Dat zijn film The Queen het zo goed in de VS zou doen, verbaasde Stephen Frears. Dat een bezoek van prins Charles aan New York ook zoveel aandacht zou krijgen, zag niemand aankomen.

Charles en Camilla bezochten een school in Harlem, ontvingen een prijs van Al Gore, liepen even binnen bij Bill Clintons kantoor in die wijk en de kroonprins moest natuurlijk ook basketballen (tweede worp was een succes).

Een zeldzaam tegengeluid? „Dit is een vent die nog nooit een echte baan heeft gehad maar nog steeds miljoenen verdient”, zei Robert Ortiz uit Harlem. „Daar hebben we hier niet zoveel mee.”

Roken mag dus niet, pas nou een beetje op met vieze vetten, spring liever niet van de brug, maar met je parachute van het Empire State Building af tijdens de spits? Geen probleem.

Terug in New York is dat de verbazingwekkende uitspraak van de rechter. Hoe het ook alweer zat? Vorig jaar bestond het Empire State Building 75 jaar en stuntman Jeb Corliss wilde dat vieren door van de 86e verdieping af te springen. (Hier een filmpje van zijn kunnen, waaronder een sprong vanaf de Golden Gate Bridge.)

Nog steeds is niet duidelijk hoe hij in een zogeheten fat-suit langs de bewaking de toren in kwam, zijn parachute gereed maakte en over de reling kon klimmen. Bewakers waren echter getipt en wisten hem vast (tegen) te houden.

Voordat ik aan een juridische nuance voorbij ga, laat ik de kernzin in de uitspraak van de rechter maar even onvertaald: „to hold that defendant’s conduct rises to this level of blameworthiness is manifestly unjust and contrary to prevailing law”.

Anders gezegd: Corliss heeft zoveel ervaring opgedaan als BASE-jumper (Petronas Towers, Eiffeltoren) dat hij het verkeer en de voorbijgangers vast niet in gevaar had gebracht. Zijn advocaat kan dus ook niet uitsluiten dat Corliss een nieuwe poging gaat wagen. De beheerder van het Empire State Building was eerder weinig enthousiast: „dit is New York City. Het is spitsuur. Geen geschikt moment om van gebouwen af te springen”.

En nee, het is niet het Empire State Building op de foto. Maar het gebouw bestaat wel echt. Het vliegtuig erop ook. Kijk maar op Google Maps.

Toen na het roken ook ongezonde transvetten in New York verboden werden, vielen de woorden ‘nanny state’ constant. Een overheid die zich bemoeit met je persoonlijk leven – dat is pas een doembeeld.

Nu is dan ook Californië op weg naar de ‘nanny state’. Een Democratische politica bereidt een wet voor die een pak voor de broek voor jonge kinderen strafbaar moet stellen. „We zouden een wet tegen het slaan van kinderen moeten hebben”, zegt deze Sally Lieber. Want? „Kinderen jonger dan drie begrijpen het toch niet” en het leert ze „violence and domination, zelfs al is het maar een tikje”.

Gouverneur Schwarzenegger wist in eerste instantie niet zo goed wat hij ermee aan moest. Hoe pas je zo’n wet toe?, vroeg hij. Tijdens zijn jeugd in Oostenrijk had hij ook regelmatig een tik gekregen.

Iets later was de toon anders. Zijn vrouw en hij bleven met hun handen van de eigen vier kinderen af. Als de kinderen zich misdragen, volgt een goed gesprek of mogen ze niet spelen. „Dat vinden ze veel erger”, zei Schwarzenegger.

UPDATE: Gap vond het mooi geweest. De topman is weg.

Tenminste 34 mensen sprongen vorig jaar van de Golden Gate Bridge. Zelfmoord. Vier anderen zijn gesprongen maar nooit teruggevonden, mortuaria hebben lichamen die niet geïdentificeerd maar waarschijnlijk wel gesprongen zijn. ‘The world’s #1 suicide magnet‘, noemen autoriteiten de brug.

De aantallen zijn aanzienlijk hoger dan het jaarlijkse gemiddelde van 19. Ook het aantal mensen dat wilde springen maar tegengehouden werd – vorig jaar zeventig – is gestegen. Opeens snap je de dame die in de film ‘The Bridge‘ (kijk hier naar de trailer op Youtube) zegt: „het gebeurt de hele tijd”. Elke paar dagen gaat er dus iemand de brug op met de hoop er niet meer af te wandelen.

Vanwaar de toenames? De getallen (hier een grafiek) zijn te klein om er conclusies aan te verbinden.

Wat we wel weten is dat spijt snel volgt nadat je gesprongen bent. Dat blijkt in ieder geval uit de verhalen van de 26 mensen die de val sinds de opening in 1937 overleefd hebben. Lees er hier een prachtstuk in tijdschrift The New Yorker over.

Ook is bekend dat het aantal springers stijgt zodra media erover beginnen. Het uitkomen van de film kan er dus mee te maken hebben, net zoals het onderzoek dat nu wordt uitgevoerd. Welk onderzoek? Of de reling hoger gemaakt moet worden om het aantal zelfmoorden tegen te gaan.

Valt me steeds opnieuw op in slechtere wijken San Francisco: aan elektricteitsdraden hangende schoenen. Waarom? Sprak een paar mensen aan op straat, ze hadden geen idee.

Lang leve de wisdom of crowds: voor sommigen blijkt het een gebruik om het verlies van de maagdelijkheid te symboliseren, anderen gooien een paar de lucht in voor het vertrek naar Irak. Buiten dat lijkt er consensus te bestaan over het drugsdealer-verhaal. De schoenen zouden als waarschuwing dienen voor al het voetvolk dat het huis waar gehandeld wordt zou aantrekken. Ene Derek heeft wel een punt als hij zegt: „Kind of a dumb way to advertise.”

Iemand een andere (Nederlandse) verklaring?

Lang leve lokale gebruiken. Tijdens een snelle burger in San Francisco’s Bagdad Cafe liep de serveerster constant naar buiten. Dat verrast deze dagen – het is hier flink koud, vinden de Californiërs.

Een dame had een maaltijd besteld voor een dakloze, maar moest er zelf weer vandoor. Dus of de serveerster dat wilde afhandelen? Dat wilde ze. Nergens in de VS zijn zoveel daklozen per hoofd van de bevolking als hier „en ik ken er wel een paar”.

Mochten wij de resten van onze burger nog een tweede bestemming willen geven, dan waren hier nog twee dozen. ,,Zet ze maar buiten op de vuilnisbak. Dat doet iedereen. We gooien niets weg. En dat weet iedereen.”

Reality check terwijl ik dit tik:
• wollen trui van Gap
• Gap-sokken
• Gap-broek
• Gap-long-sleeve

Dus ik geef het toe: ik kom weleens bij de keten waarmee het nu zo slecht gaat. Lees hier het stuk uit de papieren krant. Ik ben er eens ingedoken (in de materie dan) en dan kom je interessante details tegen:

• de keten werd hier in San Francisco in 1969 opgericht (voor al uw Levi’s spijkerbroeken en lp’s)
• man Donald wilde (het waren immers de sixties) de ‘generation gap‘ verkleinen
• zijn vrouw stelde toen maar voor de keten Gap te noemen
• nu zijn vooral Europeanen klant (dit dan weer uit eigen waarneming)

Gap deed alles om de klanten terug de winkels in te krijgen. Het merk Old Navy was voor de koopjes-koper, Banana Republic voor het iets grotere budget en afgelopen jaar kwam er een keten bij voor vrouwen van 35-plus. In Nederland heeft Gap geen vestigingen, de Duitse winkels werden verkocht aan H&M.

Het mocht allemaal niet baten. Nu is het wachten op een investeerder die de keten overneemt. Kijk hier hoe winkelend San Francisco aan de ‘flagship store‘ op Market Street voorbij gaat.

Wanneer ik reis voor de krant, gooi ik mijn iPod altijd vol met muziek uit en over die plek. (Een vriendin noemde het ‘method traveling’, en dat vind ik prima.) Ben nu in San Francisco en luister dus naar Arctic Monkeys, naar Global DJs en natuurlijk naar Scott McKenzie (‘…be sure to wear/ some flowers in your hair…’).

Et cetera. Dit was natuurlijk slechts een bruggetje naar veertig jaar geleden, 14 januari 1967. Die dag was de opmaat tot de Summer of Love, het begin van de hippie-beweging, het einde van de verstikkende Amerikaanse jaren vijftig. Die dag trokken duizenden via de wijk Haight-Ashbury naar het Golden Gate Park, waar ze op

wat de warmste dag van de winter naar ‘de Human Be-In’ kwamen. Een ‘sit-in’, maar dan ook nog om te vieren dat de bezoekers mens waren.

Grateful Dead trad op en bezoekers werden opgeroepen ‘to tune in, turn on and drop out’. De San Francisco Chronicle heeft foto’s van die dag online gezet.

En Haight-Ashbury nu, nog net zo vernieuwend? Mwah. Thuisbasis van een laatste onafhankelijke boekhandel en een winkel vol T-shirts met scherpe teksten, akkoord. Verder bevolken daklozen de wijk die meer weg heeft van de tv-serie Full House dan het brandpunt van een tegenbeweging. The times they are a-changin’. Misschien had die oudere hippie (het zijn immers zestigplussers nu) in de Chronicle wel gelijk. Hem werd gevraagd of de geschiedenis zich hier zou kunnen herhalen.

„Not these days. The age today is so different. ‘Be Here Now’ was the slogan then. Now with cell phones and the Internet and all, it’s ‘Be Somewhere Else Now.’”

Schreef ik gisteren over parkeerwoede in San Francisco, kopt de San Francisco Chronicle vanochtend: Fight Over Parking Spot Ends In Slaying.

In buurgemeente Oakland parkeerde een man op een voor iemand anders vastgestelde plek. De omstandigheden waren verder onverdacht: kwart voor acht ‘s avonds, hippe wijk zonder criminaliteit. Maar toch. “A guy parks in the wrong parking space. They argue. A gun comes out, and a man is dead…”, zegt de politie. “It was really senseless.” Ik bedoel maar.