P.S. American Beauty of Six feet under gezien? De film en serie zijn bedacht en geschreven door Alan Ball. Een nieuw toneelstuk van zijn hand is nu in New York te zien. Lees hier mijn stuk uit de papieren krant erover.

Hier ook deel 1 en deel 2 van mijn stuk over Terror-Free Oil.

Gelukkig nieuwjaar, nog. Het Chinese nieuwjaarsfeest begon vorig weekend al, maar de festiviteiten gaan altijd een week of twee door. Kijk hier ook op het blog van collega-correspondent Bettine Vriesekoop in China.

Ik keek gisteren in Chinatown naar de parades (zijn ze dol op, New Yorkers, parades) en kwam ook terecht bij de varkensrace. Biggetjes renden over straat, toeschouwers gingen uit hun dak.

Niet dat het typisch Chinees was, vertelde een ABC-vriendin me (American-born Chinese). Maar vorig jaar was het jaar van de hond en toen besloot iemand een hondenrace te houden. Dit jaar is het het jaar van het gouden varken, dus…

Komend jaar het jaar van de rat. Dat hoeft in New York niet zo’n probleem te zijn, kijk hier maar op Youtube. Dat was namelijk ‘groot nieuws’ deze week (ik verzin het niet, het haalde zelfs de Financial Times). In een Kentucky Fried Cicken-vestiging in Greenwich Village liepen na sluitingstijd minstens tien ratten rond.

Maar goed, het jaar daarna zitten we aan het jaar van het rund. Dan krijgen we toch echt het jaar van de tijger en later weer de draak.

Elke maandag, een New Yorks ‘ik’-je.

Dear Diary:

Overheard on the L train:
Upper-middle-age man with Russian accent in crowded car: „I like to talk.”
Silence for a while.
U.M.A.M.W.R.A.: „Girls, does no one want to talk to me?”
Silence for a while.
U.M.A.M.W.R.A.: „Pfui. Then I will always be single.”

(Doug Brandt)

Een nieuwe cartoonrel. Het prestigieuze tijdschrift The New Yorker heeft het dit keer gedaan. En dat terwijl de humor in het tijdschrift soms zo absurd is dat lezers niet doorhebben dat het een grap betreft (en dat gegeven werd weer een subplot in de laatste Seinfeld-uitzending).

In de editie van deze week staat een cartoon met twee kinderen bij een bushalte. “My parents named me Zbigniew because they were drunk.” Zbigniew is een traditionele Poolse naam.

Ophef. The New Yorker zegt nog nooit zoveel (en zulke felle) reacties op een cartoon te hebben gehad. Het blad ontkent dat het een ethnische grap was. „Zoiets doen wij niet.”

Tabloid The Daily News trok de wijk Greenpoint in stadsdeel Brooklyn in. Even reacties aan de Polen daar vragen. „Als je grappen maakt over zwarten of Latino’s ben je een racist”, zegt een 19-jarige winkelbediende. „Dus dan besluiten mensen de Polen maar belachelijk te maken.”

Hoe stukken de krant halen? Via een omweg, meestal. De Verenigde Staten zijn een goudmijn voor een Nederlandse correspondent, omdat er altijd wel iets interessants gebeurt. ‘Stap ook eens onder die waterval van het dagelijkse nieuws uit’, drukte een collega die zelf ook een Amerikaanse tour of duty volbracht me eens op het hart.

Dus toen een bevriende journalist in Belgrado me wees op een nieuwe keten van tankstations van het merk ‘Terror-Free Oil’, zag ik mijn kans schoon. Zocht al langer naar een extreme exponent van de onverwachte ‘energy-independence’-coalitie van economen, politici, treehuggers en wetenschappers.

Zij delen samen twee doelen:
1) Amerika moet minder olie uit het Midden-Oosten afnemen
2) Amerika moet meer gebruik maken van schonere energievormen.

Terror-Free Oil biedt bio-diesel aan en geeft bezitters van hybride auto’s korting. Maar de keten (met vooralsnog één tankstation tegen 179.999 anderen in het hele land) richt zich zich vooral op de strijd tegen het terrorisme.

De denktrant is deze: als je tankt, komen je dollars in het Midden-Oosten terecht. Dat geld sijpelt door naar de terroristen die vanuit daar opereren – en de totale vernietiging van Amerika voor ogen hebben. (De conservatieve nieuwszender Fox is dol op de organisatie, kijk hier maar naar filmpjes op Youtube.)

Ik dus naar Omaha, Nebraska, waar dit tankstation staat. Oprichter Joe Kaufman (inclusief das met afdruk van de Amerikaanse vlag) was aanwezig bij de ‘grand opening’. „We willen niet langer meewerken aan onze eigen ondergang” en „als het even kan, voorkomen we een nieuwe 11 september”.

Lees vandaag het hele stuk in nrc.next.

Elke maandag heeft The New York Times de ‘metropolitan diary’, vergelijkbaar met de rubriek ‘Ik@nrc.nl’ van de NRC-achterpagina en pagina 2 van nrc.next.

In Nederland zijn die ‘ikjes’, zoals we ze op de krant noemen, razend populair. De ‘metropolitan diary’ is dat hier ook. Heb dus maar besloten er daar aan het begin van elke week schaamteloos een uit over te nemen (met bronvermelding, natuurlijk).

Dear Diary:
A few months ago a close friend from San Francisco stopped by to visit us for a weekend, on his way to J.F.K. Airport for a six-week trek through Peru. During rush hour we stepped on the subway, easing our way through the crowd that shifted to accommodate the enormous rucksack on his back.

Janet Wagman LeMonnier

Moest meteen aan collega-correspondent & medeblogger Jeroen van der Kris denken toen ik de nieuwe generatie NYC-condooms zag. Jeroen schreef namelijk recent over het nieuwe logo van de Europese Unie.

Ik houd wel van logo’s of reclamekreten van steden of regio’s. Dat wil zeggen, als ze een beetje ongedwongen ontstaan. Dat was in Brussel niet helemaal het geval, en hoe lekker I amsterdam ook bekt, je voelt gewoon dat er een te goed reclamebureau achter zit.

(Ik kijk nog maar eens even in mijn vriezer hier naar de ijsklontjesvorm die ik overhield aan een tijd in Berlijn. De klontjes zijn in de vorm van Ampelmann. Akkoord, inmiddels ook commercieel uitgevent, maar er was een tijd dat het gewoon een mannetje op het Oost-Berlijnse stoplicht was.)

Goed. De NYC condoms dus. Sexy is het ontwerp niet, losjes wel. En onmiskenbaar New York: gebaseerd op de iconische aanduidingen van metrolijnen. (‘Ride the safe sex train’, koppen de lokale media.) De nieuwe generatie condooms (gratis) vervangt de achttien miljoen die de stad elk jaar al uitdeelt om veilig vrijen te stimuleren. (Het aantal nieuwe HIV-besmettingen is de laatste vijf jaar nog niet zo laag geweest als nu.) Lees verder »

Winter. Eindelijk, verzuchten New Yorkers. Allerhande klein leed komt bovendrijven. De ene groep heeft het moeilijk omdat de auto na de sneeuwstorm nog steeds verplaatst moet worden om vuilniswagens ruim baan te geven (lees hier een aanzienlijk aantal reacties uit stadsdeel Queens), anderen kunnen er weer niet over uit dat er nauwelijks sneeuwschuivers waren.

En dan kan hond Bob die geëlektrocuteerd werd ook niet onvermeld blijven natuurlijk (met als saillant detail de mond-op-mondbeademing van Bobs dog-walker. Het was tevergeefs). Lees verder »

Een paar weken geleden kwam een groep journalisten in opleiding uit Zwolle langs. De meest gestelde vragen? „Hoeveel stukjes moet je per week inleveren?” (Staat niet vast, is afhankelijk van het nieuws.) „Kom je weleens correspondenten van andere media tegen?”

Dat is een mooie vraag. Zo nu en dan drinken we weleens wat samen, maar we verklappen elkaar niet waar we mee bezig zijn. „Sorry, maar ik kan toch niet”, zo worden afspraken soms afgezegd. „Ik ben aan het reizen in het zuiden van het land.” Vooral niet zeggen waar precies en voor welk verhaal natuurlijk. Lees verder »