breeze is een briesje) is niet zomaar een verzameling van een kleine vijfhonderd woonwagens en een gemiddelde bewonersleeftijd van zeventig jaar. Het is een dorp op een prachtplek aan de oceaan, ingeklemd tussen de woontorens, hotels en resorts van zuid-Florida. Briny Breezes is dus een gewild stuk land voor projectontwikkelaars.

En inderdaad, jarenlang probeerden ze de bejaarden uit te kopen. Lukte niet. Geen bewoner die zijn trailer wilde opgeven. Totdat Ocean Land Investments een half miljard dollar bood. En de eigenaars van woonwagens ter waarde van 30.000 dollar in een klap miljonair konden worden. Dat maakte toch wel indruk.

Ik ontmoette in het dorp Charlene en Joseph Murray. Hij was vroeger wegwerker in de staat New York, zij had flink wat familieleden in Briny Breezes wonen: haar zus, twee tantes en haar moeder. (Die geen golfwagentje wilde, zoals alle anderen hier. De 86-jarige rijdt in een PT Cruiser.) Joe en Charlene hadden voor de verkoop gestemd, worden er 700.000 dollar rijker op. Moeder mag dat overigens niet weten. Die is fel tegen en zegt dat haar jicht niet zonder het dagelijkse zwembadbezoek kan.

Ben benieuwd: wat denk jij? Had deze plek bewaard moeten blijven (ondanks al het orkaangevaar voor de niet te verzekeren bouwvallige woonwagens) of is het beter dat een ontwikkelaar er iets flitsends van maakt? Hoe dan ook, over twee jaar moet iedereen weg zijn – en herinnert alleen de recente en hier opgenomen Cameron Diaz-film In her shoes aan het dorp.

Deze week even met vertraging een ‘ikje‘ uit The New York Times (normaal altijd op maandag). De reden van mijn verlaat zijn? Ben in Miami, was even met iets anders bezig…

Dear Diary:

Jonathan B. Weld

Althans, dat is hij van plan. In Central Park. Komende zomer. Maar Jack kan helemaal niet roeien. Is eigenlijk een beetje bang voor water.

Jack is niet echt. Jack is het personage dat nu gespeeld wordt door Philip Seymour Hoffman, in een (relatief) klein New Yorks theater. Philip Seymour Hoffman won vorig jaar nog een Oscar voor zijn rol in Capote, maar hij is zo’n acteur die liefst zo min mogelijk in Los Angeles rondhangt, liever op de fiets naar zijn werk in het theater gaat. En in een stuk staat waarvoor de moeder van zijn kind de kostuums ontwierp.

Ik zag het stuk, schreef er in de papieren krant deze recensie over. Dat is zo mooi aan het New Yorkse toneel. Niet echt spannend of vernieuwend, hoorde ik eerder van de Nederlandse Erwin Maas (die hier als regisseur een topopleiding genoot).

Maar wel vol grote namen. Ik zag vorig seizoen Cate Blanchett, een paar maanden geleden Julianne Moore, twee weken geleden Vanessa Redgrave en nu dan Philip Seymour Hoffman. Julia Roberts heb ik maar overgeslagen. Ze werd door recensenten afgemaakt. Zo zijn die New Yorkers dan ook wel weer. Grote namen, prima. Maar ze moeten wel kunnen acteren.

En hoe het met Jack afloopt? Mwah. Hij heeft flink wat tics (waaronder het eindeloos schrapen van zijn keel), maar hij slaat zich door het leven heen. Allemaal dankzij een walkman die hij met zich meesleept. Erin een cassettebandje met dit liedje. Heeft een positive vibe, zegt Jack. En geforceerd vrolijk gaat hij verder.

Newpage in ieder geval wel. Het bedrijf, producent van glanzend papier, ziet het marktaandeel van Chinees papier in de VS exploderen.

Niet afhaken nu. Is interessant.

Waarom? Het lot van deze papierfabriek, ergens in een zo goed als verlaten bergdorp in de Appalachen, laat zien hoe de Amerikaanse economie wordt gedwongen om te gaan met China. Ik was twee weken geleden bij Newpage, zag hoe de winkelpuien van Main Street dichtgetimmerd waren, hoorde de verhalen over ontslagen werknemers die nu drie uur moeten rijden voor een nieuwe baan in de fabriek.

China is slechts een spookbeeld, zeggen optimisten. Zo’n vaart zal het allemaal niet lopen. Iedere grootmacht heeft een vijand nodig. Dat soort geluiden hoor je. De cijfers laten echt een ander beeld zien. Sinds Bush’ aantreden in 2001 is eenvijfde van de fabrieksbanen verdwenen. En bedrijven zoals Newpage ondervinden keiharde concurrentie.

Wat te doen? Zijn er economen of bedrijfskundigen die dit lezen? Hoor graag briljante adviezen die ik zal overbrengen aan Amerikanen die het niet meer zien zitten. Gil maar. Als je wilt weten hoe Newpage China buiten Amerika probeert te houden, lees dan het stuk in de papieren krant.

E.U. had een drankprobleem. European Union opende al in de herfst van vorig jaar, maar kreeg geen drankvergunning – het werd gebruikt als zondebok omdat de buurt East Village veranderd is in een luidruchtig uitgaansgebied. Eén restaurant moest de eerste zijn die geen vergunning kreeg. Straf namens de wijk.

E.U. deed nog zo zijn best. We zijn geen pub, we geen zijn sportbar, we zijn geen lounge. Het werkte niet. Ondertussen kostte het pand met de paar klanten die hun eigen drank meenamen (BYOB) meer dan het opleverde.

Eind goed, al goed. Gisteren ging ik met Olivier (GPD-correspondent te Parijs maar voor een Airbus-verhaal even in New York) naar E.U. Toepasselijker kon ik het niet verzinnen. Wat bleek? E.U. heeft
• Spaanse makreel (7 dollar)
• Duitse Schneider Weisse-bier (7 dollar)
• Belgische Lindemans Pomme (8 dollar)
• een ‘EU-burger’ met Italiaanse pecorino of Engelse ‘farm house cheddar’.

Gelukkig waren er ook oesters uit Maine en ‘prosciutto americano’ (respectievelijk 28 en 7 dollar). Het wachten op de drankvergunning bleek de moeite waard. Maar het lijkt alsof de buurt het restaurant nog steeds niet mag. Het was wat rustig in ‘the E.U.’.

Het ‘ik’-je uit The New York Times van deze week.

Dear Diary:

Paul Klenk

Het was een interessante week. Eerst was ik in de Appalachen, op drie uur rijden ten westen van Washington, D.C. Ik had gehoord over een papierfabriek die niet wilde wachten totdat Chinese concurrenten het bedrijf uit de markt zou drukken (volgende week meer hierover). Onderweg kwam ik eerst het dorp Friendsville tegen, een paar kilometer verderop lag dit plaatsje.

Mooiste Amerikaanse plaatsnaam tot nu toe? Truth or Consequences. Het verhaal erachter? De presentator van het gelijknamige radioprogramma beloofde in 1950 een live-uitzending te doen uit de eerste gemeente die de naam zou veranderen. Dat was het einde van Hot Springs, New Mexico.

Het verhaal achter Accident (353 inwoners)? Hier. Weet zeker dat er meer interessante namen & verhalen zijn. Roept u maar.

Vrijdag zou ik naar een achterstandswijk in de buurt van Chicago gaan. Ik had daar een man gevonden die betrokken was bij de hypotheekcrisis waar ruim twee miljoen Amerikanen nu onder lijden (lees hier en hier stukken in de papieren krant van dit weekend). Helaas was het noodweer in New York en gingen de vliegvelden op slot. Het stuk kwam er wel, maar de buurt waar volgens de man die ik daarna noodgedwongen telefonisch interviewde „elke avond schietpartijen zijn” moest het gisteren zonder mij doen.