Even heel kort de laatste tips dan nog (vanaf dit weekend weer actuele blogs vanuit New York). Gratis in New York, bij veel Nederlanders al bekend:

1 • Staten Island Ferry. Sla de dure boot naar het Vrijheidsbeeld over, het uitzicht vanaf deze veerboot is net zo goed.

2 • Metropolitan Museum. Ook al lijkt de toegang 20 dollar, dat is slechts een voorstel. Je mag betalen wat je wilt. Of helemaal niets. Is niet erg, ook al suggereert dit citaat uit The New York Times anders: “Working class people are so intimidated by the museum experience anyway, they don’t feel they can just give a quarter. It’s really unfair.”

3 • Draadloos internet in Bryant Park. In de kou je mail bijhouden, welkom in New York.

Deel zoveel van de tips tijdens de Kerst-pauze. Speciaal voor de lezers die de laatste dagen van december in de stad zijn, maar iets ánders willen. Tijd voor drank.

1 • Angel’s Share. Ga de trap omhoog, loop door het sushi-restaurant en demp dan je toon voordat je de deur linksachterin opentrekt. Je mag niet naar binnen als je met meer dan vier bent en staan doe je ook maar ergens anders. Fantastische cocktails, gemaakt met Japanse precisie en toewijding.

2 • Minder subtiel, ook verborgen en voor sommigen nog onbekend: The Back Room. Buiten alleen een bordje voor de ‘Lower East Side Toy Company’. Donker steegje door, trap op. Binnen wordt nog, à la de Drooglegging, uit theekopjes gedronken. De boekenkast achterin blijkt een draaideur: welkom in de privé-bar van Susan Sarandon en Tim Robbins.

3 • Veloce. Beste wijnbar van de stad.

Nog meer tips tijdens deze Kerstonderbreking. Vandaag drie ongebruikelijke, maar daarom niet minder New Yorkse, restaurants.

1 • Jing Fong. Te herkennen aan twee grote roltrappen. Boven een flinke zaal met tafels maar zonder menu’s. Dames lopen met karretjes vol dampend écht Chinees eten langs, je wijst aan wat je wilt. Afrader: kippenpoten. Inderdaad, póten.

2 • La Esquina. Zoek niet naar een naambordje van dit restaurant, het enige dat je zult vinden is ‘No admittance’ en ‘Employees only’. Toch moet je daar zijn. Ga naar binnen, de trap af, langs de keuken – dat is het. Mexicaans.

3 • Freemans. Een van de hipste restaurants van het moment (benieuwd wie er over een jaar nog heen wil), staat bekend om de leuke sfeer, goed eten en de bijzondere lokatie: achterin een dubieus en donker steegje. De eerste keer dat ik Freemans bezocht was het aantal wachtenden voor me zo groot dat het sluitingstijd zou zijn voordat ze voor iedereen een tafel zouden hebben (reserveren kan niet), vorig weekend was er een besloten feest. Hoor graag hoe het was.

Nog meer tips (of klik hier voor nieuws) voor de Kerst-bezoekers van de stad. Een taxi nemen kan natuurlijk altijd. Maar het kan ook anders:

1 • neem de trein vanaf de vliegvelden JFK of Newark.

2 • bezoek Roosevelt Island, een eiland in de East River, met de Tramway. De kabelbaan gaat 115 keer per dag. Was afgelopen jaar tussen april en september buiten dienst nadat 68 passagiers elf uur boven de rivier hingen.

3 • neem de fietstaxi. Volgens een stuk uit The New York Times van dit weekend zijn er ruim vierhonderd in de stad, en ze worden goed lastiggevallen door de meer stevige taxi’s.

We maken een tegengestelde beweging, de lezer en ik. Duizenden Nederlanders vieren deze dagen Kerst en Oud & Nieuw in New York, zelf ga ik een paar dagen naar Nederland. Voor interessante berichten over New York in de tussentijd verwijs ik dus graag naar The New York Times en de Daily News, en vergeet de Gotham Gazette en Gawker niet.

Misschien is dit dan wel een mooi moment om die andere functie van de krant (op papier dan wel digitaal) te vervullen: fijne consumenteninformatie. Tips & tricks. Leuke dingen voor de mensen. De komende dagen volgen tips over restaurants, uitgaan, gratis vermaak en vervoer, maar eerst: wat te doen als het sneeuwt.

1 • Koreatown, ook wel K-town genoemd. Wordt vaak vergeten, grote broer Chinatown trekt meer aandacht. Ook hier kun je goed eten (Mandoo), zingen (meegillen) of 24 uur per dag naar de sauna. Denk wel goed na of je eventueel een ‘happy ending’ wilt, lees je van tevoren misschien even in met deze serie artikelen over de Koreaanse seksindustrie in San Francisco. Ik heb zo’n vermoeden dat New York er ook wat van kan.

2 • Doe wat zinnigs met je vakantie en denk aan een paar uur vrijwilligerswerk: ‘NY Cares Holiday Opportunities’.

3 • Bezoek de ‘Russian and Turkish Baths‘ in de East Village. Oudste badhuis van Manhattan (sinds 1892, gebouwd door joodse immigranten). Neem een platza en schrik er niet van als je geslagen wordt met takken. Lees hier een eerder blogje van me over deze authentieke plek met wodkabier.

Althans, dat wordt ons nu verteld. Maar het is ook een tijd van grote frustratie. Over fooien.

Lees hier nog maar eens het stuk dat ik vorig jaar rond deze tijd schreef over ‘doormen‘, de mannen die dan weer wel dan weer niet de deur voor je open houden – en met Kerst wel een flinke eindejaarsfooi verwachten. Minimaal vijftig dollar per persoon, liever richting de honderd. En niemand die kwijt wil hoeveel hij geeft, bang als gierigaard over te komen of juist het komende jaar slechtere service te krijgen omdat de ander altijd méér wil betalen dan jij.

Zat vanochtend in een Central Perk-achtige tent te lezen toen naast me een jong stel kwam zitten. Ze hadden duidelijk geld, maar ook zorgen. Zij had een lange lijst mee waarover hij dan zijn mening moest geven. „Hij krijgt zeker het acht-getal”, vond zij, denkend dat niemand om hen heen het gesprek zou begrijpen. „Nee joh, hij werkt er nog niet zo lang.”

Iedereen kwam langs. Deurmannen, klusjesmannen, de schoonmaakster, de krantenbezorger, de postbode (van die laatste kreeg ik trouwens ook een als kaart vermomd verzoek om geld, zie de foto).

Toen kwam de badmeester in hun appartementencomplex aan bod.
Zij: „nee, dat vind ik veel te veel”.
Hij: „maar hij maakt het zwembad ook schoon”.
Zij: „niemand betaalt zoveel”.
Hij: „dat is het nou net. Er zijn heel veel idioten die zelfs niets betalen. Dat moeten wij dan weer compenseren”.

Een akkoord werd bereikt. Hij besloot alle bedragen op te tellen. „Wow, dat is indrukwekkend.”

Donkere New Yorkers zijn niet zwart, black en al helemaal geen negro (behalve in rap), Latino’s zijn Hispanics, mijn Aziatische vriendinnen zijn Chinese-American en ikzelf ben Caucasian. Lees verder »

De bank bij mij om de hoek blijft me verbazen (lees hier nog eens over de betonblokken die na 9/11 kwamen maar laatst weer verdwenen). Nu zit er tien dagen lang een meisje in opgesloten – dat wil zeggen, tijdens kantooruren. Het blijft naturlijk wel een bank.

Blijkt trouwens dat vijftien werknemers van de Indiase vestiging van deze bank in Thiruvananthapuram tijdens het werk een speciaal yoga-programma uitvoeren.

Christina in deze etalage maakt deel uit van een reclamecampagne – en daar draag ik dan graag op deze manier aan bij. De bank wil uitstralen voor iedereen open te staan (terwijl ik dan denk: blijf wat langer open ‘s avonds, het is wel New York). Werkt het?

Loop ik naar de metro, staat het perron vol met agenten. Hun armbewegingen komen niet erg professioneel over maar ik begrijp dat ze willen dat iedereen afstand houdt. Het wordt wat dringen allemaal. Het is het metrostation van de foto (86th Street op de groene lijn, ten oosten van Central Park), maar dan helemaal volgepakt.

Op de grond ligt een pakketje. Een kartonnen doos, niet groter dan zo’n doos met printpapier. De agenten kijken ernaar en schijnen er met een zaklamp op. Reizigers kijken alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.

Een vrouwelijke agent loopt weg. Ik vraag haar waarom. „Zíj willen opgeblazen worden”, zegt ze. Volgens haar naamplaatje heet ze Colon-Flores. „Ik laat ze maar.”

Ondertussen rijdt er gewoon om de minuut een nieuwe metro het station binnen, waarop het perron weer volloopt en de agenten opnieuw moeten beginnen iedereen weg te jagen. Kansloos.

Ik ben nieuwsgierig dus ik blijf eerst wat rondhangen maar tegelijkertijd wil ik de lezers van dit blog ook de afloop kunnen vertellen. Ik doe uiteindelijk dus net als de meeste anderen: ik neem gelaten een andere metro vanaf een ander perron. In die metro wordt nog wat omgeroepen. „Door police activity is het drukker. Please step all the way into the train.”

8 december, de dag dat John Lennon voor zijn huis werd doodgeschoten. Vorig jaar waren we bij de herdenkingsdienst in Central Park – kijk hier naar het filmpje van toen.

Dit jaar heeft Yoko Ono Lennon een ingezonden brief „voor de miljoenen mensen die overal ter wereld lijden” in The New York Times laten afdrukken. Ze vraagt om vergiffenis. Aan mensen die gemarteld zijn, aan mensen die gewond raken in oorlogen, aan mensen die achterblijven. „Your loss is our loss.” Maar namens wie spreekt ze eigenlijk?