Amerika = wolkenkrabbers = Wall Street = rijkdom? Jazeker. Maar niet voor iedereen. De VS kent 39 miljoen Amerikanen die onder de door de Verenigde Naties vastgestelde armoedegrens leven. Het gaat om 13 procent van alle Amerikanen. In New York blijft het aantal onder de armoedegrens – eenvijfde van de inwoners – al jaren gelijk. De groeiende rijkdom komt niet bij iedereen terecht, zo blijkt.

De rijken worden rijker en de armen worden armer? Het is hier echt zo. De middenklasse wordt kleiner en de welvaart is ongelijk verdeeld. Gisteren werden interessante cijfers bekendgemaakt door het US Census Bureau: voor het eerst in zes jaar is het gemiddelde inkomen van een Amerikaans huishouden harder gestegen dan de inflatie. Niet dat het loon hard genoeg groeide om in de portemonnee te merken; wel dat meer leden van het huishouden een baan moesten nemen om rond te kunnen komen.

Niet iedereen treurt om dit soort ontwikkelingen. Pandjesbazen (zoals Mike Payne op de foto) bijvoorbeeld. Die hebben het nog nooit zo goed gehad als nu. Ik bezocht een van die lommerds, lees hier en hier hoe het in de krant staat. Buiten het doorgeladen pistool dat ik op mij gericht kreeg was het een erg opgewekt bezoek.

Elke zomer staan in het Delacorte Theater, midden in Central Park, de grootste sterren op het toneel. Al Pacino. Kevin Kline. Natalie Portman. Morgan Freeman. En het is allemaal gratis.

Als je ten minste tijd hebt om twaalf uur in de rij te staan. Die had ik niet maar ik wilde voor de krant wel graag Meryl Streep in een stuk van Brecht zien (hier heet het ‘Mother Courage and her children’ ). Lees hier het stuk zoals dat vandaag in de papieren krant stond.

Dus ik zocht en vond op Craigslist een student die tegen betaling voor mij in de rij wilde gaan staan. Elke wachtende krijgt twee kaartjes. Hij verkocht ze dan ook alleen per twee (120 dollar). Goed, verkoop ik die ene gewoon weer door, dacht ik.

Dus weer naar Craigslist. Iemand een kaartje? Binnen vijf minuten was het overgebleven kaartje doorverkocht, toevallig genoeg ook aan een journaliste. Tien minuten later ontving ik nóg een mailtje, van een ander. Toen kreeg ik pas echt door hoe graag sommige New Yorkers Meryl Streep willen zien. Ik laat een vertaling maar na, maar één bepaald woord kuis ik even:

Hi-

Sound good? Write back— dc.

Tja. Waar internet en kunst samenkomen verdwijnen de remmingen al snel. Ik heb maar vriendelijk bedankt voor het aanbod.

Kijk hier naar een QuickTime-filmpje van de wachtrij. Download QuickTime hier.

Op een enkel neergestort vliegtuig en de mogelijke moordenaar van een meisje tien jaar geleden na, is het nieuws hier deze dagen vrij overzichtelijk.

Een jaar na Katrina.
Vijf jaar na 11 september.

Soms komen die twee gebeurtenissen verrassend dicht bij elkaar. Burgemeester Ray Nagin liep bijvoorbeeld door zijn stad New Orleans en een verslaggever vroeg hem waarom er nog steeds auto’s op hun kant op straat liggen. Nagins antwoord? „It’s all right. You guys in New York City can’t get a hole in the ground fixed, and it’s five years later, so let’s be fair.”

Dat deed pijn, vooral omdat New Yorkse agenten en brandweermannen direct na Katrina naar New Orleans waren afgereisd. New Yorkse politici beten op hun lip. Burgemeester Bloomberg: „Ik laat burgemeester Nagin zich zorgen maken over New Orleans en dan probeer ik hier alles te doen om New York te helpen.” Kijk hier naar het filmpje van Nagins uitlatingen.

Voor wie denkt dat de papieren krant geen bestaansrecht meer heeft, even kort dit. Een stuk tonijn van de luxe supermarktketen Whole Foods werd gisteravond nog steeds verpakt in een papieren krant. Dat wil zeggen: in een stuk papier dat bedrukt werd als krant.

Seafood Times heet de krant, en de vormgevers hebben goed naar The New York Times gekeken. Links van de masthead staat zelfs het aloude kadertje. Bij The Times staat er „All the News That’s Fit to Print”, bij de krant van de vis is het ,„All the Seafood That’s Fit to Eat”.

Whole Foods is een winkel waar je flink betaalt voor excellente service en biologische producten. En nu ook voor de krant. Overdreven gedoe?

UPDATE: Ze hebben het record gebroken. 488 metrostations in 24 uur en twee minuten. „Het is ons gelukt”, zegt Don Badaczewski, „maar nu moet ik op zoek naar een wc”.

Matt Green and Don Badaczewski begonnen woensdagochtend om zes uur in New York (12 uur ‘s middags in Nederland) met hun zinloze maar vermakelijke uitdaging: ze willen het hele metrostelsel afreizen, elke lijn afgaan. En dat alles zonder boven de grond te komen.

Kijk voor de lol even naar de kaart. Ze begonnen bij Rockaway Park (helemaal rechts op de kaart, A-lijn) en eindigen als het goed is morgenochtend (twaalf uur donderdagmiddag in Nederland) in Pelham Bay Park (lijn 6, rechtsboven op de kaart).

Waarom? Ze willen het huidige record van 25 uur verbreken. Maar eigenlijk omdat „iemand het toch moet doen”. De ingenieur en de rechtenstudent verdienen er niets mee en hebben er uren van oefenen ingestoken.

Je kunt de laatste uren misschien nog live meemaken via hun eigen blog of door in te bellen op +1-718-407-4697. Daarop laten ze op de zeldzame momenten van bereik onder de grond een berichtje achter.

De getallen? 488 stations die ze moeten aandoen. Ontelbare zakken van de snack Beef Jerky, iets anders willen ze niet eten. Anders worden ze teveel opgehouden door de 77 mannen-wc’s. Waarvan ze hopen dat er zo nu en dan eentje niet gesloten of te vies is.

Hoewel The 9/11 Commission Report (ook voor al uw vragen over mogelijke complotten) gewaardeerd werd om de toegankelijkheid, is er nu een versie die nog meer lezers kan trekken: de stripversie. Eens kijken of dat ook een bestseller wordt.

Twee striptekenaars-op-leeftijd (waaronder de man achter spookje Casper) hebben het onderzoeksrapport over de aanslagen in tekeningen gevat, inclusief kreten in chocoladeletters zoals strips dat soms doen. „BLAMM!” gaat het als een vliegtuig het Pentagon invliegt, en „R-RRUMBLE…” doet de South Tower bij instorten. „Grafische journalistiek”, noemen de tekenaars het boek (16,95 dollar in paperback).

Kijk hier naar een interview met de tekenaars via Google Video.

De kapers hebben boeventronies, de agenten zijn stevig en vastberaden. „Ik wilde zo neutraal mogelijk zijn”, zegt Ernie Colón, een van hen. „Toen ik een minder flatteuze foto vond om na te tekenen van Cheney, zocht ik een meer neutrale. Dat was geen eenvoudige opgave.”

Even een overzicht van enkele stukken die de afgelopen weken in NRC Handelsblad en nrc.next zijn verschenen. Ik bezocht in het zuiden van de VS, in South Carolina, de enige theeplantage van het land. Amerikanen – dat wil zeggen, de gezonde helft – zorgen voor een theehausse. En dat merkt de plantage.

Over genotsmiddelen gesproken. Vorige week verloor de tabaksindustrie een belangrijke zaak. De bedrijven hebben jarenlang samengespannen en consumenten voorgelogen over de gezondheidsrisico’s. De rechter zag alleen geen juridische mogelijkheden een financiële straf op te leggen. „Helaas”, oordeelde ze.

Ook was ik in Miami, waar de Cubanen wachten op Castro’s dood. Of geloven ze het allemaal wel? Een enkele Amerikaanse onderneming doet overigens al zaken met Cuba. Lees hier hoe moeizaam dat verloopt.

Dan nog even over armoede in de VS. Dat vergeten we zo makkelijk als we aan stretched limo’s en Wall Street denken. Een uur met de metro daarvandaan en je zit in het armste deel van de stad, in The Bronx. Daar waren de bewoners maar wat blij met goedkope olie van de controversiële Venezolaanse president Chávez.

Ten slotte een stuk uit de zomerserie ‘Mens over dier’. Op bezoek bij een wolvencentrum. En alles geleerd over alpha males.

Weleens met de bus New York bezocht? Grote kans dat de bus aankwam in de Port Authority Bus Terminal. Per dag gebruiken 7.200 bussen het station, aan de westkant van Manhattan. Het is niet de meest aantrekkelijke plek van de stad. Het is als een octopus van rijbanen op verschillende niveau’s en eenmaal buiten ben je direct één met morsige New Yorkers die je om wisselgeld vragen.

Treinstation Grand Central Terminal was ook ooit een no-go-area, zeggen de positief ingestelden. Net zoals zoveel wijken van de stad, waar nu wordt gevochten om een tafel in de mooiste restaurants. Topchef Simon Oren bekijkt de bushalte daarom met vertrouwen en opent er het restaurant Metromarché. Veel licht, veel goud, veel luxe.

Dit is vooral zo interessant omdat ik pas naar New York kwam nadat de vorige burgemeester Giuliani de grote schoonmaak begon. Heb dus niet in de praktijk gezien hoe dat werkt: een buurt opruimen. Ben benieuwd hoe lang het duurt voordat de reisgidsen Metromarché aanraden als hot-spot. En ik ben ook benieuwd naar verhalen over wijken waar het nu goed toeven is – maar waar je niet zo lang geleden liever wegbleef.

Burgemeester Bloomberg – de man die roken in restaurants in New York verbood – geeft 125 miljoen dollar aan anti-rook-organisaties. Let wel: 125 miljoen van zijn eigen geld, niet van de stad.

Bloomberg werd voor zijn burgemeesterschap (sinds 2001) een van de rijkste mensen van het land met het informatiebedrijf dat zijn naam draagt. Hij maakt er geen geheim van na zijn werk in het stadhuis zijn kapitaal te gaan verdelen.

Liefdadigheidswerk is niet nieuw voor de stad (denk aan Carnegie). Wel komt er een nieuwe generatie op van Amerikaanse geldschieters. Bill Gates geeft zijn geld weg, net als superinvesteerder Warren Buffett.

Met het geld wil Bloomberg bereiken dat meerdere steden roken in de ban doen, en dat het imago van roken nog slechter wordt. Bloomberg heeft 5,1 miljard dollar. Vorig jaar gaf de ex-roker 144 miljoen weg. Genoeg? En is het doel wel goed gekozen?

Afgelopen weekend even naar het strand in New Jersey, een uur rijden ten zuiden van Manhattan (maar wel uitzicht op de skyline).

In de buurt ligt strandtent Seagull’s Nest. Je kiest er voor een ham- of een cheeseburger. Het had zo Katwijk of Scheveningen kunnen zijn.

Vlak voor zonsondergang nam een man in een overhemd met daarop het Vrijheidsbeeld, de Twin Towers en de Amerikaanse vlag het woord. Al 22 jaar, zo zei hij, „dus nog voor het uitbreken van de Golfoorlog”, houdt dit restaurant een salute the sun-ceremonie. Dus ook vanavond.

En daar kwamen ze, de veteranen met ‘POW-MIA‘ op hun uniform en een vlag in de hand. Iedereen moest opstaan, elkaars hand vasthouden en meezingen. Proud to be an American was het, een populair country-lied dat een nieuw officieus volkslied aan het worden is.

Enkele regels:
And I’m proud to be an American,
where at least I know I’m free.
And I wont forget the men who died,
who gave that right to me

Luister hier naar een fragment.

Daarna volgde nog het God bless America. Ook droeg een van de veteranen een gedicht voor. Zijn zoon was net heelhuids thuisgekomen uit Irak. De timing was perfect: de zon verdween achter de horizon toen de laatste tranen van de bezoekers van het restaurant op het strand waren opgedroogd.

Kijk hier naar het ‘God bless America’-filmpje in QuickTime. Klik hier om QuickTime te downloaden.