Geen gesprek met een New Yorker of er wordt even bij stilgestaan: nine-eleven.

„Maar wacht even”, zegt de New Yorkse Shania dan opeens. „Ik heb er bezwaar tegen dat iedereen de hele tijd maar 9/11 zegt.”

Niet dat Shania vindt dat er niet over gesproken kan worden, of dat Nederlanders er geen mening over mogen hebben (zelf woonde ze in Nederland op het moment van de aanslagen), maar de term ‘nine-eleven’ stoort haar.

Ze wil dat mensen ‘2001’ zeggen.

„Nine-eleven zegt zo weinig. Het is maar een datum. Die komt elk jaar weer terug. Dit is zo groot, je moet het in een historisch perspectief plaatsen. Een jaartal kan dat veel beter.”

Kijk hier naar een filmpje (in QuickTime) gemaakt bij Saint Vincent’s Hospital, waar in 2001 artsen en verpleegkundigen wachtten op patiënten die niet kwamen.

Shania kent niemand anders die het met haar eens is. „Maar ik begin hierbij de 2001-beweging”, zegt ze met een knipoog. Wat vind je, gaan we dit serieus nemen?

Veel gedoe altijd over het wel of niet geforceerde ,,how are you today?”, ,,nice to meet you” en ,,excellent choice” als je maakt-niet-uit-wat bestelt in een restaurant.

Is het gemeend of doen New Yorkers maar alsof? (Als je het mij vraagt: ik heb liever dat iemand aardig doet dan tegen me gromt. Ik mis Nederlandse supermarkten dan ook niet. Het is allebei een vormkwestie. Doe mij dan maar de positieve variant.)

Ben benieuwd wat jij ervan denkt als bezoeker of bewoner van de stad. En laat Readers Digest dan maar een voorschot op de discussie geven. Gisteren presenteerde het publieksblad een ‘onderzoek’ naar de goede manieren in 35 wereldsteden. Amsterdam kwam terecht op de twintigste plaats, New York op nummer 1. Dank u.

Nou was de test nauwelijks wetenschappelijk verantwoord te noemen. Medewerkers van het tijdschrift deden in koffiebarren wereldwijd dezelfde drie testjes:
- wordt de deur opengehouden?
- helpen anderen met het oprapen van papieren?
- bedankt het winkelpersoneel voor een aankoop?

Hier een hele selectie van artikelen over hoe het hier hoort. (En verder wil ik graag het personeel van Starbucks Coffee bedanken. Het is vooral dankzij deze tot supervriendelijke koffieschenkers getrainde koffieschenkers dat New York heeft gewonnen.)

Jennifer nam er lijn zes downtown, de paus bezocht de wijk in 1972, JFK woonde er een blauwe maandag en het 9-jarige jongetje Joseph zag er de Heilige Maagd.

Het gebeurde allemaal in een van de vijf wijken van New York City, The Bronx.

De wijk werd ooit genoemd naar een Zweeds-Nederlandse kapitein en heeft nu 1,4 miljoen inwoners. En een slechte reputatie. Er is zelfs een Franse uitdrukking “c’est le Bronx”. Uitleg niet nodig.

Het is allemaal niet zonder reden. Hoewel New York relatief veilig is (en de criminaliteitscijfers vorig jaar weer met 0,4 procent daalden), kijk gerust eens hier voor de cijfers van een paar jaar geleden.

Maar dit is een week voor feest, vinden ze in de wijk. Voor plezier op afstand: het fotoplakboek.

Ik houd kantoor vlakbij Bryant Park, tussen de wolkenkrabbers van Midtown Manhattan, precies zoals je New York voor je ziet. Het park is uitgerust met draadloos internet dus op zonnige dagen als deze ziet het gras zwart van de pakken en laptops.

Ik lees hier graag wat bij. Maar een paar dagen geleden werd mijn weg versperd. In plaats van het gebruikelijke gebabbel was er stilte, speelde een trompettist een deuntje dat ik alleen van oorlogsfilms kende en namen twee droevige ouders een vlag in ontvangst.

Het waren de ouders van Ronald Winchester (1979). In het park werd een steen ter nagedachtenis aan hem onthuld. Hij kwam om in Irak.

Het leven gaat door, in een land in oorlog. Taxi’s toeteren, mensen botsen tegen elkaar op in de metro, verontschuldigen zich en de media vormen samen een oneindige stroom aan berichten uit Irak. Inclusief het dagelijks oplopende Amerikaanse dodental.

We zitten nu op 2.500.

Deze kerk, ooit nog gesticht door de eerste Nederlanders, herdenkt de doden met linten. Midden in de stad kleur en beweging. Voor de doden. Kijk hier naar een QuickTime-filmpje.

De gouden linten staan voor de gebeden voor de gestorven Amerikaanse soldaten. De blauwe linten staan voor de gebeden voor de meer dan dertigduizend Iraakse doden. De groene voor de gebeden voor vrede. Hoe langer hoe meer linten worden toegevoegd. Wat denk jij? Moeten New Yorkers het zien als een protest of een steunbetuiging aan de soldaten?

Mocht je dit weekend in New York zijn, zaterdag is er een nieuwe ‘missie’ van Improv Everywhere.

Ik schreef al eerder over deze groep professionele lolbroeken die de maatschappij graag een beetje kliert. Voor de vorige opdracht moesten we ons in een blauw poloshirt en khaki broek melden – en bleken we het bedrijfsuniform van een Media Markt-achtige winkel aan te hebben. We stonden er heerlijk te staan, in die winkel. Het personeel raakte een beetje van slag.

De site Howstuffworks besteedt ook aandacht aan de groep en hier zie je een interview met een van de bedenkers op MSNBC over de broekloze missie in de metro.

Voor deze nieuwe missie moet je, afhankelijk van je seizoen van geboorte, een bestand downloaden en op je mp3-speler meenemen. De voorpret is meer dan genoeg.

Zoals ene JKohen in een comment schrijft: ,,Second reason why I hate the fact that my application for a tourist Visa was refused by the USA Consulate in my country. Man, with all due respect, you should relocate IE and everything that’s worth in the USA outside that crazy country.”

Een rare tijd om in Amerika te zijn. De hele wereld is in de ban van voetbal, hier leeft dat nauwelijks, Nederlanders aan de telefoon klagen over de hitte en tegelijkertijd begint het haringseizoen. Beter laat dan ooit.

Beetje pijnlijk alleen dat een luxe restaurant hier, Grand Central Oyster Bar, zich niet aan het embargo hield en maandagmiddag al Hollandse nieuwe verkocht. En dat terwijl de afspraak nog zo was dat iedereen zou wachten tot woensdag. Lees hier het stuk dat in de krant stond.

Typisch New Yorks was wel dat een Japanse vriendin me hier al weken op wees. Als sushi-liefhebber kon ze niet wachten op de haring – terwijl ik er nog geen Nederlander over hoorde. Veel te druk met Robben (behalve de Heineken-clan dan. De werknemers van dit bedrijf hier zie je overal.)

En ach, als we toch bezig zijn met het pre-komkommerseizoen: kijk hier naar een QuickTime-filmpje van de eerste haring, gehapt in New York.

Zeg ik Broadway, denk jij aan… lampjes en musicals? Maar Broadway is meer dan dat.

De weg die er al lag voordat Manhattan in 1811 het huidige stratenpatroon kreeg. Kijk maar.
De weg die begint op de zuidpunt van het eiland en eindigt bij het kerkhof van Sleepy Hollow, ver buiten de stad.
De weg die deze week gefilmd werd door meer dan vierhonderd mensen met een camera, een van de meest omvattende filmprojecten ooit.

Afgelopen dinsdag tussen half vijf en half zes trokken de honderden cameramannen en -vrouwen langs koffiewinkeltjes, krantenverkopers, kappers, metrohaltes, bewoners om elk een documentaire van een uur te maken. Ideetje van filmmaker Robert Liano, die het leven van de straat wilde vastleggen.

Wij doen even vrijwillig mee en maakten een eigen filmpje. Van noord naar zuid op Broadway, was dit zoals je de weg altijd zag?

Terwijl anderen in het park met een bal gooien met een plastic zakje achter hun hond aanlopen of bijslapen, zijn ze daar dan opeens in het echt: aanstaanden die zich voor The New York Times laten fotograferen. Het zijn dus toch echte mensen.

Elke zondag strijden de pasgehuwden van de stad om een plekje op de pagina’s Weddings/Celebrations van de krant. De stukjes zijn zakelijk. Haar ouders doen dit, zijn ouders doen dat en zelf zijn ze… De gelukkigen zelf hebben bijna altijd werk, een goede opleiding en vermelden graag welk vrijwilligerswerk ze doen. Het is ons-kent-ons, maar dan in een van de meest prestigieuze kranten ter wereld.

De ruimte is beperkt en de strijd dus reëel, tussen de nieuwe stelletjes. Journalist Mars van Grunsven schreef er eerder een stuk over in het Nederlandse blad Miljonair (stuk niet online beschikbaar, misschien wel op te vragen).

Het stel dat zich deze week in het park liet fotograferen zag het wel zitten. „Wij komen wel in de krant”, zei hij. „We houden van onze fotograaf. Hij is de beste”, zei zij. Op zijn verzoek legde zij graag haar lange donkere haar over zijn kale hoofd.

En de fotograaf zelf? „Ik heb contacten bij de Times.”

Op de website van de krant staan de regels (waarover niet gecorrespondeerd kan worden). Het is een flinke lijst. En: „those posing for pictures should be neatly dressed”.

De vraag blijft: waarom zijn er soms foto’s van vrouwen alleen? Was de man te druk? Had hij geen zin? Wil hij eigenlijk niet met haar gezien worden?

Kijk hier naar een QuickTime-filmpje.

Het is al een paar dagen rellen geblazen. Het ministerie van Nationale Veiligheid heeft besloten het terrorismebudget voor de stad New York met 40 procent te verkleinen omdat het slechte anti-terrorismeplannen en geen gebouwen met uitstraling heeft.

Het nieuwe budget is 125 miljoen dollar. De rest van het land gaat gemiddeld met 14 procent omlaag. Meer geld is er voor steden en staten zoals Louisville, Atlanta en Omaha.

Voor de minder subtiele versie (,,Feds to city: drop dead“) lees hier , hier en hier verder.

Voor de versie met achtergrond – inclusief de fouten die de stad maakte in de aanvraag – lees hier verder. En hier een fijne grap van tabloid New York Post (een briefkaart van een bekend New Yorks gebouw voor verantwoordelijk minister Chertoff).

Dus zo zien bloggers eruit, dacht ik toen ik vorige week bij de WYSIWYG Talent Show was. Net als echte mensen (nee, echt).

Bloggen wordt zo groot, dat bloggers het weer klein moeten maken om aandacht te krijgen. Tijdens de avond-in-het-theater mag iedereen zijn zegje doen – en helpt het reuze om meer belangstellenden voor je blog te krijgen.

Hoe dat in de praktijk werkt? Vrij incestueus. Ik bezocht de show, schreef er voor de krant van vandaag een stuk over, waarop ene Erik “from the Netherlands” een comment plaatste op het blog van de organisator en zij mij weer mailde waar het stuk te lezen was. Nou, hier dus.

De vraag die ik in het stuk opwerp is: wanneer is het aantal bloggers zo groot dat er geen lezers meer voor te vinden zijn? Wat denk je, zijn we daar al?