zondag 14 januari 2007 door Freek Staps

‘Be Here Now’

Wanneer ik reis voor de krant, gooi ik mijn iPod altijd vol met muziek uit en over die plek. (Een vriendin noemde het ‘method traveling’, en dat vind ik prima.) Ben nu in San Francisco en luister dus naar Arctic Monkeys, naar Global DJs en natuurlijk naar Scott McKenzie (‘…be sure to wear/ some flowers in your hair…’).

Et cetera. Dit was natuurlijk slechts een bruggetje naar veertig jaar geleden, 14 januari 1967. Die dag was de opmaat tot de Summer of Love, het begin van de hippie-beweging, het einde van de verstikkende Amerikaanse jaren vijftig. Die dag trokken duizenden via de wijk Haight-Ashbury naar het Golden Gate Park, waar ze op

wat de warmste dag van de winter naar ‘de Human Be-In’ kwamen. Een ‘sit-in’, maar dan ook nog om te vieren dat de bezoekers mens waren.

Grateful Dead trad op en bezoekers werden opgeroepen ‘to tune in, turn on and drop out’. De San Francisco Chronicle heeft foto’s van die dag online gezet.

En Haight-Ashbury nu, nog net zo vernieuwend? Mwah. Thuisbasis van een laatste onafhankelijke boekhandel en een winkel vol T-shirts met scherpe teksten, akkoord. Verder bevolken daklozen de wijk die meer weg heeft van de tv-serie Full House dan het brandpunt van een tegenbeweging. The times they are a-changin’. Misschien had die oudere hippie (het zijn immers zestigplussers nu) in de Chronicle wel gelijk. Hem werd gevraagd of de geschiedenis zich hier zou kunnen herhalen.

„Not these days. The age today is so different. ‘Be Here Now’ was the slogan then. Now with cell phones and the Internet and all, it’s ‘Be Somewhere Else Now.’”

Dit verhaal is geplaatst op zondag 14 januari 2007 om 23:59 uur.

«
»

Dit bericht heeft 3 reacties op “‘Be Here Now’”

  1. Willij Vanderlinden zegt:
    maandag 15 januari 2007, 08:45 uur

    Grappig, stond gisteren (14 januari) op een Nieuwjaarreceptie van de SP in Rotterdam. Zag de band LUCID. De zanger deed me aan Jim Morisson van the Doors denken.Zelfde hairstyle en kleding. Ook de volop aanwezige jeugd was zo relext, dat ik me als (oude) hippy eigenlijk wel lekker voelde en weer vrolijk meegilde met de muziek. De raadsleden van de Pvda waren aan hun 16e nieuwjaarreceptie bezig van dit jaar. Woorden van Peter van Heemst. Rose beleid noemde ik het.Altijd dronken. Maar niet van geluk. Niet van een nieuwe beweging. Terwijl wij ons in de nieuwe underground jeugd herkenden, stonden van Heemst en Cornelissen(SP) te genieten van de Woorddansers. Die hebben ze net als Stadsdichters aangesteld(aangekocht). Zo zal het blijven gaan.
    Heb pas de MP3 speler(de oude) van mijn zoon gekregen. Hij nam binnen een paar minuten After The Goldrush van Neil Young voor me op. Die plaat ligt al jaren op zolder. Want mijn draaitafel ging stuk. Heb vanaf 6 december zitten janken(net als toen) van zijn heerlijke stem en zag op de hoes hoe mooi Neil destijds was. Liggend op een bank. Dat ik dat nooit gezien heb vroeger.Heb dat nu met Michael van prison break!

  2. The Spotlight Effect - Communicatieblog door Ernst-Jan Pfauth zegt:
    woensdag 17 januari 2007, 16:04 uur

    [...] Een man die aan de ene kant een leven uit een, enigszins onconventioneel, jongensboek leeft en aan de andere kant ook nog daadwerkelijk iets nalaat aan de wereld. Dat klinkt als een lichtend voorbeeld, een idool. Maar van LSD blijft de student af, en de Summer of Love wordt tegenwoordig alleen nog maar door tandloze daklozen beleefd. Op de weblog van NRC’s Freek Staps, die momenteel in San Fransisco verblijft, komt een oude hippie aan het woord: ‾Not these days. The age today is so different. ‘Be Here Now’ was the slogan then. Now with cell phones and the Internet and all, it’s ‘Be Somewhere Else Now.’” [...]

  3. Harry Perton zegt:
    zaterdag 20 januari 2007, 23:23 uur

    Wat mij opvalt is dat die man een stropdas heeft, waarmee een Pim Fortuyn eer zou inleggen. Stropdassen, dat was niet helemaal ‘my generation’.

Reageren op dit bericht is niet meer mogelijk.