…is het standaard advies. Liever geen rugzak mee, geen kaart in de handen geklemd en blik niet naar boven gericht (wat zijn die gebouwen hóóg!). Er als een toerist uitzien verhoogt het risico op berovingen – dan wel op vriendelijke New Yorkers die vragen of ze kunnen helpen.

Buiten dat heb je grote kans dat je duurder uit bent op straat. Hotdogverkopers zijn namelijk net echte verkopers, blijkt nu. Ze passen de prijs aan op basis van het uiterlijk van de klant. En toeristen zijn daarvan het slachtoffer. Die betalen soms 2 dollar, terwijl anderen met 1 dollar voor het afvalvlees wegkomen.

Lokale kranten zijn boos. Discriminatie zou het zijn, en met het zo vereerde kapitalisme heeft het dus niets te maken. (Hier foto’s van de gewraakte transacties.)

Het is sowieso een compliment voor de hotdogverkopers waard. Hoe zouden ze namelijk het verschil zien (vraag ik me af terwijl ik zelf ook in een T-shirt en op slippers door de bloedhete stad loop) tussen toeristen en inwoners? Zouden de grote ogen van bezoekers en de geïrriteerde blik over alles & iedereen van de New Yorker dan toch opvallen?

Hier de reacties van enkele New Yorkers („I’d pay $1000 bucks for a NYC hot dog, there the best”, sic), hier een blog over de karretjes op straat.

Kijk hier naar een QuickTime-filmpje over The Hot Dog Man.

New York is slachtoffer van het eigen succes, zegt burgemeester Bloomberg. Want dankzij het goede werk van de ambtenaren is de stad zo populair, overspoelen buitenlanders de vijf wijken en zijn de huur- en koopprijzen de afgelopen jaren geëxplodeerd.

Na jarenlange strijd van de vakbond is er dan eindelijk verlossend nieuws voor die ambtenaren die de eindjes niet meer aan elkaar kunnen knopen. Als een huidig voorstel goedgekeurd wordt (lijkt er wel op), dan worden de 121.000 ambtenaren niet langer verplicht op Manhattan of in Brooklyn, Queens, Staten Island of The Bronx te wonen.

Werd simpelweg te duur. Het jaarinkomen van de ambtenaren is gemiddeld 31.000 dollar – tegen 40.000 voor de hele stad. De gemiddelde huur voor de acht miljoen inwoners van de stad – dus inclusief kamers in de allerslechtste wijken – bedraagt 920 dollar.

Op de foto een willekeurig voorbeeld. The O’Neill Building aan 6th Avenue op Manhattan.

Via de poll hier rechts – hoe subjectief kun je het krijgen? – blijkt dat 70 procent van de bezoekers van dit blog The New York Times leest (bijnaam: The Gray Lady. En dat gaat niet over de opmaak.)

Daarom even dit nieuwsbericht uit de papieren NRC-versie van vorige week. The New York Times wordt namelijk kleiner. Nee, de compacte nrc.next-versie is nog ver, maar er gaat wel vier centimeter aan de zijkant vanaf.

Dat bespaart twaalf miljoen dollar per jaar, geld dat adverteerders liever in internet staken ten koste van de krant. Scheelt ook 11 procent aan redactionele ruimte, en dat was de redactie net iets te veel van het goede. De krant krijgt er pagina’s bij, waarmee het verlies teruggebracht wordt tot 5 procent. Bovendien moet beter redigeren leiden tot kortere nieuwsberichten. Goed plan?

(P.S. Mocht je denken dat deze derde krant van Amerika een enorme oplage heeft, die is slechts 1,3 miljoen. Nog niet eens het dubbele van Nederlands grootste krant…)

Als het onweert in New York, vragen Nederlandse vrienden de dag erna of het een beetje te doen was. Als een coyote door Central Park sluipt, doen familieleden of de stad een natuurpark is geworden. Ik wil maar zeggen: het meest lokale New Yorkse nieuws wordt overal ter wereld serieus genomen.

Vreemd genoeg is dat deze week anders met de stroomstoring in Queens. Afgelopen maandag viel de stroom uit – negen kabels smolten door – en duizenden inwoners van dit stadsdeel zitten al bijna een week in de hitte. Vliegveld LaGuardia moest bovendien bij kaarslicht passagiers inchecken en honderden kleine ondernemers zien hun omzet verdampen.

Eerst zouden 2.100 New Yorkers hiervan last hebben, na een paar dagen zei energiebedrijf ConEd dat het er toch tien keer zoveel blijken te zijn. En burgemeester Bloomberg wilde alle hoop over snelle reparaties de kop indrukken: „dit is een bedrijfstak waarvoor het moeilijk garanties geven is”.

Vraagje: was dit ook zo gegaan als het om Manhattan ging?

Een maand geleden maakte een van de meest bescheiden musea van de stad, de Neue Galerie, de aankoop van het duurste schilderij ooit bekend. 135 miljoen dollar kostte de Klimt, volgens kenners. De koper – museumeigenaar Ronald Lauder, bekend van de cosmetica – hield het exacte bedrag liever stil.

Nu hangt het schilderij er. En is de entreeprijs meer dan verdrievoudigd tot vijftig dollar. Logisch, zegt het museum in am New York (een Metro-achtige krant). „Het Metropolitan vraagt dat bedrag ook voor speciale exposities.”

Maar het Met is een van ‘s werelds grootste musea, met een wereldcollectie. In de papieren krant beschreef ik drie weken geleden nog, hoe buitenstaanders het museum beschreven:

„Het is alsof je zonder jetlag iemands huis binnenwandelt”, zegt museumonderzoeker Lisa Kjaer van het City College of New York. „En dan bedoel ik iemands huis in Wenen uit de tijd van de getoonde kunst.”
Hoogleraar Museumstudies Bruce Altshuler van een andere universiteit, New York University, is het met Kjaer eens. „Het pand is ook nog eens extreem luxueus. Daardoor wordt het bezoek plezierig en rustgevend.” Altshuler roemt het ontbreken van de „mensenmassa’s” van de groot opgezette buren. „Het Met is een wereldberoemde toeristentrekker en het Museum of Modern Art verderop in de stad is een enorm cultureel complex. De Neue Galerie is daarmee vergeleken een bescheiden juweel.”

Mocht je de Klimt niet per sé willen zien, loop dan toch even langs. Beneden is Café Sabarsky gevestigd, een grand café in Weense stijl (inclusief Oostenrijkse kranten). Opeens ben je de Starbucks vergeten (en ze hebben er haring op brood).

Naschrift: dit blogje was nog niet gepubliceerd of de Neue Galerie draaide de verhoging alweer terug. De druk werd te groot.

Tussen april en juni heeft de politie in New York drieduizend mobiele telefoons in beslag genomen. Mobiele telefoons uit handen van kinderen en tieners.

Het Department of Education, de afdeling onderwijs van de stad heeft verboden dat scholieren hun telefoon mee de schoolgebouwen innemen. De toestellen zouden gebruikt worden om te spieken, om in kleedruimtes foto’s te maken van mede-scholieren. Bovendien zouden ze het leerproces verstoren.

Maar de ouders gaan in de tegenaanval. Acht ouders, gesteund door een ouderorganisatie, hebben een rechtszaak aangespannen bij het Supreme Court van de staat New York, waarin ze verwijzen naar het consitutionele recht om de kinderen een veilige opvoeding te geven.

Want de telefoons worden gebruikt om in de gaten te houden waar de kinderen zijn. Geen gek idee, in een stad waar scholieren soms wel een uur met de metro moeten reizen om naar hun school van keuze te gaan – terwijl beide ouders op hun werk zijn.

De ouders verwijzen naar een rechtszaak uit 1993. Toen werd besloten dat het niet de school of de stad is die bepaalt of kinderen ter preventie condooms mogen ontvangen, maar de opvoeder. Niet alle ouders wilden hun kinderen met condooms in handen zien.

Maar met een telefoon is dat blijkbaar anders. ‘School Chancellor’ Joel Klein is niet onder de indruk. „There is no constitutional right to disrupt a student’s education.”

Kijk hier naar een QuickTime filmpje over bellen in New York.

De eerste New Yorker die zich verveelt moet ik nog tegenkomen. Toch even een paar manieren hoe New Yorkers die lange vervelende zonnige zomerdagen doorkomen:

• ze spelen PacManhattan: Pacman, maar dan echt. En ja, het is echt een onderdeel van een NYU-studie.

• ze spelen Big Apple Greeter en verwelkomen toeristen.

• ze bezoeken op 9 juli het Pauper Lunatic Asylum. Charles Dickens bezocht het ook al eens en schreef: „The building is handsome.” Over de inwoners bleef hij stiller.

Soms is New York op straat zo druk dat het leven zich ondergronds afspeelt. Zoals hier in het metrostation Times Square. Dit gangenstelsel, kijk hier maar naar een QuickTime-filmpje, kent tenminste drie constanten:

• piepende metro’s
• op luide muziek dansende donkere jongens
• de aanhangers van Scientology die al roepend een ‘free stress-test’ aanbieden.

Ze zitten er altijd en hebben hun E-meter mee. De passant krijgt twee staafjes in zijn handen en een metertje geeft aan hoeveel stress hij heeft. En dan wordt het Scientology-boek Dianetics aanbevolen. Adviesprijs: 8 dollar.

Hier een stuk over het illegale karakter ervan in New York, hier een stuk uit de Washington Post. Daar doen ze het blijkbaar ook. Beste citaat? “I’m thinking about how stressed you are to find out how stressed I am.”

Bliksem slaat nergens twee keer in? Het Empire State Building krijgt elk jaar honderd inslagen te verwerken – de toren heeft dan ook de functie van bliksemafleider. Hier een QuickTime-filmpje.