Het is alweer even geleden, maar lees hier nog eens hoe ik het raadsel van de verdwijnende brievenbussen probeerde op te lossen.

Helemaal gelukt was dat niet. De United States Postal Service kon me geen harde getallen geven – daarvoor was de dienst zelfs in de hoofdstad van het kapitalisme iets te ambtelijk georganiseerd.

Mijn frustratie over dit onopgeloste mysterie begint nu af te nemen. Want wat schrijft The New York Times? „Those who bemoan the disappearing New York mailbox are not imaging things.” Pfff. Opluchting. Lees verder »

Opeens waren ze weg. Om de hoek van mijn kantoortje zit een bank, HSBC, en zo lang als ik hier ben stond de stoep er vol met grote beschermingsblokken. Tegen terrorisme of bankovervallen, wie het weet mag het zeggen, maar ze werden als beschermend gezien.

Hier is nog een oude reclamefolder waar ze wel op staan. Maar nu zijn ze er niet meer. De stoep is leeg en je kunt weer lekker doorlopen.

The New York Times schreef er laatst ook over: van de vijftig tot zeventig gebouwen waar na 9/11 blokken, bollen of plantenbakken als bescherming geplaatst werden, zijn er inmiddels dertig weer blokvrij. Lees verder »

Enigszins onderbelicht (zeg maar: compleet genegeerd) bleef op dit blog de laatste dagen de sluiting van de roemruchte nachtclub CBGB, de zelfbenoemde ‘home of underground rock’. The Ramones traden er op, Blondie, Talking Heads. De club had één regel voor optredende bands: alleen maar eigen muziek, geen covers.

De reden voor mijn stilzwijgen? Was er nog nooit geweest. De reden voor de sluiting? De nu 75-jarige clubeigenaar Hilly Kristal kreeg een conflict met zijn verhuurder. Die laatste zegt dat er flink wat achterstallige huur is, Kristal zegt nooit over huurverhogingen geïnformeerd te zijn. Lees verder »

De bouw gaat gewoon door op ‘ground zero’, ook al blijven er dus maar menselijke resten en portemonnees gevonden worden. Even een overzichtje voor als je meer wilt weten.

Hier, hier en hier en hier een aantal organisaties van families van slachtoffers. Die zijn nu natuurlijk opgewonden over de vondst en teleurgesteld over de voortgang van de bouw.

Hier een mooi overzicht, gemaakt door CBS News. Met interactieve kaarten van de omgeving en een wie-is-wie. En hier een aantal webcams.

Ik ben zelf op doorreis nu (Chicago) en ga daarna door naar Nederland. Vakantie. Collega-blogger en correspondent te Moskou Coen van Zwol komt tijdelijk in mijn huis en overweegt een bezoekje aan de Russen bij Coney Island. (Ik zag vorig jaar trouwens de prachtfilm Unknown White Male, over een man met geheugenverlies. Hij werd wakker op straat bij Coney Island en begreep er niets van. Hoe was hij in Moskou terechtgekomen?)

In de tussentijd volgen hier gewoon nieuwe posts over New York die ik al klaar heb staan. Reacties komen gewoon op de site, zo nu en dan wel met een kleine vertraging.

Spijkerbroeken. Cosmetica. Coca-Cola. Times Square is goed voor het platste vermaak van de stad en de felverlichte reclameborden dragen daaraan bij.

Maar nu! Nu hangen er twee billboards (kosten: 100.000 dollar voor twee maanden) met de tekst ‘1956. Hungary. Our revolution was not a movie’. De borden zijn opgehangen door het lokale Hungarian Cultural Center. Goed voor het toerisme. Geschiedenis als advertentie. „Geschiedenis is sexy”, zeggen de Hongaren in New York. Ik verzin het niet. Luister hier naar een uitzending van radiozender WNYC over de billboards.

Geestig toeval? De man die op een van de twee posters zo sexy staat te wezen is Charles Legendy. Hij is 69 jaar oud en woont in de stad. Hij kende de foto niet, herkende zichzelf eerst ook niet. Zijn vrouw wel.

President Bush trok laatst nog een lijn tussen Boedapest en Bagdad. „Wanneer mensen opstaan voor hun vrijheid, staan wij naast ze.”

Naargeestig toeval? Legendys zoon, 23 jaar oud, is nu in Bagdad. Als soldaat in het Amerikaanse leger.

Klein insider-grapje. De stad hangt vol met posters die beloven dat Dan Smith je gitaar leert spelen. Dan Smith is alomtegenwoordig: op lantaarnpalen, bij wasserettes, in deli’s, in de metro. Hier is zelfs een interactieve kaart zodat je altijd in de buurt van een Dan Smith-poster kunt zijn. En hier is de Flickr-tag van Dan: willekeurige New Yorkers maken foto’s en zetten deze online.

Smith heeft blijkbaar niet genoeg cursisten, anders zou hij niet zoveel adverteren. Maar hij is inmiddels zo bekend dat met hem de draak gestoken wordt. De laatste weken werden opeens posters opgehangen met de volgende tekst:

JOHN MAYER WILL TEACH YOU GUITAR! Inclusief de uitleg: „In a crazy world where managing time is harder than ever, trust John Mayer to be there to instruct you to express yourself with the magic of music.”

Wat bleek? Het telefoonnummer op de poster heeft niets met gitaarlessen te maken. John Mayer – een lokale gitarist – heeft een nieuwe cd uit. Zíjn posters zijn een pastiche op die van de bekendere Dan Smith. Mayer bedankt voor de aandacht.

Even terug naar 2001. De stad was aangevallen, burgers vonden dat ze iets moesten doen en geüniformeerde ambtenaren deden dat ook. Politieagenten en brandweermannen gingen massaal het leger in. Op naar Irak.

Vijf jaar later wacht hen die het overleefden een flinke rekening. Omdat de ambtenaren wel in dienst wilden, maar er niet financieel op achteruit wilden gaan, deed New York een belofte. De stad zou het salaris blijven doorbetalen, het leger keerde tegelijkertijd het soldatenloon uit en achteraf moesten de reservisten dan de laagste van de twee terugbetalen.

1.600 ambtenaren gingen akkoord met het aanbod – vaak waren de paar dagen in september te kort om de kleine letters te lezen.

Nu moet er dan terugbetaald worden en dat doet pijn. Want de stad vordert nu tot 200.000 dollar per persoon terug. Dat is soms wel een derde meer dan ze ooit ontvangen hebben. Hoe dat zo? De stad wil ook belastingafdrachten zien. De ambtenaren moeten dan zelf dat geld weer bij belastingdienst IRS terugvragen.

Een financieel doolhof, zegt de een. Anderen zeggen dat de reservisten het ook veel te lang hebben laten liggen. „It’s probably the hero thing.”

„Er zijn teveel incidenten van censuur op dezelfde school” vindt burgemeester Bloomberg. Hij heeft het over de prestigieuze New Yorkse Columbia University.

Eerst werd de uitnodiging aan de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad op het laatste moment ingetrokken. Hij was in de stad voor de VN-top, maar was bij nader inzien toch niet welkom om te komen spreken.

Een paar dagen geleden liep een toespraak van de leider van de Minuteman uit de hand. Dat is een groep van vrijwilligers die op eigen gezag de grens met Mexico bewaakt. Tijdens de toespraak bestormden studenten het podium. De studentenzender CTV legde het vast, kijk hier op Youtube.

Monique Dols studeert geschiedenis en was een van de bestormers. Hoewel de studenten de schuld krijgen van het onmogelijk maken van een vreedzame toespraak, zegt Dols dat het anders zit. „We zijn altijd van het podium af geëscorteerd en dan ging het evenement gewoon door.” Dit keer werd zij aangevallen, zegt Dols. „We werden gestompt en geschopt. Het is jammer dat het verhaal nu gaat dat wij met het geweld begonnen.”

In het land waar winnen alles is, is falen niet erg. Kijk maar naar de trotse blik als iemand over zijn faillissement (leermoment) praat of over een ontslag (”in between jobs, looking for a new challenge” ).

Dus laat ik beginnen met een schuldbekentenis: mijn kennis over jaren-tachtig-rappers schiet tekort. Flavor Flav was van Public Enemy, niet van Run DMC. Excuus.

Dan nog even over dat vliegtuigje van gisteren. Hoe dat werkt, zo’n mediacircus? Ik zat op mijn kantoor, in de buurt van het Empire State Building, een interview met regisseur Ridley Scott uit te werken.

De telefoon gaat. Thomas Erdbrink, NRC’s man in Teheran, aan de lijn. Hij is in de stad en we zouden gisteravond iets gaan eten.

Thomas: „Heb je het gehoord?”
Ik: „Wat?”
Thomas: „Vliegtuig. In gebouw.”
Ik denk dat hij een grap maakt: „Ja vast, Thomas. Ik zie je straks.”

Daarna gaat het snel. Ik spring in een taxi en bel snel met een vriendin. Ze is naast journaliste ook pilote en ze praat me bij over wat je allemaal wel en niet mag boven de East River. Hoogtes, richting, Class Bravo, transponders.

De taxi komt vast te staan. De Upper East Side zit op slot. Ik betaal, ren naar de metro, ga een paar haltes naar het noorden, ren dan weer verder over straat. Geschrokken gezichten om me heen, brandweerauto’s en ambulances proberen in de buurt te komen. Te voet lukt dat beter.

De rest heb je zelf vast ook meegekregen. Moest erg denken aan een andere keer dat mijn journalistieke reflex het liet afweten. Zat drie jaar geleden op een terras in Maastricht. Een vriend van mij, die in de buurt woonde, begon te klagen over de brandweer. Dag en nacht hoorde hij sirenes, vertelde hij. Leek me sterk, Maastricht is New York niet, maar goed.

Tien minuten later leek hij gelijk te krijgen. Het geluid was oorverdovend. We lachten wat om het toeval en aten ons bord leeg. Pas daarna bleek dat er vijf balkons naar beneden waren gekomen. Om de hoek. Lees hier wat ik er toen toch nog over schreef.

Niets zo mooi als gesprekjes met mede-New Yorkers. In de metro hoor ik twee stevige donkere dames (geuzennaam: ‘Big Momma’) praten over Flavor of Love.

Dat is een Bachelor-achtig programma waarbij een vrijgezel een schare dames in een huis laat wonen en ze wegstuurt totdat zijn Grote Liefde overblijft. Paar kleine verschillen: de vrijgezel in kwestie is Flavor Flav, de man die bij rapgroep Run DMC altijd een klok meezeulde. En de dames zijn, kijk hier maar via Youtube, goed ordinair. Geen aflevering zonder een gevecht of spuugsessie.

Flav heeft geen zin hun namen te onthouden, zegt dat drugsgebruik zijn hersens heeft aangetast. Hij geeft ze eigen namen, bij voorkeur uit de natuur: Rain, Cherry, Peaches of Apples. Et cetera. Mooi inkijkje in de Amerikaanse tv-cultuur, zullen we dus maar zeggen (en heerlijk vet vermaak ook nog eens).

Terug naar de dames in de metro. Ik vertel ze dat het mijn favoriete programma is en we babbelen erop los. Een van de gegadigden op de show wordt door ‘Flav’ New York genoemd en geen kijker die haar vertrouwt. Maar de twee dames blijken fan. Via-via hoorden ze zelfs dat het meisje een eigen show krijgt: ‘I love New York’.

Wanneer ik over de winnares van vorig jaar begin, Hoopz, worden ze link. Ook zij hebben gehoord dat Flav Hoopz na de laatste uitzending niet één keer meer heeft gezien. „Ze deed het duidelijk voor het geld.”

(Lees hier trouwens het stuk uit de papieren krant over Googles overname van Youtube en hier het vervolg.)