Ik wilde gisterenavond naar het Museum of Natural History, waar nota bene de bedenker van de moderne computer en Apple-oprichter Steve Wozniak een lezing gaf.

Ik kwam die middag uit Boston en was te laat. De bewakers bij de ingang die ik had gekozen wisten duidelijk van niets. Lezing? Computers? Wozniwhat? Weet je zeker dat je het juiste museum hebt?

Misschien is het in dat zaaltje voorbij de bizons, bij de schelpen linksaf en dan langs het skelet… et cetera. Ik raakte de weg kwijt in het lege museum (aan welke film doet dat ook alweer denken?) en een bewaker zocht me op. Verdwaal je zelf nog vaak, vroeg ik hem? „Nee hoor. Das was al na een paar maanden voorbij.” Lees verder »

Heb de afgelopen weken geschreven over bankiers in New York die gemiddeld 8.300 dollar per week verdienen, over financiële instelling Morgan Stanley die zich voor het karretje van de nieuwe Will Smith-film heeft laten spannen, over de grootste luchtvaartmaatschappij-in-wording Delta/US Airways en over de Amerikaanse economie die zich verder afsluit voor het buitenland nu de Democraten de macht in het Congres hebben veroverd – maar één zin kan ik maar niet uit mijn hoofd krijgen: Lees verder »

Na al het verkiezingsgeweld – 30.000 van de 600.000 Nederlanders in het buitenland brachten een stem uit – even heel iets anders. Kunstenaar MOMO heeft met verf zijn naam op straat geschilderd, dwars door de stad.

Echt veel moeite heeft hij er niet in gestoken want het kloddert gewoon over de stoep heen en je moet goed naar de kaart van downtown Manhattan kijken om zijn naam erin terug te zien.

Maar het kunstwerk is niet te onderschatten, volgens de man zelf dan (die zijn echte naam niet kwijt wil). „Ik wilde proberen iets monumentaals te doen”, zegt hij in Time Out New York. „Uiteindelijk gaat de verf er wel vanaf, maar dan wordt het zelfs een mythe.” Misschien kan meneer MOMO op straat een beetje op zoek gaan naar bescheidenheid? Lees verder »

Nederlanders tellen echt niet zo mee in New York. We hebben geen eigen wijk (de Chinezen hebben er zelfs drie), we zijn maar met 20.000 man hier en het enige restaurant dat erop voorstond Nederlands eten te verkopen – ‘NL’, volgens The New York Times is de keuken zelfs ‘Belgian’ – is alweer gesloten.

Maar toch. Trots dat we zijn op de Nederlanders die hier ooit Nieuw Amsterdam stichtten! Kijk maar eens naar Give us back New York of bekijk het filmpje op Youtube. Het is een site van een Nederlands reclamebureau. Heb ze even gebeld en Nico Akkerman vertelde me dat het idee voor de site kwam toen de Amerikaanse commentator Bill O’Reilly zei dat Amerika nog meer zoals Nederland wordt. Lees verder »

Het was zaterdagochtend, 9 uur in New York, en ik had al gestemd. Via internet.

Eerlijk? Ik was opgelucht dat het gelukt was. Toen ik een paar maanden geleden via het lokale consulaat op de site ‘Kiezen uit het buitenland‘ terecht kwam, stond er nog dat het een experiment was. Ook uit het evaluatieformulier achteraf kan ik opmaken dat er bij de vorige verkiezingen op een andere manier via internet gestemd werd.

Ben benieuwd hoe het andere Nederlanders in het buitenland vergaat. Jouw ervaringen?

Overal in de stad hangen mensen rond bij elektronicazaken. Ze wachten – sommigen al sinds dinsdag – op de nieuwe Playstation.

Kijk hier naar een filmpje dat we gisterenmiddag maakten voor de Best Buy aan 23rd Street. Inclusief mijn opmerking dat er zoveel te doen is in New York, en dat deze jongen dan op de stoep gaat zitten. En zijn reactie: „I live in New Jersey, so that’s why.” Lees verder »

Tinsley Mortimer. “Famous for nothing. Ready for anything” (dank je wel, New York Post). Tinsley is verreweg de bekendste ’socialite’ van New York, op het moment (Van Dale: lid van de beau monde).

In de praktijk komt het er gewoon op neer dat niemand vaker op feestjes verschijnt dan Tinsley, dat ontwerpers, bladenmakers en wie dan ook aandacht aan haar besteden en waarom ze ook alweer bekend en interessant is. (En ik doe daar graag even aan mee. New York kan namelijk niet meer zonder haar.)

Haar claim to fame? Mmm. Moeilijk te zeggen. Haar man (lees de hilarische trouwaankondiging in The New York Times) is erfgenaam van het Standard Oil-kapitaal, stamt af van de eerste opperrechter van het land en is nu voorlichter – ‘vice president for marketing’ – bij een financiële instelling. Maar hij heeft geen zin in al die feestjes.

Dus Tinsley moet het zware werk helemaal zelf opknappen. En daar is ze eigenlijk niet zo goed in. Ze studeerde wel aan de prestigieuze Columbia University („It was so beautiful. The architecture and everything. It might as well have been in Europe.”) maar nam ontslag bij het tijdschrift Vogue. Want? Ze moest er ’s ochtends ook al goed uitzien. ’s Avonds is ze daar simpelweg beter in. Lees verder »

Gisteren naar Borat geweest. Het leek me wel verstandig de film te kijken in een bioscoop aan de Upper East Side van Manhattan, waar veel New Yorkse joden wonen. En inderdaad, aan keppeltjes geen gebrek.

Nou heb ik het laatste jaar Amerikanen over het algemeen leren kennen als angstig als het om humor gaat. Mooiste voorbeeld is mijn eigen naam. Amerikanen durven ‘Freek/Freak’ niet uit te spreken, bang me te beledigen. Ik laat ze altijd graag stuntelen. „So your name is…?” Lees verder »

test filmpje

Het beste land van de wereld. Met de meeste vooruitgang. Volgens de Amerikanen dan.

Soms kom je iets tegen dat die bewering nuanceert. Mobiele telefonie is er zo eentje. Betalen via internet een andere. Hoe het werkt hier? Met cheques. Als ik de huur van mijn kantoor wil betalen pak ik een cheque (wie kent ze nog?), schrijf het bedrag uit en doe het papiertje op de post. De ontvanger haalt de cheque uit de envelop, loopt ermee naar de bank en wisselt het in voor geld.

Stel nou dat ik wil internetbankieren – en dat wil ik – hoe dan te handelen? Ik heb een rekening bij Citibank, onderdeel van het grootste financiële conglomeraat ter wereld. Die bank doet aan internetbankieren. Dat wil zeggen, het is een beetje doen alsof. Lees verder »